A+ A A-

Ο ΜΙΛΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Ο ΜΙΛΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣτου Dr. Πινόκιο

 

«Ευτυχία είναι να μοιράζεσαι το χρόνο με το άτομο που αγαπάς», είχε διαβάσει κάποτε ο Μίλτος στον Μπόρχες κι από τότε τον είχε στοιχειώσει αυτός ο ορισμός της ευτυχίας. Νεότερος είχε πιστέψει, όπως ο Καζαντζάκης, πως ευτυχία είναι να κάνεις το χρέος σου, αλλά πόσο ευτυχισμένος ήταν ο Μίλτος από το χρέος του απέναντι στην κομματική νεολαία της οποίας ήταν μέλος; Η ευτυχία δεν είναι η ικανοποίηση από το έργο μας στη δουλειά, στο γάμο, στην οικογένεια. Δεν είναι να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας. Είναι κάτι πολύ ανώτερο από όλα αυτά τα πεζά, ούτε είναι απλά οι ευχάριστες στιγμές στη ζωή μας. Η ευτυχία, δεν είναι μια συλλογή από χαμογελαστές φωτογραφίες. Είναι κάτι πολύ ανώτερο. Όταν ένας από τους πατέρες της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, ο James Madison έβαζε στο πρώτο άρθρο του Συντάγματος, πως σκοπός του κράτους είναι να φροντίζει για την ελευθερία του καθενός αλλά και την επιδίωξη της ευτυχίας, ίσως να είχε κατά νου, την επίτευξη των συνθηκών μιας άνετης διαβίωσης για τους υπηκόους του. «Ψωμί και τριαντάφυλλα» λοιπόν, ένα σύνθημα που το επανέλαβε ο γαλλικός Μάης, το τελευταίο κίνημα που ξαναστοχάστηκε την ευτυχία, και την έβαλε ως απόλυτη προτεραιότητα της ταξικής πάλης.

Ο Μίλτος επέστρεψε αρχιτέκτονας από τη Ρώμη με το κύμα της επιστροφής των διανοούμενων στα τέλη της δεκαετίας του '70, με σκοπό να προσφέρει κι αυτός στη χώρα του. Κι αν κάπου ξέχασε το τάμα του και μπλέχτηκε κι αυτός σε λοβιτούρες, δεν ξέχασε πως η μόνη ευτυχία που έχουμε είναι ο χρόνος. Με τις γυναίκες, ήταν εύκολο: όταν αντιλαμβανόταν πως δε μοιράζονταν το χρόνο με το κατάλληλο άτομο, χώριζε και πήγαινε για άλλα. Έκανε τρεις γάμους κι απέκτησε τέσσερα παιδιά: κανένα από τον πρώτο, τρία από το δεύτερο κι ένα από την τρίτη και νεαρότατη σύζυγό του. Με τους άντρες ακόμη πιο εύκολο: αν χάνονταν ο ενθουσιασμός από την παρέα, ξέκοβε από φιλίες και συναναστροφές κι έφτιαχνε άλλες. Δεν βρήκε την ευτυχία λοιπόν, ούτε στη δουλειά (κατάφερε να φτάσει κάποια στιγμή να γίνει λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), ούτε στο γάμο, ούτε στα παιδιά, ούτε στη συμμετοχή του στα κοινά, ούτε στις παρέες.

Η ευτυχία, άρρητα συνδεδεμένη για το Μίλτο με το χρόνο, ήταν να μοιράζεται το χρόνο του αρχικά με τους ανθρώπους που αγαπούσε, έπειτα, επειδή πολύ συχνά συμβαίνει να αγαπάς αλλά να μην αγαπιέσαι, έγινε καθαρός χρόνος. Ο απόλυτα προσωπικός χρόνος του Αλμπέρτο Μοράβια, ο ήρωας στο πρώτο νεανικό του μυθιστόρημα, οι Αδιάφοροι, αρχιτέκτονας κι αυτός, απολάμβανε τα οφέλη της προσωπικής του ηθικής και μόνον. Η απόλυτη ευτυχία για τον Μίλτο, όταν τον γνώρισα εγώ λόγω μιας μετατροπής που ήθελα του ιατρείου μου σε ιατρείο και γκαρσονιέρα, έμοιαζε πολύ με αυτήν του Μοράβια. Ζούσε μόνος του σε ένα δυαράκι σαράντα οχτώ τ.μ., ξυπνούσε το πρωί στις επτά ακριβώς και καθόταν στο σχεδιαστήριό του, που και που όταν χρειαζόταν κάποια ιδιαίτερη έμπνευση δάγκωνε ένα μήλο, πράσινο ξινόμηλο κατά προτίμηση, σαν την Άγκαθα Κρίστι πριν καθίσει στο τραπέζι της να γράψει. Δούλευε μέχρι το μεσημέρι, στη μία ακριβώς διέκοπτε την καθημερινή του εργασία, έτρωγε το κύριο γεύμα της ημέρας και κοιμόταν κάνα δίωρο. Το απόγευμα ήταν ελεύθερο για τη διασκέδασή του. Είχα αγοράσει το ιατρείο στην πολυκατοικία που ήταν προϊόν αντιπαροχής του πατρικού του Μίλτου και πίναμε κάνα κρασί μαζί αραιά και που.

Για φέτος, την Πρωτοχρονιά του 2014 είπαμε να γιορτάσουμε οι δυο μας το χρόνο που πέρασε, άλλον ένα χρόνο που κλέψαμε από το θάνατο. Με το Μίλτο δε γιορτάζαμε ποτέ το νέο χρόνο, γιατί κανένας μας δεν ήξερε αν θα έχουμε και το χρόνο να τον ζήσουμε.

 

Εμφανίσεις: 880

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΙΑΤΡΟΦΙΛΟΣΟΦΟΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΙΑΤΡΟΦΙΛΟΣΟΦΟΣτου Dr. Πινόκιο

 

Η ψυχανάλυση είναι δύο πράγματα: η ελληνική μυθολογία και η ιστορία της τέχνης. Ο Ιωάννης τα γνώριζε και τα δύο πολύ καλά. Μαθητής του δημοτικού ακόμη, είχε προσπαθήσει να γράψει ένα αλφαβητικό λεξικό της ελληνικής μυθολογίας, χωρίζοντάς το σε τρεις τόμους: θεοί, ημίθεοι και ήρωες. Ήταν μόλις οκτώ χρόνων όταν είχε επισκεφθεί το μουσείο του Λούβρου και στάθηκε μαζί με τον πατέρα του κάτω από τα 2,02 μ. της Αφροδίτης της Μήλου. Στα εννιά του χρόνια είχε μεταφράσει στα νέα ελληνικά τους 303 εύθυμους στίχους του έπους Βατραχομυομαχία, αυτής της παρωδίας της Ιλιάδας του Ομήρου που αφηγείται τον λυσσαλέο πόλεμο μεταξύ των βατράχων ενός έλους και των γύρω ποντικών. Επτά ετών ξεκίνησε μαθήματα πιάνου, αν και δεν του πολυάρεσε στην αρχή γιατί οι ασκήσεις τού φαίνονταν ανιαρές και η μελέτη βαρετή, όταν όμως έφτασε να παίζει το Πρώτο του Μπαχ, μαγεύτηκε τόσο πολύ από τη μουσική, που έγινε πολύ μελετηρός. Ο Ιωάννης ωστόσο δεν έγινε ψυχαναλυτής· επέλεξε την ειδικότητα της νευρολογίας και εξειδικεύτηκε στο Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (ΗΕΓ) στο Λονδίνο. Η καθηγήτριά του εκεί ήταν η Γαλάτεια Δημάκου, σύζυγος του μετέπειτα διευθυντή της εφημερίδας Το Βήμα, Αντρέα Δημάκου, και φίλη του Χρήστου Λαμπράκη.

 

Εμφανίσεις: 1363

Περισσότερα...

ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ Η ΠΡΕΖΑ

ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ Η ΠΡΕΖΑτου Dr. Πινόκιο

Θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, το κουράγιο να αλλάζω αυτά που μπορώ και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά, δώσε μου την αντοχή να ξεπεράσω κι αυτή την εξεταστική επιτροπή, μια και στη ζωή μου οι εξετάσεις δε φαίνεται να τελειώνουν ποτέ, αφού μόλις τελείωσα με τις φοιτητικές και τις επαγγελματικές ξεκίνησα τις ιατρικές, κοντά στα εξήντα μου, πλέον, με σοβαρά προβλήματα υγείας – κόμιστρο σε έναν κατασπαταλημένο βίο, σαν τον καθηγητή στις «άγριες φράουλες» του Μπέργκμαν, κοίταζα την εξεταστική επιτροπή, επτά κακομούτσουνους που είχαν παραταχθεί απέναντί μου, εγώ να κάθομαι στη βαμμένη μπλε (απέφυγα την κόκκινη) ψάθινη καρέκλα, μεταξύ τους και μία ή δύο γυναίκες να με κοιτάν εχθρικά και συνοφρυωμένες, να μη με κοιτάν καθόλου σκυμμένες με το κεφάλι πάνω από τον φάκελο αξιολόγησης του υποψηφίου (εμού του ιδίου, που έπειτα από μια καριέρα τριάντα ετών στον χώρο των αποτοξινώσεων στην Αθήνα ζητούσα μια θέση σε θεραπευτική κοινότητα, σε κάποια αδιασάφητη πόλη), να τους λέω πως είναι απαράδεκτο να μη διατίθεται η μεθαδόνη σε όσους κάνουν αίτηση, από τη στιγμή που στη γείτονα χώρα της Ιταλίας έχει δικαίωμα να τη συνταγογραφήσει κα ο απλός οικογενειακός γιατρός, πως το πρόβλημα με τα ναρκωτικά (τι απαίσια λέξη! Που αντικατέστησε τη σωστή «ψυχοδηλωτικά») άρχισε από τη στιγμή που καταργήθηκε το οικογενειακό τραπέζι, όταν όλοι κάθονταν υποχρεωτικά να φάνε μαζί και η μάνα μας μάς φώναζε από το μπαλκόνι: «Σωτήηηηηρη, Σωτηράααακη» να μαζευτούμε από τις μπάλες και τα πιστολίδια, κι άρχισαν μετά οι οικογένειες να σκορπάνε, να τρώει ο καθένας μόνος του την ώρα που τον βολεύει, να μην τρώει καθόλου, να τη βγάζει με τυρόπιτες και τοστ και πεϊνιρλί, και να μην κοιτάζει ο ένας στα μάτια του άλλου όταν στριμώχνονταν στην πρωινή τουαλέτα να φύγουν βιαστικά για τις καθημερινές τους υποχρεώσεις, ναι, πιστεύω τη μάνα που δεν είχε αντιληφθεί πως ο γιος της έκανε χρήση τα δυο τελευταία χρόνια, δεν ψεύδεται, δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί μπροστά στον γιατρό, ναι, φτάσαμε στο σημείο να ζούμε στο ίδιο σπίτι και να μη γνωρίζουμε τι κάνουν τα μέλη της οικογενείας μας, αν είναι στρέιτ ή γκέι, αν πίνουν και τι πίνουν, και πόσο πίνουν, γιατί παύσαμε πια να μαζευόμαστε από κοινού γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, παύσαμε να πονάμε, ζητάμε παυσίπονα αμέσως μόλις πονέσει λίγο το δοντάκι μας, αποφεύγουμε τον πόνο, μια παυσίπονη κοινωνία έχουμε καταντήσει, ναι, αξιότιμη επιτροπή, έχω το «empathy», τη «συναισθησία» (αν και δε μ' αρέσει ο ελληνικός όρος) δηλαδή γι' αυτή τη δουλειά, ξεκίνησα στο «18 άνω» το ογδόντα πέντε, όταν ακόμη καλούσαμε το εκατό γιατί έβαζαν πρέζα από παντού κι ήταν ένα άγριο κυνηγητό με τα πρεζάκια, παίζαμε κάθε βράδυ κλέφτες κι αστυνόμους, και δεν υπάρχει βασιλική οδός στην αποτοξίνωση, να εγώ έκοψα από μόνος μου το κρασί διαβάζοντας τα δώδεκα βήματα των Α.Α., μιλώντας μαζί τους, επειδή αγάπησα και μ' αγάπησαν και άλλαξα πόλη, συνήθειες, παρέες, και δεν περίμενα να αλλάξουν οι άλλοι στάση απέναντί μου, παρά άλλαξα εγώ και τους ανάγκασα να παραδεχθούν την αλλαγή μου, με συνέπεια να αλλάξουν κι αυτή τη συμπεριφορά τους απέναντί μου, και προσπάθησα να επανορθώσω, και να ζητήσω συγγνώμη και να διαδώσω το μήνυμα, πως δε χρειάζομαι χρήματα για να σώσω έστω κι έναν από την κόλαση· εκεί απάνω ξύπνησα καταϊδρωμένος, μακριά από τους κακομούτσουνους της θεραπευτικής κοινότητας, επαναλαμβάνοντας την καθημερινή μου προσευχή: Θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, το κουράγιο να αλλάζω αυτά που μπορώ και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά.

 

Εμφανίσεις: 1639

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΑΚΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΗΣ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑΣ ΜΟΥΡΣΕΛΑτου Dr. Πινόκιο

 

Τα παλιά τα χρόνια υπήρχε ανάμεσά μας ο θρύλος ενός παράνομου ζευγαριού, που αγαπιόταν μόνο μια φορά την εβδομάδα: κάθε Παρασκευή. Η ερωτική μας ιστορία, μια ιστορία πάθους, ξεκινάει μια Παρασκευή του έτους 1980 (για να φέρουμε την ιστορία πιο κοντά σ' εμάς), όταν ο δάσκαλος που έκανε μάθημα στη δεκαεπτάχρονη μαθήτρια την παίρνει στα γόνατά του και τη φιλάει παράφορα. Από εκείνη τη μέρα το ζευγάρι συναντιέται με αμείωτο πόθο κάθε Παρασκευή για είκοσι ολόκληρα χρόνια, ώσπου, μια Παρασκευή του 2000, χωρίζει. Το θέμα προσφέρεται δωρεάν σε συγγραφέα που θα ήθελε να γράψει ένα ιστορικό μυθιστόρημα της νεότερης ελληνικής μας ιστορίας: στο φόντο του θα παρελάσουν προσωπικότητες της εποχής από διάφορους χώρους: πολιτικοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες, μουσικοί. Θα μπορούσε επίσης να γίνει μιούζικαλ, θεατρική παράσταση, λαϊκό τραγούδι, ταινία διαρκείας τεσσάρων ωρών. Ή ανθρωπολογική μελέτη: πώς αλλάζουν οι συμπεριφορές των εραστών και των συμπολιτών τους μέσα σε αυτά τα είκοσι χρόνια. Πώς αλλάζουν οι μόδες, τα γούστα, οι συνήθειες και η καθημερινότητα. Πώς αλλάζουν οι σχέσεις και οι σεξουαλικές προτιμήσεις μέσα από ένα ζευγάρι που κάνει έρωτα κάθε Παρασκευή επί είκοσι ολόκληρα χρόνια, καθώς η εισβολή του πορνογραφικού υλικού κάνει άντρες και γυναίκες να πηδιούνται λες και γυρίζουν τσόντα.

 

Εμφανίσεις: 1535

Περισσότερα...

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑτου Dr. Πινόκιο

«Όταν σημάνει η επανάσταση, το δικό σου ρόλεξ θα δείχνει τη λάθος ώρα». Ξεφύλλιζα ένα λεύκωμα με ζωγραφιές, ενώ απέναντί μου καθόταν ένας γερασμένος αλκοολικός, στο γραφείο του διευθυντή κάποιας ψυχιατρικής κλινικής στα νότια προάστια. Ανταλλάσσαμε ελάχιστες κουβέντες μεταξύ μας. Ήταν η απογευματινή ώρα να πιει το ποτήρι σαμπάνιας που δικαιούνταν, να επωφεληθώ κι εγώ αδειάζοντας το υπόλοιπο μπουκάλι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε δουλεύαμε το «παράδοξο», μια θεραπευτική προσέγγιση στην ψυχιατρική που μας είχε έρθει από τη γηραιά Αλβιόνα, αλλά προσπαθούσαμε να αποφύγουμε το delirium tremens δίνοντάς του μικροποσότητα αλκοόλ άπαξ ημερησίως. Το «παράδοξο» στην ψυχιατρική ήταν να έχεις, όπως ένας συνάδελφος που το χειριζόταν τέλεια, μπουκάλια με οινοπνευματώδη σε εμφανή θέση στο ιατρείο σου όταν κάνεις συνεδρίες με αλκοολικούς. Να μη θυμώνεις όταν ο ασθενής σου δε θέλει να πάρει τα φάρμακα που του προτείνεις και να συμφωνείς μαζί του: «Δε θα τα πάρεις αφού δεν τα θέλεις. Όταν είναι να πάρεις τη δόση σου, θα φωνάζεις τους γονείς σου και θα πηγαίνετε και οι τρεις σας στην τουαλέτα. Εκεί θα ανοίγεις τα μπλίστερ, και θα πετάτε και οι τρεις μαζί τα χάπια στη λεκάνη, με όποια σειρά θέλεις εσύ: το πράσινο, το κίτρινο, το μπλε. Έπειτα από αυτό θα τραβάτε με τον πατέρα σου και τη μητέρα σου και οι τρεις μαζί το καζανάκι. Αυτό θα γίνεται τρεις φορές την ημέρα».

 

Εμφανίσεις: 1659

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr