A+ A A-

ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΔΑ ΜΕΛΗ του Dr. Πινόκιο

ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΔΑ ΜΕΛΗ του Dr. Πινόκιο

Τσιπούρα και Χατζημιχάλη. Οι κυρίες των Ιατρών που συνόδευαν τους συζύγους τους στα πρώτα τραπέζια που άρχισαν να παραθέτουν ευπροσήγορα οι φαρμακευτικές εταιρείες, εκεί τέλη '80, αρχές '90, αναγνώριζαν μόνο δύο «ακριβά» πράγματα στο μενού: τις τσιπούρες ιχθυοτροφείου, που μόλις είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν την αγορά, και το εμφιαλωμένο κρασί Χατζημιχάλη, που εκείνη την εποχή προσπαθούσε να ξεπεράσει τον προκάτοχό του Δεμέστιχα και να καταλαμβάνει επίσης δειλά δειλά την πρώτη θέση στην αγορά. Δεν γνώριζαν το φρέσκο ψάρι, δεν γνώριζαν καν πώς τρώγεται το ψάρι κι από κρασιά είχαν περάσει από το Απέλια στο Δεμέστιχα και μόλις είχαν ανακαλύψει τις ποικιλίες Χατζημιχάλη.

 

Εμφανίσεις: 2426

Περισσότερα...

Η ΟΣΦΡΗΣΗ ΩΣ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ του Dr. Πινόκιο

Η ΟΣΦΡΗΣΗ ΩΣ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ του Dr. Πινόκιο

Μια ζωηρή μυρουδιά μού χτύπησε στη μύτη μόλις διάβηκα το κατώφλι του Θεραπευτηρίου Χρόνιων Παθήσεων. Εκείνη η γνωστή μου μυρουδιά των ψυχικά πασχόντων φτιαγμένη από κάτουρα, κόπρανα, χλωρίνες κι αποφορά σωμάτων που καταναλώνουν αμέτρητες ποσότητες ψυχοφαρμάκων: μια μυρουδιά έντονη και υπόγλυκη σαν το γλυκάνισο, που την αναγνώρισα αμέσως και μου κατέστησε αυτόματα οικείο τον χώρο που επισκεπτόμουνα πρώτη φορά. Είχα αισίως πέντε ολόκληρα χρόνια να βρεθώ σε Ψυχιατρείο κι είναι αλήθεια πως η μυρουδιά του, αυτή η συγκεκριμένη διαπεραστική μυρουδιά αμμωνίας, μου είχε λείψει.

Οφείλω να το παραδεχθώ, πως τις πρώτες ημέρες της ειδικότητάς μου στο Δαφνί, αυτή η ίδια μυρουδιά με είχε ρίξει στην κατάθλιψη. Πριν ακόμα αρχίσω τις σπουδές μου στην Ιατρική, ήξερα πως ήθελα να γίνω Ψυχίατρος και τίποτα άλλο. Διάβαζα βιβλία αντιψυχιατρικής Laing & Cooper, την Ιστορία της τρέλας του Foucault, ήμουν έτοιμος δηλαδή από καιρό να διαβώ το κατώφλι, αλλά κανένα βιβλίο δεν μου είχε μεταδώσει αυτό το «άρωμα», εξ ου και η κατάθλιψη του ειδικευόμενου. Ακόμα στην ειδικότητα είχα την ευκαιρία να κάνω μια άλλη παρατήρηση: οι διευθυντές μας, οι επιμελητές μας, το νοσηλευτικό και όλο το προσωπικό στο Ίδρυμα δεν διέκριναν πλέον αυτή τη διαπεραστική μυρουδιά, που συνέχιζε να ενοχλεί εμένα. Θυμάμαι πως κατέφθαναν οι συγγενείς των ασθενών να τους πάρουν και να τους μεταφέρουν σε ιδιωτικές κλινικές, τους διευθυντές μου να ρωτούν για ποιο λόγο ήθελαν να πάρουν τον ασθενή απ' το περίπτερό μας, κι όταν εκείνοι απαντούσαν: «Μα, απλούστατα, επειδή μυρίζει άσχημα εδώ μέσα», να μην καταλαβαίνουν, να ενίστανται «πως τίποτα δεν μυρίζει, μόνο γυρίζει» (εννοούσαν πως η συνεδρία με τους συγγενείς είχε τελειώσει, γιατί οι διευθυντές ως γνωστόν έχουν πολύ κινητικά μπαλάκια και τους γυρίζουν εύκολα...). Δεν ήταν απλώς ένας τρόπος άμυνας, δεν το έκαναν γιατί ήθελαν να κρατήσουν τον «πελάτη», όχι. Πράγματι, δεν αισθάνονταν τη μυρουδιά. Η διαπίστωσή μου με οδήγησε να παρατηρήσω καλύτερα τις προσωπικές ζωές όλων αυτών, κατεστραμμένες οικογενειακές σχέσεις, προβληματικά τέκνα στην πλειοψηφία τους, στάσιμη έως λιμνάζουσα προσωπική ζωή, ευαισθησία, ευγένεια, ζωντάνια. Έφτασα, λοιπόν, στο συμπέρασμα πως, όταν κάποιος χάνει τη δίοδο επικοινωνίας με τις αισθήσεις, όταν ο αισθητηριακός κόσμος ταπώνεται, βουλώνεται, ξεραίνεται και μαραίνεται, ακολουθεί και το σβήσιμο της προσωπικότητάς μας. Κατάλαβα πως, αν ήθελα να συνεχίσω να είμαι παρών στον εαυτό μου, θα έπρεπε να διασώσω τον αισθητηριακό μου κόσμο και να φύγω από το Ίδρυμα, να μην περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου εκεί μέσα, γιατί θα τον καταδίκαζα σε μαρασμό και πρόωρο θάνατο.

Λέγαμε χαριτολογώντας πως από μόνη της η μυρουδιά των Ψυχιατρείων σού αποδίδει τον τίτλο ειδικότητας, σε κάνει Ψυχίατρο. Γιατί πέρα από τις γνώσεις και την επιστημονική κατάρτιση, ο Ψυχίατρος πρέπει να οσμίζεται το περιστατικό, όταν τα κριτήρια διαφοροδιάγνωσης δεν αποδίδουν, η όσφρηση και μόνο που διαθέτει ο χαρισματικός θεράπων έχει αποδειχθεί σωτήρια σε πάμπολλες των περιπτώσεων. Πρέπει να έχει μύτη δηλαδή ο Ψυχίατρος, σαν τον Πινόκιο.

 

Εμφανίσεις: 2452

ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ: ΔΥΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ του Dr. Πινόκιο

ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ: ΔΥΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ του Dr. Πινόκιο

ΥΓ.1. Δεν ξέχασα ποτέ ένα αφόρητα χαλεπό απόγευμα της 16ης Δεκεμβρίου 2003 στην κλινική. Οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν την πλέον αδυσώπητη ώρα της ημέρας, 18:00 μ.μ. Λέω αδυσώπητη, επειδή ένιωθα ήδη απονεκρωμένη από την αδίστακτη αιωνιότητα των 12 ωρών που είχαν παρέλθει και, παρ' όλα αυτά, ήξερα ότι απομένουν περίπου άλλες τόσες, ώσπου να πέσω στη λήθη του ύπνου. Είχαμε τελειώσει από νωρίς τη συνεδρία μας και καθόμουν στο δωμάτιό μου. Αγαπούσα υποχρεωτικά να ρεμβάζω κοιτάζοντας έξω, διότι με φόβιζε με έναν –αστεία θηλυκό– τρόπο η συγκάτοικός μου. Βλέπετε, δεν είχα κάποιο οργανικό ή άλλο ανυπερκέραστο πρόβλημα. Όπως σωστά είχατε γνωματεύσει, περνούσα ένα ιδιαίτερα έντονο μεταβατικό άγχος από μία προτεραία κατάσταση σε μία άλλη. Έτσι, υπήρχε ένας μηχανισμός που με κρατούσε πίσω στη λογική όπου ένιωθα μόνη και αποκομμένη από όλους και όλα και δεν μου επέτρεπε να παραδοθώ στην τρέλα της ευφορίας ή στην ευφορία της τρέλας. Εκείνο το απόγευμα μου είχατε πει πόσο πιστεύετε σ' εμένα και πόσο εκτιμάτε τη γραφή μου. Μου άρεσε να γράφω μικρές νουβέλες σε μικρά τετράγωνα χαρτάκια. Πριν φύγετε από την κλινική, με επισκεφτήκατε στο δωμάτιο και μου χαρίσατε κάποιες από τις ποιητικές σας συλλογές. Είχα χαρεί τόσο πολύ με αυτό το ιδιαίτερο κοινωνικό συμβάν που μέχρι και η Βερενίκη, η πάντα σιωπηλή και συσκοτισμένη συγκάτοικος, αντελήφθη τη χαρά μου και με έναν μοναδικά πονεμένο τρόπο με πλησίασε και μου χάιδεψε τα μαλλιά. Πάντα με συντροφεύει εκείνο το απόγευμα. Μερικές φορές νομίζω ότι είναι ακόμα 18:00.

 

Εμφανίσεις: 2001

Περισσότερα...

Η ΜΟΡΦΩ ΔΕΝ ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ του Dr. Πινόκιο

Η ΜΟΡΦΩ ΔΕΝ ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ του Dr. Πινόκιο

Η μη συμμόρφωση στη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής δεν συναπαντάται μόνο στους ψυχιατρικούς ασθενείς. Είναι πολύ διαδεδομένη σε όλες τις ειδικότητες. Από στατιστικές μελέτες έχει καταγραφεί (μέσω ηλεκτρονικής παρακολούθησης στα μπουκαλάκια με τα χάπια, σαν το σύστημα που έχουν τα πεντάστερα ξενοδοχεία για την κατανάλωση των ποτών και αναψυκτικών στο μίνι μπαρ του δωματίου σας), πως η λήψη των φαρμακευτικών δισκίων φτάνει δεν φτάνει το εβδομήντα μόλις τοις εκατό, της συνιστώμενης ημερήσιας δόσης. Πολύ μεγαλύτερο είναι το ποσοστό των ασθενών κάθε ειδικότητας που δεν συμμορφώνεται στις ιατρικές οδηγίες. Ο Ιωσήφ Μπρόντσκι και ο Θανάσης Κωσταβάρας δεν συμμορφώθηκαν, η Μόρφω επίσης.

Ο Ιωσήφ Μπρόντσκι, παρ' όλες τις συστάσεις του καρδιολόγου του, δεν έκοψε το κάπνισμα: συνέχισε να καπνίζει τα κίτρινα Κάμελ (με και χωρίς φίλτρο), το τσιγάρο που το πρωτόμαθε στα δεκαέξι του στη Ρωσία, κι ήταν πολύ δύσκολο να το βρίσκει σε καθημερινή βάση, δεν μπορούσε να το κόψει τώρα που κατεβαίνοντας στην πρώτη γωνία του Μανχάταν μπορούσε να αγοράσει όσες κούτες ήθελε. Τον βρήκαν εκεί στο διαμέρισμά του δυο-τρεις μέρες μετά τον θάνατό του από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, στα πενήντα πέντε του χρόνια. Μετά τον θάνατό του, ο τελευταίος του καρδιολόγος δήλωσε πως τον είχε αποκηρύξει από ασθενή του (στην Αμερική ένας γιατρός μπορεί να μη δέχεται επίσημα τον ασθενή του από τη στιγμή που εκείνος δεν τον υπακούει...), τα δύο τελευταία χρόνια.

 

Εμφανίσεις: 2293

Περισσότερα...

Ο ΑΛΕΞ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΣΤΟ ΑΛΜΠΟΥΚΕΡΚΕ του Dr. Πινόκιο

Ο ΑΛΕΞ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΣΤΟ ΑΛΜΠΟΥΚΕΡΚΕ του Dr. Πινόκιο

Η πληροφορία στην Αμερική είναι ελεύθερη, στην Ευρώπη την αγοράζεις. Αν με ρωτούσατε γιατί τυγχάνω αριστερός κι αμερικανόφιλος, το μόνιμο καλαμπούρι των συναδέλφων μου μεγαλογιατρών που ήταν όλοι τους δεξιοί κι αντιαμερικάνοι, θα σας απαντούσα πως αποτέλεσμα της μη διακινούμενης πληροφορίας είναι η διαπλοκή και οι μίζες. Χαρακτηριστικό όλης της γηραιάς ηπείρου μας. Όλη η ελληνική διαστροφή και η ευρωπαϊκή, φυσικά, έλκει την καταγωγή της από τη μη ελεύθερα διακινούμενη πληροφορία. Μόλις είχα αρχίσει την ειδικότητά μου στην Ψυχιατρική, όταν γνώρισα τον Άλεξ. Νοίκιαζα ένα ρετιρέ στην πολυκατοικία όπου έμεναν οι γονείς του Άλεξ, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι από την Αλεξάνδρεια, ζωγράφος ο πατέρας του, με κρυφά εισοδήματα η μητέρα του, φτώχεια καταραμένη. Ο Άλεξ με την αλογοουρά στα μαύρα μακριά μαλλιά, τα τατουάζ στα μπράτσα, τα δυο μέτρα μπόι και τα εκατόν δέκα κιλά βάρους έσκασε σαν άγγελος του διαβόλου στη Χαριλάου Τρικούπη, γωνία Κομνηνών, στα Εξάρχεια.

Τον είχαν απελάσει από το Φοίνιξ της Αριζόνας μετά από επανειλημμένα επεισόδια παραβατικότητας και βίας. Ανάμεσα στις ασυνήθιστες φάτσες της γειτονιάς μας και της ευρύτερης περιοχής των Εξαρχείων, ο Άλεξ δεν περνούσε απαρατήρητος. Η επιστροφή του συνέπεσε με τη λήξη της αναβολής του εκ του στρατεύματος κι ως ειδικευόμενος στο Δαφνί που ήμουν, έτυχε σε μένα ο κλήρος να τον τακτοποιήσω με το ποθούμενο τρελόχαρτο. Είχα την πληροφορία, μέρος της στρατιωτικής μου θητείας το έκανα στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αττικής (είχα, το παραδέχομαι, μεγάλο βύσμα), όπου δίναμε τρελόχαρτα ακόμη κι όταν μας κορόιδευαν. Είχε επικρατήσει (καλώς) η άποψη πως ακόμη και να υποδύεσαι πως νοσείς είναι νόσος και το τελευταίο ατράνταχτο επιχείρημα των στρατολόγων «είσαι πούστης ρε, και δεν θέλεις να καταταγείς;» είχε καταρρεύσει. Ήξερα λοιπόν πως με ένα απλό χαρτί θα έπαιρνε το πολυπόθητο χαρτί, κι ήξερα και σε ποια συνάδελφο να απευθυνθώ που τα έδινε από ιδεολογία και μόνο και δεν τα χρυσοπουλούσε σαν κάποιους άλλους που τα τρελόχαρτα τα είχαν κάνει βιομηχανία...

Την ίδια εποχή ο Άλεξ τα είχε σπάσει ήδη κάνα δυο φορές στην γκαρσονιέρα των γονιών του και στην απέναντι καφετέρια επί της Χαριλάου Τρικούπη, αλλά κατάφερε να τα ξαναφτιάξει και με την Αμερικανίδα κοπέλα του και την έφερε στα Εξάρχεια, λεπτή, κοντή, ξασπρουλιάρα, φυσική ξανθή και με συνοπτικές διαδικασίες ενός καυτού Ιουλίου τούς οδηγήσαμε στο Δημαρχείο να πάρουν το πιστοποιητικό γάμου: ο Άλεξ θα επέστρεφε ως Αμερικανός πολίτης στις ΗΠΑ απαλλαγμένος κι από τη στρατιωτική του θητεία. Μερικά χρόνια αργότερα, θα έστελνε βίζα και για τους υπέργηρους γονείς του, οι οποίοι με τα χρήματα της πώλησης της γκαρσονιέρας και τα άδηλα εισοδήματα της μητέρας του θα είχαν εξασφαλισμένα τα λιγοστά χρόνια που τους έμειναν, αλλά και τα έξοδα ταφής.

Στην περίπτωση του γείτονά μου, Άλεξ, χρησιμοποίησα την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας. Ήξερα πως λειτουργούσαν οι επιτροπές του Στρατού και αυτή την πληροφορία την έδωσα ελεύθερα. Δεν την πούλησα. Δεν έδωσα μερίδιο στη συνάδελφο που υπέγραψε το χαρτί. Φέρθηκα, σύμφωνα και με την περίσταση, εντελώς αμερικάνικα. Στις υπόλοιπες ανάλογες περιπτώσεις φέρθηκα, οφείλω να πω, ευρωπαϊκά.

 

Εμφανίσεις: 3255

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr