A+ A A-

«Μειονότητες» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Μειονότητες» της Ιωάννας Καρατζαφέρη
Βγήκαμε με τον θείο μου, αδελφό της μαμάς μου, από τον κινηματογράφο αργά κάποιο βράδυ, αφού είχαμε δει επί ώρες τη μια μετά την άλλη δυο ή τρεις καουμπόικες ταινίες. Ήταν μια ειδική περίπτωση. Προφανώς του θείου μου του άρεσαν τα άλογα και, επιπλέον, πλήρωνες ένα εισιτήριο κι έμπαινες μέσα όποια ώρα ήθελες και έφευγες επίσης όποτε ήθελες. Μπορούσες και να κοιμηθείς εκεί μέσα.

Καθώς περπατούσαμε στους δρόμους της Νέας Ορλεάνης, στην Πολιτεία της Λουιζιάνας, άκουσα κάποιον να με φωνάζει με το όνομά μου. Ήταν αδύνατον, μάλλον συνέχιζα τον ύπνο που με είχε πιάσει στη σκοτεινή αίθουσα υπό τους ήχους των πιστολιών και των μακρύκαννων όπλων, προφανώς ονειρευόμουν ακόμα.

Τελικά, μας πλησίασε ένας νέος και άρχισε να συστήνεται κι εμένα να μου υπενθυμίζει τα παιδικά μας χρόνια στο νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο της Καλλιθέας και να με ρωτάει για τα άλλα παιδιά και τον Στουφή, που το σπίτι του ήταν κοντά στην Ευαγγελίστρια. Πριν μας καληνυχτίσει, μας προσκάλεσε στο καράβι τάδε την άλλη μέρα κάποια ορισμένη ώρα για περιήγηση και φαγητό.

Περίμενα να απαντήσει ο θείος μου: «Ευχαρίστως».

 

Εμφανίσεις: 1063

Περισσότερα...

«Ιδιοκτησιακά» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Ιδιοκτησιακά» της Ιωάννας Καρατζαφέρη
Στην καθημερινότητά μας πόσα πράγματα, άραγε, χρησιμοποιούμε χωρίς να αναρωτιόμαστε σε ποιον ανήκουν τα εργαλεία τους;

Ανεβαίνω-κατεβαίνω στα ΜΜΜ –μέσα μαζικής μεταφοράς–, σ’ ένα αεροπλάνο με ένα όνομα φίρμας, σ’ ένα ανώνυμο ταξί, σ’ ένα πλοίο με το όνομα ενός νησιού ή ενός βουνού ή με οποιαδήποτε άλλη επωνυμία, σ’ ένα τρένο για τη Χαλκίδα ή τη Θεσσαλονίκη –τα βαγόνια τους είναι διαφορετικά–, καταβάλλοντας το αντίτιμο του εισιτηρίου, αλλά δεν θυμάμαι να ενδιαφέρθηκα ποτέ για τον ιδιοκτήτη ή τους ιδιοκτήτες, ούτε καν όταν διανυκτερεύω σ’ ένα ξενοδοχείο, για το όνομα του ιδιοκτήτη.

 

Εμφανίσεις: 1096

Περισσότερα...

«Το δώρο» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Το δώρο» της Ιωάννας Καρατζαφέρη
«...έχω ένα δώρο για σένα», άκουσα μια ανδρική φωνή από την άλλη άκρη του τηλεφώνου.

Δεν πρόλαβα να ρωτήσω ποιος ήταν, περπατούσα σε κάποιο πεζοδρόμιο της πλατείας και οι θόρυβοι επενέβαιναν στα ερτζιανά, ούτε να πω τη διά ζωής απόφασή μου: «Δεν δέχομαι δώρα».

«...θα σε περιμένω στις έξι στο καφενείο της Ακρόπολης».

Η φωνή χάθηκε, αφού διαπιστώθηκε η ταυτότητα του καλούντος.

Ρώτησα κάποιον περαστικό τι ώρα ήταν. Μόλις που προλάβαινα.

Παραδόξως, το ταξί με άφησε ακριβώς στις έξι στο καθορισμένο σημείο. Βγαίνοντας και πριν κλείσω πίσω μου την πόρτα, αντίκρισα τον καταπληκτικό σκηνοθέτη Αστέρη Κούτουλα, της ταινίας Μήδεια, να μου κουνάει το χέρι· μιλούσε στο κινητό.

Η συνάντησή μας ήταν ακόμα μια φορά θερμή και ειλικρινής. Είχαμε γνωριστεί στη Νέα Υόρκη, όπου είχε έρθει για την προβολή της Μήδειάς του. Ο Αστέρης Κούτουλας έχει γεννηθεί στη Ρουμανία από Έλληνες γονείς, έχει σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας – και είναι ένα σύνολο θεωρητικών σπουδών, που τις πραγματοποιεί στο ίδιο σώμα σε όποιο σημείο του κόσμου και αν βρίσκεται.

Δεν ρώτησα πού ήταν το δώρο ή αν είχε διαισθανθεί ότι δεν θα το δεχόμουν.

 

Εμφανίσεις: 1300

Περισσότερα...

«Διάλογος» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Διάλογος» της Ιωάννας Καρατζαφέρη
Άκουσα, δεν κρυφάκουγα, την αδελφή μου, δεκάδες χρόνια πριν, να λέει στον γιο της, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού: «Φάε το φαγητό σου, εμείς στην ηλικία σου πεινούσαμε».

Ο Δημητράκης σήκωσε τα μάτια από το πιάτο του και την κοίταξε απορημένος. «Και γιατί δεν ανοίγατε το ψυγείο να φάτε;» της απάντησε.

Στη δεκαετία του '40 τα περισσότερα νοικοκυριά δεν είχαν ψυγεία –αν είχαν θα έμεναν άδεια–, αλλά μια τετράγωνη κατασκευή που οι πλευρές της ήταν από ένα πολύ λεπτό συρμάτινο δίχτυ, ενώ η μια από αυτές άνοιγε σαν πόρτα. Στο κέντρο της οροφής της υπήρχε ένας γάντζος από τον οποίο κρεμόταν στο ταβάνι του σπιτιού για να αερίζεται και να κρατάει τις βρασμένες τσουκνίδες μέχρι την άλλη μέρα για φάγωμα. Αυτό ήταν το φανάρι.

Όσοι είχαν τη δυνατότητα, διέθεταν ξύλινα ψυγεία που η ψύξη τους διατηρείτο με παγοκολόνες που τις κουβαλούσαν με τα καροτσάκια στα σπίτια άνδρες, συνήθως νέοι. Στο δικό μας ξύλινο ψυγείο δεν βάζαμε παγοκολόνες, αλλά ξερά σύκα, σταφίδες, καλαμποκάλευρο, πετιμέζι, δεν θυμάμαι τίποτε άλλο, για να μη μαζεύονται μυρμήγκια, ενώ το λάδι δεν χρειαζόταν τίποτε περισσότερο από το να υπάρχει.

Εκείνος ο μικρός διάλογος επισφράγισε την κατά καιρούς αντίληψή μου ότι είναι δύσκολο να καταφέρεις ένα νεανικό μυαλό να σκέφτεται με το μυαλό ενός μεγάλου, ακόμα και με χρονική διαφορά δυο δεκαετιών, όπως συνέβη με τον συγκεκριμένο διάλογο. Γίνεται ακόμα δυσκολότερο όταν αναφέρεται στην Ιστορία, σε διαχρονικά γεγονότα, και διαβάζονται από αναγνώστες που συνειδητά μπορούν να διακρίνουν, να εκτιμήσουν, να επικρίνουν, να αναγνωρίσουν, ενίοτε λαθεμένα προδιατεθειμένοι, ή έχοντας μια συγκεκριμένη ιδεολογία, που ίσως θα ρωτούσαν: «Και γιατί δεν κάνατε κάτι άλλο;» – όποιο κατά τη γνώμη τους θα ήταν το σωστό.

 

Εμφανίσεις: 856

Περισσότερα...

«Ακόμα μια επέτειος» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Ακόμα μια επέτειος» της Ιωάννας Καρατζαφέρη
Αναρωτιόμουν συχνά για το πόσες όψεις έχει η καθεμιά. Συνολικές ή προσωπικές: εθνικής περηφάνιας, ταπείνωσης, θυσιών, σφαγών, γάμου, γενεθλίων, απόκτησης τέκνων, αγοράς κατοικίας και όποιας άλλης μπορεί ο καθένας να προσθέσει.

Με απασχολούσε/λεί, επίσης, η γνώση του περιεχομένου της επετείου. Αν είναι εθιμοτυπική, ιστορική ή ένας τρόπος για τη διατήρησή της στον χρόνο και αν αυτό σήμαινε συνειδητοποίηση του περιεχομένου. Τη μια απορία ακολουθούσε κάποια άλλη.

Το έτος που διανύουμε συμπληρώνει τα 100 χρόνια του εκδιωγμού των Αρμενίων από τον τόπο τους με την οποιαδήποτε ομαδική ή ατομική απώλεια, συνέπεια και συνέχεια.

Στην Καλλιθέα με τους πέντε συνοικισμούς, όπου μεγάλωσα, είχαμε γείτονες ή συμμαθητές και συμμαθήτριες, που είχαν καταλήξει ως εκδιωχθέντες από τις γενέθλιες πατρίδες τους, όπως από την Αρμενία, την Ασσυρία, τον Πόντο ή τη Μικρά Ασία. Εμείς οι παλιοΕλλαδίτες τούς κοροϊδεύαμε όχι γιατί έμεναν στις παράγκες, χωρίς στέγη, ηλεκτρικό, νερό ή τα πιο βασικά μέσα της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, αλλά για την προφορά τους ή τις λέξεις που συχνά χρησιμοποιούσαν ακούγοντάς τες στο σπίτι τους, από τους γονείς ή τους παππούδες.

Δεν θυμάμαι αν υπήρχαν αναφορές στα βιβλία της Ιστορίας ή κείμενα στα αναγνώσματα ή αν τα προσπερνούσαν, για εθνικούς λόγους, οι δάσκαλοι ή οι καθηγητές, αν δίνονταν τέτοιες οδηγίες από κυβερνητικές αρχές ή άλλες. Τον όρο «δημογραφικό» τον αγνοούσαμε.

 

Εμφανίσεις: 870

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr