O Eric Metaxas στην Αθήνα

O Eric Metaxas στην Αθήνα

Οι εκδόσεις Εν πλω καλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Έρικ Μεταξά  Μπονχέφερ – Ο θεολόγος που εναντιώθηκε στον Χίτλερ την Τετάρτη 12 Ιουλίου και ώρα 7:00μμ στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων (Χαρ.Τρικούπη 6-10, Εμπορικό κέντρο Αtrium)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

-Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος
-Jeffrey Baldwin, Ακαδημαϊκός Διευθυντής του Ελληνικού Βιβλικού Κολεγίου
-Στέφανος Καβαλλιεράκης, Ιστορικός, δρ Μεσογειακών και Ανατολικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Στρασβούργου
-και ο συγγραφέας 

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Λονδίνο, 27 Ιουλίου 1945. Η ειρήνη είχε επιτέλους επιστρέψει στην Ευρώπη. Το διεστραμμένο πρόσωπο της ηπείρου, που είχε αρχίσει να γίνεται οικείο, είχε πλέον εκδιωχθεί. Είχαν ήδη περάσει δύο μήνες από τη λήξη του πολέμου. Ο αρχιναζί τύραννος πήρε ο ίδιος τη ζωή του στα χέρια του, αυτοκτονώντας σ’ ένα τσιμεντένιο καταφύγιο κάτω από τα ερείπια της πρωτεύουσάς του, και οι Σύμμαχοι ανακηρύχθηκαν νικητές.

Eκείνη τη μέρα στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος, στο Μπρόμπτον του Λονδίνου, λάμβανε χώρα μια τελετή μνήμης, ακατανόητη σε κάποιους. Για πολλούς άλλους, ήταν αηδιαστική και ενοχλητική, ιδιαίτερα για κείνους που είχαν χάσει αγαπημένα πρόσωπα στον πόλεμο. Η επιμνημόσυνη δέηση που τελούνταν εκείνη τη μέρα σε βρετανικό έδαφος και μεταδιδόταν από το BBC, ήταν για έναν Γερμανό που πέθανε τρεις μήνες νωρίτερα. Η είδηση του θανάτου του ξεπρόβαλε τόσο αργά μέσα από τον κουρνιαχτό του πολέμου, που μόλις πρόσφατα την πληροφορήθηκαν οι φίλοι και η οικογένειά του. Οι περισσότεροι εξ αυτών δεν ήξεραν τίποτα. Όμως εδώ στο Λονδίνο είχαν μαζευτεί εκείνοι οι λίγοι που γνώριζαν.

Ο άνθρωπος που πέθανε ήταν αρραβωνιασμένος και επρόκειτο να παντρευτεί. Ήταν θεολόγος. Και εκτελέστηκε εξαιτίας του ρόλου του στη συνωμοσία για τη δολοφονία του Χίτλερ.

Αυτή είναι η ιστορία του.

Ο συγγραφέας

Ο Έρικ Μεταξάς γεννήθηκε το 1963 στην Αστόρια της Νέας Υόρκης από Έλληνα πατέρα και Γερμανίδα μητέρα. Τα βιβλία του έχουν σκαρφαλώσει στις πρώτες θέσεις της λίστας των New York Times και έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 20 γλώσσες. Κάθε χρόνο παρακολουθούν τις ομιλίες του δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Αμερική αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι ιδρυτής και οικοδεσπότης του «Socrates in the City», της σειράς συζητήσεων πάνω «στη ζωή, τον Θεό και άλλα μικρά ζητήματα», στις οποίες έχουν συμμετάσχει γνωστές προσωπικότητες από όλους τους χώρους.

Έχουν γράψει για το βιβλίο:

«Η διαδρομή της ζωής του Γερμανού θεολόγου Μπονχέφερ είναι γραμμένη με τέτοιο τρόπο που σε γοητεύει από τις πρώτες γραμμές. Κλείνοντας τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου ένιωσα μια μεγάλη ευχαρίστηση. Έτσι, το τοποθέτησα στην πιο περίοπτη θέση της βιβλιοθήκης μου. Στο ράφι των αγαπημένων μου βιβλίων. Διαβάστε το».
(Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης,
diastixo.gr).

 

Εκδόσεις εν πλω, Βιβλιοπωλείο
Χαριλάου Τρικούπη 6-10, Εμπορικό Κέντρο Atrium, Αθήνα
Τηλ.: 211 11 98 900-901
E: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
http://www.enploeditions.gr/ , http://www.facebook.com/enploeditions.gr

 

Το «Φτου ξελύπη» μεταφράστηκε στα αραβικά και διανέμεται στα προσφυγόπουλα

Το «Φτου ξελύπη» μεταφράστηκε στα αραβικά και διανέμεται στα προσφυγόπουλα

Το νέο βιβλίο της Μαριέττας Κόντου με τίτλο Φτου ξελύπη, που κυκλοφορεί στη σειρά «Ιστορίες που ζεις δυνατά» των εκδόσεων Μεταίχμιο με τις εικόνες του Στάθη Πετρόπουλου και απευθύνεται σε παιδιά από 10 ετών, μεταφράστηκε στα αραβικά και ταξιδεύει όπως η πρωταγωνίστριά του, η νεαρή Νουρ, προκειμένου να φτάσει στα χέρια 2.000 αραβόφωνων παιδιών-προσφύγων σε όλη την Ελλάδα. Η Νουρ είναι ένα νεαρό κορίτσι που ξεφεύγει από τη δίνη του πολέμου, περνά τη δική της οδύσσεια και φτάνει έως τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.

Οι εκδόσεις Μεταίχμιο, στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, αποφάσισαν να δωρίσουν το βιβλίο στις ειδικές δομές που φιλοξενούν και στα σχολεία όπου φοιτούν προσφυγόπουλα. Για τον σκοπό αυτό το βιβλίο μεταφράστηκε στα αραβικά από την Πέρσα Κουμούτση και τον Abdelaziz Mohamed Abbas. Στη διανομή του βιβλίου βοηθούν οργανώσεις που ασχολούνται και φορείς που ευαισθητοποιούνται σε τέτοια ζητήματα όπως η ΑΡΣΙΣ, η ΜΕΤΑδραση, το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και ο Δήμος Αθηναίων (Πρόγραμμα Στέγασης), καθώς και μεμονωμένοι εκπαιδευτικοί. Μέχρι στιγμής έχουν δοθεί 1.400 αντίτυπα και η διανομή συνεχίζεται.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Το Φτου ξελύπη είναι μια ιστορία πείσματος και παιδικής αξιοπρέπειας, με φτερά στην πλάτη και σακίδιο στους ώμους, που ξορκίζει τη λύπη με ένα «Φτου!». Το γενναίο ταξίδι της Νουρ από τη Συρία, που αγαπά το νερό τόσο που πιστεύει πως υπάρχει μια χώρα με κατοίκους νερένιους που λέγεται Κολυμβησία. Η διαδρομή, γεμάτη νοσταλγία για τα παλιά και δύναμη για το άγνωστο μέλλον, με μοναδικά εφόδια τη γάτα της την Κιταμπάν, την αδελφή της και ένα σακούλι στον λαιμό με τα πιο «πολύτιμα».

Τι θα γίνει όμως όταν η Κιταμπάν χαθεί στη Λέσβο; Πώς θα ανταμώσει ξανά με τους αγαπημένους της και πώς θα γίνει το κολύμπι οδηγός επιβίωσης και απροσδόκητο εισιτήριο για το μεγάλο της όνειρο; Ένα ασυνόδευτο παιδί σαν τόσα άλλα που αφήνει πίσω την πατρίδα του και καταφέρνει να επιβιώσει κυνηγά το όνειρό του και τελικά το κάνει πραγματικότητα. Ένα βιβλίο γραμμένο με φρεσκάδα, ζωντάνια κι ευαισθησία, που μας μιλά για την αγάπη, τη φιλία, τον αποχωρισμό, την αποφασιστικότητα, το αθλητικό ιδεώδες και μας ενθαρρύνει να μην τα παρατάμε ποτέ, γιατί τα καλύτερα έρχονται αν επιμένουμε να τα κυνηγάμε.

Το βιβλίο είναι βασισμένο στην πραγματική ιστορία της Yusra Mardini, πρόσφυγα από τη Συρία και κολυμβήτρια, που περνώντας από το Αιγαίο τράβηξε μαζί με την αδερφή της τη βάρκα στην οποία επέβαιναν αυτή και τόσοι άλλοι συμπατριώτες της, προκειμένου να τους γλιτώσει από βέβαιο πνιγμό, και κατόρθωσε να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016, όπου δήλωσε: «Θα ήταν ντροπή να πνίγονταν οι άνθρωποι που δεν ήξεραν κολύμπι, θα ήταν ντροπή να πνιγόμουν άδικα, ενώ θα μπορούσα τουλάχιστον να πνιγώ περήφανη που αγωνίστηκα για το όνειρό μου».

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Κολυμπώ και υπόσχομαι, κολυμπώ και μιλάω στον εαυτό μου, από μέσα μου αλλά τόσο δυνατά που νομίζω ότι οι σκέψεις μου ακούγονται μέχρι απέναντι, εκεί, στη φωτεινή κουκκίδα που προσπαθώ να φτάσω εδώ και ώρες, ούτε κι εγώ ξέρω πόσες… Και εκεί που νιώθω τα πόδια μου να ’χουν βαρίδια και πάω να κουραστώ και ν’ αφεθώ, εκεί βγάζουνε φτερά και νιώθω να πετώ. Από τη μια γυρνώ, κοιτώ και βλέπω μόνο μάτια, ζευγάρια μάτια να με κοιτούν μέσα από τη βάρκα μας και να περιμένουν από μένα βοήθεια. Κι από την άλλη γυρνώ και κοιτάζω στη στεριά και με κρυφή λαχτάρα περιμένω κι εγώ κάποιος να με βοηθήσει, πιο μεγάλος και πιο δυνατός από μένα».

Στην ελληνική έκδοση συμπεριλαμβάνεται στο τέλος κείμενο της ΜΕΤΑδρασης (www.metadrasi.org), της Οργάνωσης της Κοινωνίας των Πολιτών που εξειδικεύεται στον τομέα της διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης καθώς και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας, με πληροφορίες σχετικά με τα ασυνόδευτα παιδιά – πρόσφυγες και την προστασία τους, που παροτρύνουν μικρούς και μεγάλους αναγνώστες να αναζητήσουν τρόπους επικοινωνίας και στήριξης προς κάποιο παιδί που μπορεί να βρίσκεται κοντά τους και να αισθάνεται μόνο του.

 

«Ο απαρατήρητος κύριος Κούντερα...» του Πέτρου Γκάτζια

«Ο απαρατήρητος κύριος Κούντερα...» του Πέτρου Γκάτζια

Η παράξενη συμπεριφορά ενός ανθρώπου πυροδοτεί πολλά σενάρια, ειδικά όταν αυτός ο άνθρωπος ονομάζεται Μίλαν Κούντερα και είναι ένας από τους διασημότερους συγγραφείς σε όλο τον κόσμο. Βέβαια, ο Κούντερα ήταν πάντοτε προσεκτικός με τις κινήσεις του, ειδικά μετά τη διαγραφή του από το Κομμουνιστικό Κόμμα της τότε Τσεχοσλοβακίας το 1950.

Άλλωστε στο πρώτο του μυθιστόρημα, Το αστείο, στο οποίο καυτηριάζει τη φύση του ολοκληρωτισμού της κομμουνιστικής περιόδου, καταγράφεται ουσιαστικά η διαφωνία του με το κόμμα, μέσα από μια φάρσα, ένα αστείο που κάνει ο ήρωας. Μετά απ’ αυτό μπήκε στη μαύρη λίστα και το έργο του απαγορεύτηκε στη χώρα. Είναι επόμενο, λοιπόν, θα έλεγε κανείς να έχει πικρία.

Ωστόσο ακολούθησαν πολλά, ανάμεσά τους και η Βελούδινη Επανάσταση, η οποία χώρισε την Τσεχοσλοβακία στα δύο. Τα πράγματα άλλαξαν πολιτικά, αλλά ακόμη και τότε ο Κούντερα κράτησε την ίδια στάση: ήθελε να περνάει απαρατήρητος.

Είναι λες και ο συγγραφέας αλλάζει ρόλο με κάποιον ήρωα βιβλίου και γίνεται ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Τα τελευταία τουλάχιστον 25 με 30 χρόνια ο Κούντερα κάνει τα πάντα για να καλύψει τα ίχνη του. Επισκέπτεται τη χώρα του μόνο ινκόγκνιτο και μένει κάθε φορά σε διαφορετικό ξενοδοχείο χρησιμοποιώντας ψεύτικα ονόματα.

Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος δημοσιογράφος να τον ανακαλύψει, καθώς έχει ορκίσει όλους τους φίλους του να μη μιλήσουν ούτε για το αν είναι στην Τσεχία, αλλά ούτε για το ποιος είναι και, το σημαντικότερο, ποιος ήταν ο Κούντερα.

Άλλωστε και ο ίδιος δεν δίνει ποτέ πια συνεντεύξεις. Γι’ αυτό και κάποιοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν αυτόν τον ιδιότυπο «μοναχισμό» και εστιάζουν στα χρόνια του κομμουνισμού και της διαγραφής του από το κόμμα και στα όσα συνέβησαν –αν συνέβησαν– πριν από τη διαγραφή.

Το 2008, η τσεχική εφημερίδα Respekt δημοσίευσε έρευνα του Ινστιτούτου Σπουδών Ολοκληρωτικών Καθεστώτων της Τσεχίας, σύμφωνα με την οποία ο Κούντερα, ως νεαρό και ένθερμο μέλος του κόμματος, κατέδωσε έναν αντικαθεστωτικό πιλότο, τον οποίο ο ίδιος δεν είχε γνωρίσει ποτέ, αλλά βασίστηκε στις πληροφορίες φίλου του. Αμέσως ξέσπασε σάλος.

Ο συγγραφέας μόνο τότε έσπασε για λίγο τη σιωπή του, αρνούμενος την κατηγορία της κατάδοσης και λέγοντας πως δεν θυμόταν καν τους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας, θέλοντας να κλείσει την υπόθεση.

Δεν έκανε το ίδιο όμως ο διεθνής Τύπος, με τη γερμανική εφημερίδα Die Welt να συγκρίνει το σκάνδαλο με αυτό του Γκίντερ Γκρας, του Γερμανού νομπελίστα συγγραφέα, ο οποίος αποκάλυψε ότι στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπήρξε μέλος των Waffen-SS, χωρίς όμως να ρίξει ούτε μία σφαίρα.

Έναν μήνα μετά την καταγγελία της τσεχικής εφημερίδας, έντεκα διάσημοι συγγραφείς στήριξαν δημόσια τον Κούντερα δίνοντας τέλος σε συζητήσεις τέτοιου είδους. Ανάμεσά τους ο Σαλμάν Ρουσντί, ο Φίλιπ Ροθ, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές, η Ναντίν Γκόρντιμερ και ο Ορχάν Παμούκ. Ακόμη και ο Βάτσλαβ Χάβελ, συγγραφέας και ο ίδιος, αλλά και ο τελευταίος πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και ο πρώτος της Τσεχίας, είχε εκφράσει τη δυσπιστία του γι’ αυτή την παράξενη ιστορία.

Ο ίδιος ο Κούντερα, πάντως, μετά τη διάψευση απλώς βυθίστηκε και πάλι στη λήθη του...

 

Η διάσωση του αρχαίου Πύργου του Αγίου Πέτρου στην Άνδρο

Η διάσωση του αρχαίου Πύργου του Αγίου Πέτρου στην Άνδρο

«[…] Επικαλούμενοι και ημείς την σύντομον μέριμναν των αμέσως αρμοδίων αρχαιολογικών υπηρεσιών, αίτινες έκτοτε ασυγγνώστως αδιαφόρησαν, φρονούμεν ότι και τα διάφορα ανδριακά σωματεία, ιδίως τα εν Αθήναις, επιβάλλεται να παρέμβωσι και διά των ενεργειών αυτών να συνετελέσωσι τελεσφόρως υπέρ της σωτηρίας του μόνου εν Άνδρω αρχαίου μνημείου, όπερ ο πανδαμάτωρ χρόνος άφησε μέχρι σήμερον όρθιον εν τη νήσω. Είναι το ευγενέστερον και τιμητικότερον στάδιον δράσεως. Θα ήτο δε αληθινόν όνειδος διά τους συγχρόνους Ανδρίους, εάν το μοναδικόν τούτο της νήσου των μνημείον άφηναν επί των ημερών των να καταρρεύση αναλγήτως. […]»

Δημήτριος Πασχάλης, Άνδρος, 1924

Μετά από προσπάθειες 50 και πλέον ετών κρατικής αδιαφορίας ξεκινούν, επιτέλους, τα έργα διάσωσης του μεγαλύτερου σωζόμενου αρχαίου πύργου στα νησιά του Αιγαίου, του Πύργου του Αγίου Πέτρου στην Άνδρο.

Ο συντονισμός των ενεργειών για την αποκατάσταση του Πύργου είναι επιτακτική ανάγκη λόγω κινδύνου άμεσης κατάρρευσης του μνημείου. Για τον λόγο αυτό η Εταιρεία Κυκλαδικών Μελετών και ο Φιλοπρόοδος Όμιλος Γαυρίου καλούν την Πέμπτη, 29 Ιουνίου και ώρα 19:00 στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5) στην εκδήλωση με θέμα: «Ο Αρχαίος Πύργος του Αγίου Πέτρου της Άνδρου».

Εισηγήσεις θα κάνουν οι:

Βασίλης Λαμπρινουδάκης (Καθηγητής Αρχαιολογίας & Μελετητής του Πύργου),

Ευάγγελος Καζολιάς (Μηχανικός & Μελετητής του Πύργου), και

Γιώργος Δαρδανός (Κοσμήτορας της ΕΚΜ & Χορηγός της Μελέτης).

Χαιρετισμούς θα απευθύνουν οι:

Δρ Δημήτρης Αθανασούλης (Αρχαιολόγος και Διευθυντής της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων),

Εμμανουήλ Μαρμαράς (Καθηγητής Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Κρήτης & Πρόεδρος της Εταιρίας Κυκλαδικών Μελετών),

Ρομπέρτα Κωνσταντινίδου (Πρόεδρος του Φ.Ο.Γ.),

Κώστας Καραδήμας (Αναπληρωτής Κοσμήτορα της Σχολής Αρχιτεκτόνων Ε.Μ.Π.)

Θεοδόσης Σουσούδης (Δήμαρχος Άνδρου).

Την εκδήλωση συντονίζει ο δρ Γιώργος Γαβαλάς (Γενικός Γραμματέας της Ε.Κ.Μ.), ενώ το στρογγυλό τραπέζι η Λυδία Παλαιοκρασσά (Ομότιμη Καθηγήτρια Κλασικής Αρχαιολογίας).

Όλα αυτά τα χρόνια ξεπεράστηκαν πολλά εμπόδια ώστε να ξεκινήσουν οι εργασίες για να πραγματοποιηθεί η ανασκαφική έρευνα και να ολοκληρωθεί η μελέτη αποκατάστασης του μνημείου. Όσοι όμως συγκινήθηκαν από την έκκληση του παλιού ιστορικού δεν σταματούν τις προσπάθειες. Η εκδήλωση που διοργανώνεται είναι ένα ακόμα βήμα προς το να αποδειχθεί πως δεν αδιαφορούν όλοι για τις «ευγενέστερες και τιμητικότερες» δράσεις.

Τη συμπαράστασή τους δηλώνουν με σχετικά ψηφίσματα η Εταιρεία Κυκλαδικών Μελετών και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

 

«Jorge Galan: Συνέντευξη Τύπου» της Μάριον Χωρεάνθη

«Jorge Galan: Συνέντευξη Τύπου» της Μάριον Χωρεάνθη

Ο ποιητής και μυθιστοριογράφος Χόρχε Γκαλάν (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Τζορτζ Αλεξάντερ Πορτίγιο) γεννήθηκε στο Σαν Σαλβαδόρ (πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ) το 1973 και πραγματοποίησε φιλολογικές σπουδές στο κεντροαμερικανικό Πανεπιστήμιο Χοσέ Σιμεόν Κάνιας. Το έργο του προσέχτηκε από πολύ νωρίς και απέσπασε σειρά διακρίσεων και βραβείων. Τον Ιούνιο του 2017 επισκέφθηκε την Αθήνα στο πλαίσιο του αφιερωμένου στην ισπανόφωνη λογοτεχνία φεστιβάλ ΛΕΑ (Λογοτεχνία Εν Αθήναις – του οποίου η λατινική μεταγραφή, LEA, τυχαίνει να είναι και η προστακτική του ρήματος «διαβάζω» στα Ισπανικά), που έλαβε χώρα από τις 7 ως τις 19 του μηνός, αλλά και με αφορμή την κυκλοφορία στα Ελληνικά του αφηγήματός του Δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού, από τις εκδόσεις Ψυχογιός (σε εξαιρετική μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη).

Σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Ψυχογιός την Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017, ο συγγραφέας (με διερμηνέα τη μεταφράστρια Σαπφώ Διαμάντη, η οποία συμμετέχει ως συντονίστρια στο φεστιβάλ ΛΕΑ) μίλησε κυρίως για το Δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού, όπως και για τη σύγχρονη λογοτεχνία της πατρίδας του, τον κοινωνικό ρόλο και τις προοπτικές της, ενώ ανέλυσε διεξοδικά την τεταμένη πολιτικοκοινωνική κατάσταση που επικρατεί τις τελευταίες δεκαετίες στο Ελ Σαλβαδόρ και τις ολέθριες συνέπειές της για τη χώρα.

Από τις εκδόσεις Ψυχογιός πρόκειται σύντομα να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα άλλο ένα μυθιστόρημα του Χόρχε Γκαλάν, με τον τίτλο Νοέμβριος, το οποίο αναφέρεται στην εκτέλεση έξι ιησουιτών και δυο άλλων ατόμων κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 1989, κατονομάζοντας μάλιστα τους υπεύθυνους. Εξαιτίας του βιβλίου αυτού, ο συγγραφέας δέχτηκε διώξεις και απειλές κατά της ζωής του, που τον εξανάγκασαν να εγκαταλείψει μόνιμα το Ελ Σαλβαδόρ.

«Jorge Galan: Συνέντευξη Τύπου» της Μάριον ΧωρεάνθηΣε σχετική ερώτηση, ο Γκαλάν απάντησε ότι παρόμοια περιστατικά δεν είναι καθόλου ασυνήθιστα στη χώρα του – γνωρίζει προσωπικά και άλλους συγγραφείς που ζουν αυτοεξόριστοι για τον ίδιο λόγο. Το χειρότερο συναίσθημα που του προξενεί η αδυναμία να επιστρέψει στην πατρίδα του είναι το ότι νιώθει παγιδευμένος στον κόσμο, δίχως να μπορεί να γυρίσει στο σπίτι του. Θα κατορθώσει ποτέ μια πολύπαθη χώρα σαν το Ελ Σαλβαδόρ να επανέλθει σε ισορροπία; «Είμαστε ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη στον πλανήτη. Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας Guardian, κάθε ώρα σημειώνεται και μία δολοφονία. Είμαστε μια χώρα τόσο μικρή, με έξι και κάτι εκατομμύρια κατοίκους, και κοντεύουμε να ξεπεράσουμε το ποσοστό των πενήντα δολοφονιών ημερησίως. Η κοινωνία μας νοσεί – και πολλές φορές φτάνω στο σημείο να πιστέψω ότι δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί λύση. Διότι η βία επανέρχεται, η πορεία της είναι κυκλική στην ιστορία της χώρας μου. Και τον τελευταίο τουλάχιστον αιώνα, ήταν πάντα παρούσα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι μπορεί και να μην έχουμε καμιά μοίρα».

Θα μπορούσε η λογοτεχνία να βελτιώσει με κάποιον τρόπο τις συνθήκες που επικρατούν στο Ελ Σαλβαδόρ; «Η κοινωνία μας έχει ζήσει μεταξύ σιωπής και λησμονιάς. Μέσω της λογοτεχνίας, η σιωπή και η λησμονιά καταργούνται – και έχω την ελπίδα ότι θα δημιουργηθεί μια επίγνωση, μια συνειδητοποίηση που ως τώρα δεν υπήρχε. Σπάνια συναντά κανείς παιδιά κάτω των είκοσι ετών που να έχουν ιδέα για τις δολοφονίες των ιησουιτών, οι οποίες διαπράχθηκαν μόλις τριάντα χρόνια πριν. Χωρίς ιστορική μνήμη, δεν είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε τα σφάλματα του παρελθόντος. Και η δουλειά της λογοτεχνίας ίσως είναι αυτή ακριβώς: να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη, ούτως ώστε οι επόμενες γενιές να καταφέρουν να επανορθώσουν – και ίσως, έτσι, ξαναθυμηθούμε πως κάποτε ήμασταν μια υπέροχη χώρα για να ζει κανείς».

Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Γκαλάν συμπεριλαμβάνει ιστορικά στοιχεία στα βιβλία του – νιώθει μια νοσταλγία για κάτι που ο ίδιος δεν έζησε ποτέ: «Υπήρξε μια εποχή, μέσα στις δεκαετίες του ’40 και του ’50, που η χώρα μου ήταν αληθινός παράδεισος και θα μου άρεσε πολύ να το είχα ζήσει αυτό. Αφού όμως κάτι τέτοιο δεν γίνεται, επιχείρησα να το ανασυνθέσω σε ορισμένα από τα μυθιστορήματά μου. Όχι πως δεν είχαμε βία τότε, αλλά η κατάσταση δεν συγκρινόταν σε καμιά περίπτωση με τη σημερινή. Μπορούσες ακόμα να ζήσεις...»

Μήπως η νέα γενιά έχει κουραστεί να μαθαίνει για την ταραγμένη ιστορία του τόπου και θα προτιμούσε να κάνει μια καινούρια αρχή, πέρα απ’ τα όσα έχουν συμβεί; Ή απλώς οι συνθήκες που επικρατούν την εμποδίζουν να γνωρίζει τα γεγονότα; «Η ιστορία της χώρας μου σε μεγάλο βαθμό αποσιωπάται» εξηγεί ο συγγραφέας. «Ο σημαντικότερος ποιητής μας, λόγου χάρη –ο Ρόκε Ντάλτον– μου ήταν παντελώς άγνωστος και έμαθα για την ύπαρξή του μόνο όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο. Είχα διαβάσει Όμηρο πολύ πριν διαβάσω Ρόκε Ντάλτον. Ήξερα επίσης όλους τους Ισπανούς συγγραφείς, ενώ για τον Ντάλτον δεν είχα ιδέα – απλώς και μόνο επειδή το έργο του δεν διδασκόταν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ο Ντάλτον δολοφονήθηκε το 1975 και όχι μονάχα οι δολοφόνοι του παραμένουν ελεύθεροι και ατιμώρητοι, μα κανείς δεν γνωρίζει πού βρίσκεται το πτώμα του. Το αναφέρω αυτό ως παράδειγμα της σιωπής που περιβάλλει την ιστορία μας – και η οποία οφείλω να παραδεχτώ ότι μειώνεται διαρκώς».

Στις μέρες μας, ο Ρόκε Ντάλτον έχει μεταφραστεί σε όλο τον κόσμο και παρόλο που στο παρελθόν τα βιβλία του δεν δημοσιεύονταν καν στο Ελ Σαλβαδόρ, από τότε που άλλαξε η κυβέρνηση το έργο του άρχισε να κυκλοφορεί πλέον ελεύθερα (κατά σύμπτωση, τον καιρό εκείνο ο Γκαλάν ήταν επιμελητής στον κρατικό εκδοτικό οίκο και είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει ο ίδιος στην έκδοση). Επομένως η παρουσία του Ντάλτον είναι πολύ περισσότερο ορατή στη σύγχρονη κοινωνία της χώρας του.

«Jorge Galan: Συνέντευξη Τύπου» της Μάριον ΧωρεάνθηΑν και ο Γκαλάν είναι γνωστότερος ως ποιητής παρά ως πεζογράφος, καταπιάστηκε για πρώτη φορά και με τα δύο είδη την ίδια περίπου εποχή – άργησε όμως πολύ να δημοσιεύσει τα μυθιστορήματά του. Ο λόγος; «Είχα την αίσθηση ότι δεν κατείχα αρκετά το θέμα μου. Το πρώτο μου μυθιστόρημα το είχα ολοκληρώσει μέσα σε οχτώ με εννιά μήνες και ήθελα οπωσδήποτε να το ξαναδουλέψω. Μερικές φορές νόμιζα ότι έγραφα ανοησίες. Ομολογώ πως σάστισα όταν έδωσα σε κάποιον να διαβάσει το χειρόγραφο του Δωματίου στο βάθος του σπιτιού και του άρεσε. Γιατί δεν επρόκειτο για συνηθισμένο αφήγημα, αλλά για μια σπονδυλωτή ιστορία με κυρίαρχο το συστατικό της φαντασίας και δεν πίστευα πως θα άρεσε σε κανέναν. Να όμως που κατέληξα να ασχολούμαι αποκλειστικά και μόνο με την πεζογραφία».

Ο Χόρχε Γκαλάν έχει τιμηθεί για το έργο του τόσο στο εξωτερικό, όσο και στην πατρίδα του – από την οποία, ωστόσο, έχει εκδιωχθεί. Του προξενεί πικρία το γεγονός αυτό; «Μου απένειμαν το κρατικό βραβείο πεζογραφίας για ένα διήγημα το οποίο δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Είχα βέβαια επίσης την τύχη να διακριθώ με βραβεύσεις στην Ισπανία και σε άλλες χώρες, δεν παύω όμως να νιώθω βαθιά απογοήτευση για τον τόπο μου, αν και τον αγαπώ πολύ».

Όσο για το στοιχείο του «μαγικού ρεαλισμού» που δεσπόζει στο Δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού, ο συγγραφέας διευκρίνισε ότι όλα όσα γράφει στο βιβλίο αυτό δεν είναι παρά ιστορίες που είχε ακούσει να του διηγούνται στα παιδικά του χρόνια. Θέλησε κυρίως να μιμηθεί τη ροή του προφορικού λόγου παρά να οδεύσει προς τον «μαγικό ρεαλισμό». Ως μεγαλύτερη επιρροή του αναφέρει τον Φόκνερ, τον οποίο εξακολουθεί να διαβάζει κάθε χρόνο. Κανένας άλλος πεζογράφος δεν του προσφέρει τόσο πολλά. Διαβάζει συνεχώς και πολύ, πάντα όμως επιστρέφει στον Φόκνερ, είτε για να διαβάσει μερικές σελίδες είτε ένα ολόκληρο βιβλίο του. Τελευταία νιώθει να ταυτίζεται αρκετά με τον Κόρμακ ΜακΚάρθι, μα κι αυτό στην ουσία αποτελεί προέκταση της επιρροής του Φόκνερ. Είναι λοιπόν σαν να κλείνει ένας κύκλος. Και είτε φαίνεται παράδοξο είτε όχι, η σπουδαιότερη επιρροή του Φόκνερ υπήρξε ο Γκαρσία Μάρκες – από τον οποίο (όπως και από τον Χουάν Ρούλφο) έχουν, εξάλλου, επηρεαστεί όλοι οι Λατινοαμερικανοί συγγραφείς.

Στη δική μου ερώτηση σχετικά με το γιατί ο «μαγικός ρεαλισμός» συναντάται κατεξοχήν στη λατινοαμερικανική λογοτεχνία, ο Γκαλάν απαντά ότι είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας: «Για μας είναι κάτι το καθημερινό, το συνηθισμένο και ήθελα να το αντικατοπτρίσω στα κείμενά μου. Όλοι οι Λατινοαμερικανοί έχουμε δει φαντάσματα ή γνωρίζουμε κάποιον που έχει δει. Όποτε, ας πούμε, ήμασταν υποψήφιοι για βράβευση, ξέραμε πάντοτε από πριν αν θα κερδίζαμε ή όχι, γιατί κάποιος το είχε δει στον ύπνο του. Και του είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη, αφού ουδέποτε έπεφτε έξω. Μπορεί να είναι μια “μαγική” πραγματικότητα, αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο αληθινή. Για μας, είναι απλώς η αλήθεια. Στο Δωμάτιο στο βάθος του σπιτιού οι ιστορίες φαίνονται ίσως φανταστικές, εμένα όμως μου τις διηγήθηκε κάποιος σαν να επρόκειτο για πραγματικά περιστατικά».

Πώς βλέπει το μέλλον της λογοτεχνίας στο Ελ Σαλβαδόρ; «Θεωρώ ότι χαίρει άκρας υγείας, τόσο στο πεδίο της πεζογραφίας όσο και της ποίησης. Τη συγκεκριμένη στιγμή, η λατινοαμερικανική λογοτεχνική παραγωγή είναι ένα σύμπαν πολύ πλούσιο».

Από τους σύγχρονους ποιητές, θαυμάζει τον Οκτάβιο Πας και τον Νερούδα, ενώ μεταξύ των νεότερων λογοτεχνών ξεχωρίζει την Πιεδάδ Μπονέτ, τον Ρομπέρτο Μπολάνιο και τον Οράσιο Καστεγιάνος Μόγια, καθώς και τους Νικαραγουανούς ποιητές Κλαριμπέλ Αλεγρία (η οποία πρόσφατα τιμήθηκε με το βραβείο «Βασίλισσα Σοφία») και Ερνέστο Καρντενάλ. Όσο για το αν γράφεται «πολιτική ποίηση» στις μέρες μας, ο Γκαλάν ομολογεί ότι ο ίδιος, όπως και πολλοί άλλοι, έχει εκφράσει κοινωνικούς προβληματισμούς στα ποιήματά του, μια και τα κακώς κείμενα της σύγχρονης πραγματικότητας είναι τόσο εμφανή ώστε δεν γίνεται να αγνοηθούν.

Όσον αφορά τη σημερινή πολιτική κατάσταση στο Ελ Σαλβαδόρ, ο Γκαλάν επισημαίνει ότι παρά την άνοδο στην εξουσία δυνάμεων από τον αριστερό χώρο, η κοινωνία εξακολουθεί να είναι κατεστραμμένη και να μαστίζεται από τον «ανταρτοπόλεμο» και το εμπόριο ναρκωτικών: «Είναι πολύ δύσκολο να δούμε μια διέξοδο, γιατί όλες εκείνες οι συνθήκες που οδήγησαν στον πόλεμο μια χώρα με σαθρότατη κοινωνική οργάνωση και δίχως ευκαιρίες, συνεχίζουν να ισχύουν ακόμα και τώρα. Εάν δεν υπάρξει πραγματική διαρθρωτική αλλαγή στην κοινωνία, όλα είναι καταδικασμένα να παραμείνουν ως έχουν...».

 

Παρουσίαση του βιβλίου «Στα Κυκλαδονήσια – Η αίσθηση στο φως στιχουργεί» του Μανώλη Γλέζου

Παρουσίαση του βιβλίου «Στα Κυκλαδονήσια – Η αίσθηση στο φως στιχουργεί» του Μανώλη Γλέζου

Η Εταιρία Κυκλαδικών Μελετών και οι Εκδόσεις Gutenberg προσκαλούν το αναγνωστικό κοινό την Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017 & ώρα 19:00 στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5), στην παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Γλέζου Στα Κυκλοδονήσια – Η αίσθηση στο φως στιχουργεί.

Χαιρετίζουν: Εμμανουήλ Μαρμαράς, πρόεδρος της Εταιρίας Κυκλαδικών Μελετών, και Αντώνης Χωριανόπουλος, Α΄ αντιπρόεδρος της Ένωσης Κυκλαδικού Τύπου.

Ομιλητές: Στέφανος Ψαρράς, διδάκτωρ του ΕΚΠΑ και μέλος του Δ.Σ. της Εταιρίας Κυκλαδικών Μελετών, και Τασία Δεουδέ, ποιήτρια από τ’ Απεράθου της Νάξου.

Ποιήματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί: Αμαλία Αρσένη, Εύα Κοτανίδη, Γιώργος Κοτανίδης, Στέφανος Ληναίος, Κερασία Σαμαρά, Έλλη Φωτίου.

Αντιφώνηση: Μανώλης Γλέζος

 

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER