A+ A A-

«Συνεντεύξεις» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Συνεντεύξεις» της Ιωάννας Καρατζαφέρη


Τους τελευταίους πέντε μήνες της εκλεγμένης προηγούμενης κυβέρνησης βρισκόμουν εκτός Ελλάδας, στη Νέα Υόρκη, με μόνιμη συντροφιά τους δυο εραστές μου: το λάπτοπ μου και την ΕΡΤ, που τα κύματά της έφταναν μέχρι το διαμέρισμά μου. Προσπαθούσα να παρακολουθώ, εκτός των δελτίων ειδήσεων, όλα τα προγράμματα στα οποία γίνονταν συζητήσεις με διάφορα πρόσωπα από τον πολιτικό, δημοσιογραφικό, καλλιτεχνικό, πανεπιστημιακό κόσμο, άλλοτε πολύ γνωστά, από τις συχνές εμφανίσεις τους, άλλοτε μετρίως ή, τέλος πάντων, κάποιας κλίμακας ανάμεσα στο πρώτο σκαλί και το τελευταίο. Τις δυο τελευταίες εβδομάδες πριν από τις εκλογές και τον ερχομό μου στην Αθήνα για να ψηφίσω, παρακολούθησα τις συνεντεύξεις των αρχηγών των κομμάτων ή παρομοίως.

Τι θα πει, όμως, συνέντευξη;

Προσωπικά, έτυχε να συνεντευξιαστώ τρεις φορές για να προσληφθώ σε κάποια δουλειά. Η πρώτη ήταν, τότε, ο πλέον φημισμένος ταξιδιωτικός χώρος, ύστερα από μια διαφήμιση σε μια ελληνική καθημερινή εφημερίδα, η δεύτερη το περιοδικό Forbes και τρίτη η Chrysler Corporation, που μου σύστησε το Κρατικό Γραφείο Ευρέσεως Εργασίας.

Ήταν τρεις διαφορετικές εμπειρίες, όπως και οι εξηγήσεις για την πρόσληψή μου που μου δόθηκαν αργότερα από τα αφεντικά. Είχαν μάθει αρκετά για μένα, για το παρελθόν μου, τις σπουδές μου, τις γνώσεις μου, το παρόν μου. Σε καμιά δεν ανταμείφθηκα για τα γαλλικά που είχα μάθει στην Alliance Française στην Καλλιθέα ή την τελειοποίησή τους στη Σχολή Καλογραιών, στη Χαριλάου Τρικούπη στην Αθήνα, αφού δεν τα χρησιμοποιούσα, ούτε για την αγάπη μου στον Μπετόβεν, αφού δεν τον ακούγαμε παρέα. Η αμοιβή μου είχε σχέση με το πόσες ώρες εργαζόμουν.

 

Εμφανίσεις: 728

Περισσότερα...

«Η κάρτα» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Η κάρτα» της Ιωάννας Καρατζαφέρη


Είχε ξημερώσει μια υπέροχη μέρα, ήταν η πρώτη Κυριακή του περασμένου Ιουνίου, με γαλανό ουρανό, λαμπερό ήλιο κι ένα ελαφρύ αεράκι, σαν μιας παρατεταμένης άνοιξης.

Λίγο μετά το μεσημέρι, συνάντησα τη φίλη μου Όλγα στη γωνιακή Village-Taverna, για μουσακά και σούπα αυγολέμονο. Το φως του ήλιου εισέβαλλε στο εσωτερικό από τα τζάμια που σχημάτιζαν τη γωνία κι εμείς απολαμβάναμε τις μπουκιές μας, βουτηγμένες σ’ ελληνικό λάδι και μασώντας καλαματιανές ελιές. Η κύρια συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από την Ελλάδα που η ειδησεογραφία της, αν κοβόταν φέτες, ήταν μια φέτα καλή ή καλούτσικη και η άλλη πικρή, γεμάτη απογοήτευση. Στο τέλος, η Όλγα πλήρωσε με την πιστωτική της κάρτα.

Έξω στον δρόμο, University Place, ο κόσμος συνωστιζόταν στους πάγκους με τα εμπορεύματα, τα περισσότερα κινεζικής προέλευσης, όπου ήταν στημένη η ημερήσια λαϊκή αγορά, κάτι σαν πανηγύρι. Χαζέψαμε κι εμείς σε διάφορα μπιχλιμπίδια και καθρεφτάκια που αντικατόπτριζαν τα πάντα, όταν εντελώς απρόσμενα η Όλγα μού είπε: «Είναι πολλά χρόνια που είμαι πεισμένη ότι δεν υπάρχει πλέον ιδιωτική ζωή. Όλα είναι κοινά και διαθέσιμα...»

 

Εμφανίσεις: 768

Περισσότερα...

«Κέρματα» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Κέρματα» της Ιωάννας Καρατζαφέρη


Η δυσκολία μου σε αυτό το κείμενο ήταν ο τίτλος. Πάλευα ανάμεσα σε αυτόν που αποφάσισα και στα «Ρέστα», που βρίσκονται δαχτυλογραφημένα σε μακριές κόλλες στα ράφια του σπιτιού μου στην Αθήνα, με την υπογραφή του Κώστα Ταχτσή, που έλαβα πολλά χρόνια πριν και, χωρίς να είμαι σε θέση να ελέγξω τώρα από τη Νέα Υόρκη, μου τις είχε στείλει από την Αυστραλία. Είχα διαβάσει το διήγημα και το είχα φυλάξει σαν ένα απροσδόκητο δώρο ενός συγγραφέα με τον οποίο δεν είχα αναπτύξει καμιά ιδιαίτερη φιλία.

Πολλές δεκαετίες πριν, ακόμα και ο χρόνος είναι ρατσιστικός, στο πρώτο μου ταξίδι Αθήνα – Νέα Υόρκη, με ένα από τα υπερωκεάνια που διέσχιζαν τότε τον Ατλαντικό, διάβαζα ένα βιβλίο, υποψιάζομαι το όνομα του συγγραφέα και τον τίτλο, που επίσης δεν θυμάμαι αν το είχα φέρει μαζί μου ή το είχα δανειστεί από τη βιβλιοθήκη του πλοίου.

Ο πλους διαρκούσε έντεκα ή δώδεκα ή δεκατρείς ημέρες, το καθημερινό πρόγραμμα ήταν απολαυστικό ή ανιαρό και μετά το κολύμπι στην πισίνα του Υ/Κ ξανάπιανα το ίδιο βιβλίο, ξαναδιάβαζα σκόρπιες σελίδες του, μέχρι που κάποια μέρα αγόρασα από το κατάστημα του πλοίου ένα μεγάλο σε σχήμα και πολυσέλιδο τετράδιο. Είχα πάρει την απόφαση, θα το μετέφραζα.

Ύστερα από τόσα «δεν θυμάμαι», θα γράψω ακόμα ένα: Είχα μαζί μου λεξικό; Μάλλον όχι. Θυμάμαι, όμως, ότι δεν έπαυα να μεταφράζω, χωρίς να πάψω, ταυτόχρονα, να αναρωτιέμαι πώς ήξερα τη γλώσσα, ή τις γλώσσες, ώστε να μεταφέρω ένα κείμενο που το θέμα του ήταν για μένα πρωτάκουστο.

 

Εμφανίσεις: 949

Περισσότερα...

«Τυχαία» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Τυχαία» της Ιωάννας Καρατζαφέρη
Παλαιότερα, ανάμεσα στις διάφορες λαϊκές προκαταλήψεις, υπήρχε κι εκείνη ότι οι μαθήτριες δεν ήταν καλές στα μαθηματικά και τα άλλα συναφή μαθήματα, όπως τα αγόρια. Δεν ήξερα αν αυτή ήταν η αιτία που εμείς πηγαίναμε σε σχολεία θηλέων και εκείνα στων αρρένων. Στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, που μαθαίναμε την προπαίδεια, 3x7, 7x9, κ.λπ., όλα τα κορίτσια τη λέγαμε απέξω κι ανακατωτά. Ξαφνιαζόμουν συχνά όταν καμιά γειτόνισσα έλεγε στον παντοπώλη, τόσο ρύζι, τόση ζάχαρη, τόσο αλεύρι, κάνουν 7,90 ή 6,72 δραχμές ή κάτι παρόμοιο, χωρίς να κρατάνε χαρτί και μολύβι, αλλά περιμένοντας τα ρέστα.

Προσωπικά, μου άρεσε η κοσμογραφία και η γεωμετρία. Αργότερα, ήρθε το μάθημα της Ιστορίας. Μου άρεσαν τα αρχαία ονόματα των βασιλιάδων, των βασιλισσών, του Ετεοκλή και του Πολυνείκη, και όταν διάβαζα κάποιο καινούργιο όνομα, έψαχνα στα βιβλία την ιστορία τους. Θα μου άρεσε η ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά με ενοχλούσε, κάπως, ο τίτλος «κατακτητής» που τον ακολουθούσε.

Αυτό που με στενοχωρούσε στην Ιστορία ήταν οι πόλεμοι. Αναρωτιόμουν αν θα υπήρχε χωρίς αυτούς. Το καταφύγιό μου ήταν ο Χρυσούς Αιώνας του Περικλή, η επίσκεψη στην Ακρόπολη, ο Φειδίας, ο Πραξιτέλης, και θα διάβαζα πιο συστηματικά την Οδύσσεια και την Ιλιάδα αν δεν είχαν τόσες πολεμικές ανταποκρίσεις, τόσες εξορίες, τη Μήδεια και την Εκάβη.

 

Εμφανίσεις: 1000

Περισσότερα...

«Φλαμίνγκο» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Φλαμίνγκο» της Ιωάννας Καρατζαφέρη
Ο τίτλος στο εξώφυλλο, Το πέταγμα του φλαμίνγκο, μ’ έναν πίνακα που μ’ έβαλε στον πειρασμό να μαντέψω σε ποια πόλη ήταν αυτή η γειτονιά με τις εξωτερικές σκάλες στα κτίρια πάνω από μισή ταμπέλα REST, τράβηξε την προσοχή μου με κάποια παρελθούσα συγκίνηση. Μπήκα στο βιβλιοπωλείο και αγόρασα το βιβλίο.

Στο καφέ Φίλιον, που έφτασα ύστερα από μερικά λεπτά, διάλεξα μια θέση σε μια γωνία και κοίταξα ακόμα πιο καλά το εξώφυλλο πάνω στο τραπεζάκι, προσπαθώντας να το διασυνδέσω με τα ροζ ή λευκά/ροζ μεγάλα πουλιά με τα αδύνατα ψηλά πόδια, που είχα δει άλλοτε από κοντά.

Ήμουν καλεσμένη από τον Σύνδεσμο Γυναικών Ξάνθης, πριν από χρόνια, για μια ομιλία γύρω από τα γυναικεία θέματα. Ένιωθα ημιτελής, ακόμα το νομίζω. Δεν ήμουν σύζυγος, δεν ήμουν μητέρα, παρά μόνο μια εργαζόμενη γυναίκα, αφιερωμένη, κάπως, σε αγώνες για διάφορα ανθρώπινα αιτήματα.

Ένας φίλος, καθηγητής, τότε, στο Πανεπιστήμιο της Ξάνθης, προσφέρθηκε δυο-τρεις φορές να με ξεναγήσει σε κάποια μέρη που είχαν το δικό τους ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ένα από αυτά ήταν η Λίμνη Βιστωνίδας, που με άφησε άφωνη από την ομορφιά της, τη λιμνοθάλασσά της, τόσο πλατιά και τόσες ανταύγειες, τα πουλιά της στην επιφάνεια των υδάτων της ή πετούμενα μονά ή ομαδικά. Μου ήταν όλα άγνωστα.

Τα φλαμίνγκο σε πόλεις; αναρωτήθηκα και άρχισα να διαβάζω. Ο σερβιτόρος μού έφερε τον καφέ, αλλά ούτε μ’ ένοιαξε. Η ροή της γραφής με παρέσυρε, η οικονομία της γλώσσας, οι εναλλασσόμενες εικόνες/σκιές, οι ανταλλασσόμενοι διάλογοι, φυτεμένοι μέσα στο κείμενο, μου αφαιρούσαν κάθε δυνατότητα να σταματήσω, έστω για να πιάσω το φλιτζάνι του καφέ, να προσθέσω ή να αφαιρέσω μια φράση ή μια λέξη.

 

Εμφανίσεις: 1209

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr