«Ο Παντελής

«Ο Παντελής»

Είχε τα χέρια ιδρωμένα. Η πρώτη χειραψία υπονοεί πάντα τα πάντα όλα. Ο Ψυχίατρος βγάζει διάγνωση κι από τη χειραψία. Χτύπησε το κουδούνι μου, μεγαλοδικηγόρος (ένας δικηγοράκος που κληρονόμησε το γραφείο εξ ημισείας, από τον πατέρα του και τον πεθερό του, ειδικευμένος στην εξαγωγή χρήματος σε τράπεζες της Αγγλίας), που ζητά το ινκόγκνιτο σε συνοικιακούς ψυχιάτρους σαν και μένα. Το ιδρωμένο του χέρι μαρτυρούσε τη γαλάζια τε-τε που πάσχισε να βρει πάρκιν στη Νέα Σμύρνη, και όλα όσα δεν θα μου έλεγε στη συνέχεια. Συνηθίζεται οι πλούσιοι να τρέχουν σε συνοικιακά ιατρεία προς επίλυση των ψυχολογικών τους, με ιδρωμένα χέρια και ακριβά αυτοκίνητα, να αποφύγουν τα κουτσομπολιά με τους ψυχιάτρους που συναντούν σε κοινωνικά κοκτέιλ πάρτι. 

Κάθισε στην μπερζέρα των ασθενών και μου έθεσε το πρόβλημά του, «την πρόωρη εκσπερμάτωση». Σαν πεπειραμένος Ψυχίατρος, είπα πως ναι… «ειδικός είναι αυτός που έχει κάνει όλα τα πιθανά λάθη πάνω στον τομέα με τον οποίο ασχολείται». Σε μισή ώρα περιέκλεινε όλη τη ζωή του, την παράνομη κατ’ αυτόν, γιατί μου πρόβαλε το ζήτημα της πρόωρης εκσπερμάτωσης. Στην ψυχιατρική μπορούμε να λύσουμε ορισμένα ζητήματα. Τα αιτήματα του Παντελή ήταν πολλαπλά και ποικιλότροπα… λοιπόν: ιδρωμένη χειραψία, κοντοτσούτσουνος, πρόωρη εκσπερμάτωση, και μισάωρο.
Αντικειμενικώς μπορούσα να δώσω λύση στην ιδρωμένη χειραψία και την πρόωρη εκσπερμάτωση. Το κοντοτσούτσουνος δεν επιδέχεται λύσης, γιατί έτσι κι αλλιώς το 80 τοις εκατό των ανδρών κυμαίνεται σε μέγεθος πουλιού ανάμεσα στους 13 και τους 16 πόντους…


Γαμούσε μόνον πελάτισσες… στα μισάωρα διαλείμματα του δικηγορικού του γραφείου. Διατηρούσε και μια γαμιστρώνα στο Λυκαβηττό, εξ ημισείας με το συνεργάτη του. Ως πρωταρχικό πρόβλημα έθεσε την «πρόωρη εκσπερμάτωση», αυτό το μισάωρο που του έτρωγε τη ζωή, και τον βασάνιζε ακόμη κι όταν ασκούνταν στη σκοποβολή με τους δυο γιους του. Στο μισάωρο απάνω, λοιπόν, άρχισα κι εγώ να χασμουριέμαι. Ο Ψυχίατρος μυρίζεται πάντα το περιστατικό, ό,τι προκαλεί στον ίδιο ο άρρωστος πελατάκος αυτή είναι και η πιο ασφαλής διάγνωση. Βαρεμάρα.
Ως νέος Ψυχίατρος πίστευα πως θα τους έκανα όλους καλά… στην πορεία έμαθα πως ορισμένα πράγματα δεν μπορείς να τα γιάνεις!
Θα μπορούσα να διορθώσω τις ιδρωμένες του παλάμες, την πρόωρη εκσπερμάτωση, αλλά αυτό το αυθόρμητο χασμουρητό που μου δημιουργήθηκε πριν ολοκληρωθεί το «μισάωρο» της ζωής του παραδέχομαι, πλέον, με την πείρα τόσων ετών άσκησης του επαγγέλματός μου πως είναι ακατανίκητο.
Τον συνόδεψα στην πόρτα. Του έσφιξα το χέρι, γυρίζοντάς το ανάστροφα: η δικιά μου παλάμη από πάνω. Αυτή τη λαβή την κρατάω πάντα για τους καλούς πελάτες. Να τους δέσω. Μικρά ψυχιατρικά κόλπα για μεγαλοδικηγόρους.

 

«Ο Παύλος»

«Ο Παύλος»

«Σημασία δεν έχει τι κάνεις, αρκεί να το κάνεις με στυλ».

Ένα από τα αγαπημένα ρητά του Πρίγκιπα, παρμένο από τον μέγα δανδή Όσκαρ Ουάιλντ, σύνθημα κρυφό μιας ολόκληρης γενιάς με υψηλή αισθητική, άπειρα διαβάσματα, αφομοιωμένη στην πράξη υψηλή λογοτεχνία (καμιά αγάπη για τους Μπιτ). Ήταν μια γενιά που δε μαϊμούδιζε τον Μπουκόφσκι, δεν αναλωνόταν σε εφηβικά διαβάσματα, που αγαπούσε την ποίηση και τον κινηματογράφο. Αγαπούσε τον ηλεκτρικό ήχο που έβγαζε η κιθάρα του Τζίμι Χέντριξ, τα τύμπανα των Σαντάνα, τον ύπουλο και υποδερμικό ρυθμό των Ρόλινγκ Στόουνς.
Μιλώντας για τον Πρίγκιπα, επειδή όλα τα έκανε με στυλ, θέλησα πρώτα να τινάξω από πάνω του την άσπρη σκόνη, τη ζάχαρη άχνη που του πρόσθεσαν με τα χρόνια ατάλαντοι και άτομα «δίχως στυλ» στην προσωπική τους ζωή. Το έργο δεν επικάθεται ως επιφοίτηση, είναι απλή προέκταση του βίου, και κανένα άλλοθι δεν επιβραβεύει ψεύτικες προθέσεις βίου, καμία εμπειρία δε σε κάνει έμπειρο, αν δεν εγγράφεται στο βιβλίο της αισθητικής.

Ο Πρίγκιπας κέρδισε το προσωνύμιό του στην καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους: όχι μόνο από τους φίλους του, αλλά κι από εκείνους που έτυχε να τον συναντήσουν έστω και για μια φορά στη ζωή τους. Έτυχε να συγκατοικήσω με τον Πρίγκιπα για περίπου εξήντα μέρες, τις προτελευταίες της σύντομης ζωής του, σε ένα φιλόξενο χώρο για τα βάσανα της ψυχής και του σώματος. Εκείνη την περίοδο κι εγώ έδινα τον καλύτερο εαυτό μου βορά στα θηρία, κι ο Παύλος ήταν ήδη κατασπαραγμένος από το περιβάλλον του. Από εκείνη την περίοδο, λοιπόν, βλέποντας την αρχοντιά του Παύλου στην καθημερινή του ζωή, την απεριόριστη αγάπη του για όλα τα παιδιά και τη συγκατάβασή του στα ανθρώπινα, την απόλυτη συγχώρηση στα πάθη και τα λάθη των ανθρώπων, την κατανόηση και των πιο άσχημων και αψυχολόγητων συμπεριφορών, την έμπρακτη συμπαράστασή του στις ανάγκες του άλλου, είτε ήταν αυτό το προσωπικό του σακάκι το δερμάτινο που το έβγαζε και το περνούσε στις πλάτες του άλλου να ζεσταθεί, και την ίδια στιγμή τού το χάριζε, είτε να μοιράζεται τον καφέ και τα τσιγάρα του, ο Πρίγκιπας συγχωρούσε όλους μας και μας δινόταν ανιδιοτελώς. Αν δεν τον είχα γνωρίσει, δε θα μπορούσα να γνωρίζω το απόλυτο μεγαλείο του Πρίγκιπα. Ευφυΐα απ’ όπου αναδεικνύεται η ουσιαστική ευγένεια. Αδελφός στον άνθρωπο, ιππότης στη γυναίκα. Ελεύθερος να κυκλοφορεί με τις «σερβολέττες» του (όπως αποκαλούσε τα Σουρβεκτόρ, κάποια φθηνά αντικαταθλιπτικά χάπια της εποχής, που ευτυχώς αποσύρθηκαν από το εμπόριο…). Άτι καθαρόαιμο. Η δύναμη που σε κάνει «πρίγκιπα», αυτό το διαφορετικό «πριγκιπικό αίμα» που κυλάει στις φλέβες σου, δεν επηρεάζεται από τις εποχές, και σήμερα αν ζούσε ο Σιδηρόπουλος, μέσα στην εποχή της κακογουστιάς και της ασχήμιας, και της γκλαμουριάς, πάλι θα ξεχώριζε σαν τέτοιος. Οι Πρίγκιπες ξεχωρίζουν ανεξαρτήτως εποχών, καλών ή κακών, και αντίθετα, είναι στους κακούς καιρούς που πρέπει να δείχνουν τη διαφορετικότητά τους και με το στυλ τους και την αρχοντιά τους, που δεν αφήνει το λεκέ να κολλήσει πάνω τους, αλλά γλιστρά και πέφτει, να γίνονται φάροι για τους χαμένους ναυαγούς αυτού του κόσμου…
Όσο πιο πολύ βουτάς στη βρόμα και την κακογουστιά, τόσο καθαρίζεσαι και βγαίνεις καλύτερος και σοφότερος. (Αυτή ήταν και η αρχή ολόκληρης της φιλοσοφίας της ζωής του Όσκαρ Ουάιλντ.) Πρέπει να τα δοκιμάζεις όλα για να μπορείς να έχεις κατανόηση και συμπόνια για την αδυναμία των φτωχών του πνεύματος και της ζωής.
Ο Σιδηρόπουλος μπορεί να ήταν τυχερός που έφυγε, γιατί έδωσε έτσι τέλος στο προσωπικό του μαρτύριο. Το οποίο όμως ποτέ δεν αντιμετώπισε έτσι… Οι Πρίγκιπες δε νιώθουν ότι προσφέρουν κάτι. Γι' αυτούς είναι το απόλυτα φυσικό της ζωής αυτή η προσφορά. Δεν το νιώθουν σαν προσπάθεια, βγαίνει από μόνο του. Αυτό το «στυλ» είναι αυθόρμητο, είναι αυθεντικό.
Μόνο που οι «πρίγκιπες της εποχής μας», γιατί υπάρχουν τέτοιοι πάντα, ζουν μαζί μας, δίπλα μας, νιώθουν την ίδια μοναξιά της μοναδικότητας που έζησε και ο Παύλος και υπομένουν, μόνο αυτοί μπορεί να είχαν κάτι για να διαφωνήσουν ίσως… Αλλά η θέση τους, το στυλ τους, το «πριγκηπικό αίμα» τους, δε θα αφήσει ποτέ να το πουν. Θα σέρνονται απλώς σε κλαμπ της συμφοράς στα Δυτικά Προάστια, στην επιχρυσωμένη πορνεία των Βουπού, σε καταγώγια των Εξαρχείων.
Ήταν τυχερός που πέθανε στις απαρχές μιας εποχής που είχε αρχίσει ήδη να χάνει και αυτή την ελάχιστη έστω αισθητική, για να ενδώσει τελικά στην κακογουστιά, την γκλαμουριά, τον ηθικό μηδενισμό, την απροκάλυπτη και δίχως αιδώ δημόσια πορνεία, τα φτηνά αισθήματα, παραδομένη «δίχως στυλ» στο παιγνίδι των ενστίκτων. Ένας Πρίγκιπας στις μέρες μας θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Μνημονεύοντας τον Παύλο, μνημονεύουμε μια ολόκληρη γενιά που θυσιάστηκε στην αισθητική του τόπου, και την πήρε μαζί της παραμάσχαλα, αφήνοντάς μας στην απόλυτη ασχήμια τού σήμερα.

 

 

«H κυρία Φρίμαν»

«H κυρία Φρίμαν»

«Έχεις, ας πούμε, ανησυχία, τέλος πάντων δεν αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου ούτε με τους ανθρώπους, γενικά δεν αισθάνεσαι καλά. Αυτά τα πράγματα δεν εξηγούνται, είναι έτσι, ή καταλαβαίνεις ή δεν καταλαβαίνεις.»

Στη δεύτερη μόλις σελίδα του βιβλίου του ο αείμνηστος Πέτρος Αμπατζόγλου, μας εισάγει στον πυρήνα του αλκοολικού του παραληρήματος, και από εκεί κι έπειτα ο καθένας μας είναι ελεύθερος να φανταστεί τι θέλει η κυρία Φρίμαν, το ασυνείδητό του. Η κυρία Φρίμαν είναι η κυρία που μας κάνει συντροφιά όταν δεν αισθανόμαστε καλά τέλος πάντων, και για να μην μακρηγορούμε, ας βαπτίσουμε έτσι την κατάθλιψή μας.
Συνάδελφος μου εξομολογήθηκε εν μέσω κοινωνικής εκδήλωσης της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, πως γνώρισε πριν λίγους μήνες την εν λόγω κυρία, πως η συντροφιά της δεν του ήταν δυσάρεστη, πως δεν θέλει να την απομακρύνει από κοντά του ακολουθώντας κάποια φαρμακευτική αγωγή, αγωγή που εξάλλου συνέστηνε στους ασθενείς του, καθ’ ομολογίαν του, με μεγάλη ευκολία, γνωρίζοντας πως η κυρία Φρίμαν αποχωρεί αμέσως μόλις οσφρανθεί χημικούς παράγοντες. Θέλησε μάλιστα να μου την γνωρίσει, την είχε φέρει μαζί του στη δεξίωση και τον είδα να την ψάχνει με το βλέμμα, καθώς είχε προς στιγμήν απομακρυνθεί για να σερβιριστεί κάποιο κοκτέιλ.


Η κυρία Φρίμαν επέστρεψε κοντά του με ένα ποτήρι σαμπάνιας, κι είχα την ευκαιρία να θαυμάσω τη δύναμη της ομορφιάς της. Ο συνάδελφος προηγουμένως πρόλαβε να μου εκθειάσει την απογοήτευσή του από τις καθημερινές συναναστροφές, την κενότητα του λόγου, τη φθορά των σχέσεων και τη μελαγχολία του πολιτικού σκηνικού, τις επιλογές των καλών τεχνών και της λογοτεχνίας που γινόταν ερήμην της αισθητικής, της αρχιτεκτονικής μιας πόλης που συνέθλιβε τους κατοίκους της, ένα επάγγελμα που σε τελική ανάλυση είχε ως σκοπό να πολεμήσει τη φαντασία των πελατών του. Πρόλαβε μάλιστα να μου αναφέρει για κάποιον πελάτη του ποιητή, που δεν ήθελε να τον κάνει καλά, κοινώς να τον θεραπεύσει, επειδή μέσα στην μανία του εκείνος έγραφε καταπληκτικά ποιήματα. «Γιατί να τον θεραπεύσω, πρέπει να γίνω πολέμιος της ποίησης;»
Η κυρία Φρίμαν, είχε γίνει λοιπόν η σύντροφος του τους τελευταίους μήνες. Είχε προσδώσει γλυκύτητα στα χαρακτηριστικά του προσώπου του, μια γλυκιά βραδύτητα στην εκφορά του λόγου, μια ευγένεια στις κινήσεις και τις χειρονομίες του, που ερχόταν σε αντίθεση με τις βίαιες κι απορριπτικές κρίσεις του για τη ζωή και τους ανθρώπους.
Ο Ψυχίατρος και η κυρία Φρίμαν ήταν ομολογουμένως ταιριαστό ζευγάρι, ένα ζευγάρι που ξεχώριζε ανάμεσα σε αυτόν τον ορυμαγδό των αταίριαστων ζευγαριών της ψυχιατρικής κοινότητας. Το Ζάππειο ξαφνικά αποκτούσε μια ιδιαίτερη αίγλη, κι εγώ που σύρθηκα ως εκεί βαρυγκωμώντας για το χαμένο σαββατόβραδο, ζήλευα σχεδόν τον φίλο μου για την υπέροχη συνοδό του. Τους ακολούθησα στο τραπέζι, με την κρυφή επιθυμία να γνωρίσω καλλίτερα εκείνο που τους συνέδεε, εκείνο που έκανε την κυρία Φρίμαν τόσο ξεχωριστή ανάμεσα στις άλλες γυναίκες. Κάθισαν όμως κι άλλα δύο ζευγάρια, απρόσκλητα όπως συνήθως γίνεται σε παρόμοιες εκδηλώσεις, κι ώσπου να ξοδευτούν οι τυπικότητες η κυρία Φρίμαν σηκώθηκε με περισσή χάρη από το τραπέζι και ο συνάδελφος την ακολούθησε πειθήνια, εκφέροντας κάποια κομψή δικαιολογία για την πρόωρη αποχώρησή τους.
Η κυρία Φρίμαν, όπως ανακάλυψα αργότερα, είναι ο τύπος της πολυγαμικής γυναίκας που δεν αρνείται το φλερτ πολλαπλών αντρών και δεν διστάζει να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες τους. Πέρασε καιρός, κι όταν μια μέρα την πήρα αγκαζέ και κυκλοφορήσαμε σε στέκια λογοτεχνών και κοσμικών να κάνω κι εγώ τη φιγούρα μου (μετά από μια μακριά κι επίμονη περίοδο πλήρους και αποκλειστικής συμβίωσης μαζί της, κατά την οποία είχα απομακρυνθεί από όλους τους φίλους και τους γνωστούς, σε βαθμό που να μου είναι αποκρουστική ακόμη και η τηλεφωνική επικοινωνία μαζί τους), η κυρία Φρίμαν όχι μόνο δεν τους γοήτεψε, αλλά αντιθέτως τους προξένησε απέχθεια, άρχισαν όλοι μαζί να της ζητάν το λόγο της παρουσίας της δίπλα μου, τους κακοφάνηκε τόσο πολύ η συντροφιά μου που με ζάλισαν στις επιπλήξεις και τα βασανιστικά ερωτήματα: «Τι θέλει ηκυρία Φρίμαν από σένα;».

 

Με τα πολλά, κατάφεραν να μας χωρίσουν. Τώρα, μιλάω πάλι με τους φίλους μου, βρίσκω υπέροχα τα βιβλία που γράφουν, έξυπνη τη συναναστροφή τους και κεφάτη την παρέα τους, παθιάζομαι και πάλι με την πολιτική, και πιστεύω πως ζω στην καλλίτερη πρωτεύουσα του κόσμου. Μόνο που κάπου μέσα μου καρτερώ να δω την κυρία Φρίμαν αγκαζέ με κάποιον απ’ όλους αυτούς, κι ίσως μάλιστα να τη διέκρινα καναδυο φορές έτσι φευγαλέα, όταν ο άλλος σου μιλάει ειλικρινά κι όταν ο άλλος δεν φοβάται να σου πει επιτέλους τη γνώμη του για το τελευταίο σου βιβλίο.

 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER