A+ A A-

«Συγκρούσεις» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Συγκρούσεις» της Ιωάννας Καρατζαφέρη


Η τελευταία ημέρα του φετινού Φεβρουαρίου ήταν η 29η, κάτι ιδιαίτερο που συμβαίνει κάθε τέσσερα χρόνια. Βρισκόμουν ήδη στην Κωνσταντινούπολη, ύστερα από δυο εβδομάδες στην Τουρκία, και αυτή την ημέρα ήταν τα γενέθλια του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Όταν βγήκα από το ξενοδοχείο στη γειτονιά του Πέραν, ο ουρανός ήταν καλυμμένος από μια πυκνή ομίχλη. Σταμάτησα ένα ταξί και όταν ζήτησα από τον οδηγό να με πάει στο Φανάρι, έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου από το 160, με ρώτησε αν πήγαινα στο Πατριαρχείο· evet, «ναι», του απάντησα μονολεκτικά. Η διαδρομή, δίπλα στον Κεράτιο Κόλπο, ήταν κοντινή, αλλά η ομίχλη τα έκρυβε όλα, και όχι μόνο την απέναντι όχθη, αλλά και την επιφάνεια της θάλασσας ανάμεσά μας. Ύστερα από λίγη ώρα το ταξί σταμάτησε και ο οδηγός, με μια κίνηση του χεριού του, μου έδειξε να διασχίσω τη λεωφόρο και να συνεχίσω τον δρόμο. Στις καρέκλες στο πεζοδρόμιο του καφενείου κάθονταν, ήδη, μερικοί πελάτες. Τους καλημέρισα και συνέχισα την πορεία μου μέχρι που έφτασα στο εξωτερικό περίπτερο πληροφοριών του Πατριαρχείου. Οδηγήθηκα στη διπλή αίθουσα αναμονής ή συναντήσεων, με την ομορφιά της απλότητας, και κάθισα σε μια πολυθρόνα/ στασίδι απέναντι από μια ανοιχτή πόρτα. Κάποια στιγμή ακούστηκαν βήματα έξω στο διάδρομο και, μέσα σε έναν κύκλο ρασοφόρων και μη, διέκρινα τη φιγούρα του Πατριάρχη. Σύντομα ήρθε ένας υπεύθυνος υποδοχής και με κάλεσε να τον ακολουθήσω.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος καθόταν πίσω από το γραφείο του, που ήταν φορτωμένο με φακέλους, βιβλία και έντυπα, και με μια οικεία έκφραση οικοδεσπότη μού έδειξε να καθίσω δίπλα του – τόσο κοντά που αν άπλωνα το χέρι μου θα μπορούσα να ακουμπήσω την επιφάνεια του γραφείου του. Δεν περίμενα κανέναν διάλογο, έχοντας δει απέξω τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τους αναμένοντες εντός, με ράσα ή άλλες περιβολές κληρικών, όμως η απάντηση στην κοινή ευχή της ημέρας των γενεθλίων ειπώθηκε φιλικά και με χιούμορ: «Ναι, συμβαίνει κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά γερνάω όπως όλοι οι άνθρωποι». Μετά από κάποιες ερωτήσεις και απαντήσεις διηγήθηκα τις εμπειρίες μου από τις εβδομάδες που έζησα στην Ίμβρο, την επίσκεψη μου στο σπίτι που είχε γεννηθεί και αναφέρθηκα στη χαρά που εξέφρασε για το άνοιγμα του Ελληνικού Δημοτικού Σχολείου στο νησί –το είχε προβάλει η ελληνική τηλεόραση και το είχα δει–  ενώ εκείνος τράβηξε από ένα διπλωμένο δέμα μια σελίδα, φωτοτυπία από ένα αντίστοιχο κείμενο που είχε δημοσιεύσει Η Καθημερινή την προηγούμενη μέρα.

 

Εμφανίσεις: 792

Περισσότερα...

«Η» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

8 Μαρτίου - Μέρα της Γυναίκας


Η δημιουργία
Η ζωή
Η γυναίκα
Η γέννηση
Η μητέρα
Η μοίρα
Η αγάπη    
Η ηδονή         
Η πίστη  
Η ασθένεια
Η ίαση
Η θλίψη
Η ευτυχία
Η δυστυχία
Η ειρήνη
Η θρησκεία
Η εργασία
Η αμοιβή

Ασφαλώς, θα μπορούσαν να προστεθούν δεκάδες άλλες λέξεις με κύριο άρθρο το η στη γλώσσα μας, που πολλές φορές αναρωτήθηκα πώς συνέβη οι περισσότερες από αυτές να είναι θηλυκού γένους. Στις γλώσσες που γνωρίζω, δεν συμβαίνει τα άρθρα τους να έχουν την ίδια σχέση που αποδίδεται στο φύλο, ή δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Υπάρχει μια σειρά ουσιαστικών που το άρθρο η παραπέμπει, κυρίως, στη γυναίκα και τις πιο άμεσες σχέσεις της με τη διαχρονική της πορεία όπου, πιθανόν, κατά καιρούς κάποιες από αυτές να έχουν υποστεί κάποιες μειώσεις ή αλλαγές, ωστόσο δεν έπαψαν να παρατηρούνται ή να συνεχίζονται ακόμα, όπως, τουλάχιστον, η αμοιβή εργασίας.

Η επέτειος της 8ης Μαρτίου είναι η απόδοση ευχαριστιών και ευγνωμοσύνης προς τους αγώνες των γυναικών που προτάθηκε το 1910 να ανακηρυχθεί ως διεθνής ημέρα των εργαζομένων γυναικών, όπου γης, από την Γερμανίδα συνδικαλίστρια Κλάρα Τσέτκιν. Αιτία ήταν η πρώτη απεργία των εργατριών στον ιματισμό στις 8 Μαρτίου 1857 στη Νέα Υόρκη, όπου οι χώροι δουλειάς ήταν ανήλιαγοι και ανθυγιεινοί, ζητώντας να εργάζονται δέκα ώρες ημερησίως και να εξισωθούν οι απολαβές τους με των ανδρών/ κλωστοϋφαντουργών και τους ράφτες. Η διαδήλωση χτυπήθηκε από την αστυνομία και βάφτηκε στο αίμα.

 

Εμφανίσεις: 720

Περισσότερα...

«Γνωριμίες» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Γνωριμίες» της Ιωάννας Καρατζαφέρη


Οι γνωριμίες που έχω κάνει, όπως όλοι μας, είναι ανθρώπων καθημερινής ζωής, συγγενών, γειτόνων, συναδέλφων, φίλων και συντρόφων διαφόρων συλλόγων και φορέων, όπου υπήρξα μέλος, δημοσιογράφων, και κάποιων από τους κύκλους Γραμμάτων και Τεχνών, και κάποιων που ποτέ δεν έμαθα το όνομά τους.

Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση στη Νέα Υόρκη από τις πρώτες μου εξόδους –φιλικές, επαγγελματικές ή φορέων, όπως ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γυναικείων κινημάτων, οργανώσεων υπέρ της ειρήνης, ή έστω σε πολιτικές συναντήσεις– ήταν η κίνηση των συνομιλητών να βγάζουν πάραυτα, μετά την αρχική, βασική αναφορά στα ονόματα, και να δίνουν την κάρτα τους στον συνομιλητή τους. Έτσι, διαβάζοντας αυτόματα σε λίγα δευτερόλεπτα με ποιον μιλούσες, το επάγγελμά του και –ίσως λόγω του επιθέτου– την καταγωγή του, δεν έπεφτες σε γκάφα όταν συζητώντας έλεγες, για παράδειγμα, ότι οι δικηγόροι είναι... κάτι αρνητικό. Οπότε πάγωνες όταν ο άλλος σού απαντούσε: «Κι εγώ δικηγόρος είμαι».

Με τα προβλήματα που έχουν κατακλύσει την πατρίδα μας, κατά κύριο λόγο, αλλά και όλο τον κόσμο, προσπαθώ να βρίσκω χρόνο για να παρακολουθήσω στα τηλεοπτικά προγράμματα, όχι μόνο τις ειδήσεις, αλλά και τις συζητήσεις γύρω από τα τρέχοντα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά θέματα, όμως παρά την προσοχή μου, πολλές φορές δεν αναγνωρίζω τον συνομιλητή γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, αφού στη διάρκεια των συζητήσεων δεν επαναλαμβάνονται τα ονόματα.

Ίσως, δικαιολογώ τον εαυτό μου, να μην άνοιξα εγκαίρως το πρόγραμμα και μου διέφυγαν οι συστάσεις. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τα πρόσωπα, αλλά ακόμα και με τοποθεσίες. Υπάρχουν, βέβαια, και εξαιρέσεις.

 

Εμφανίσεις: 577

Περισσότερα...

«Επιστροφές» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Επιστροφές» της Ιωάννας Καρατζαφέρη


Έχω και άλλοτε, μάλλον πολλές φορές, αναρωτηθεί τι είναι η μνήμη – αν είναι κυκλική, ευθύγραμμη ή διαχρονική και τι μαρτυράει. Είναι ένα μέρος του νου που οι λειτουργίες του είναι σε διαρκή ετοιμότητα, έχει διαλείψεις ή κενά και σε τι μήκος ή βάθος; Η απορία μου επαναλαμβάνεται αφού, προφανώς, δεν έχει δοθεί καμιά συγκεκριμένη απάντηση.

Καλεσμένη από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, άκουσα με προσοχή τη σύντομη εισήγηση της γενικής γραμματέως του Δ.Σ. Μαρίας Κομνηνού, που ενημέρωνε το κοινό για το αφιέρωμα: Η επιλογή των ταινιών κάλυπτε τη χρονική περίοδο από το 1924 έως το 2012.

Η πρώτη ταινία που προβλήθηκε, Οι περιπέτειες του Βιλλάρ (1924), ήταν βουβή, αλλά με υπότιτλους. Στο πρόγραμμα υπάρχει η σημείωση ότι «είναι γυρισμένη στην Αθήνα και αποτελεί ένα μοναδικό πορτρέτο της Αθήνας της δεκαετίας του ’20…». Η εντελώς ιδιαίτερη και ταιριαστή μουσική επένδυση είναι του Μηνά Ι. Αλεξιάδη. Η επιστροφή μου σε αυτή την ταινία ήταν σε μια σχολική επίσκεψη, μαθήτρια του Δημοτικού, στις αρχαιότητες στην Αθήνα, που νόμιζα ότι τα λευκά μάρμαρα του Παρθενώνα με τύφλωναν.

Ακολούθησε μια ταινία, ένας συνδυασμός της θάλασσας του Σαρωνικού, ο Φλοίσβος και το στρογγυλό κτίριο, όπου ένα τζαζ συγκρότημα έπαιζε μουσική από τη Νέα Ορλεάνη. Οι επιστροφές μου ακολουθούσαν η μια την άλλη. Πρώτος ο Σαρωνικός, που τον αντικρίζαμε στο τέλος της Λεωφόρου Συγγρού, όταν μας πήγαινε η μαμά μας νωρίς το πρωί σε μια αμμουδιά να αναπνεύσουμε ιώδιο κατά του κοκίτη. Μεγαλώνοντας, μάκραινε η ακρογιαλιά. Η επόμενη ήταν το Ξηροτάγαρο και ακολούθησε ο Φλοίσβος. Αργότερα ο Μπάτης, μέχρι που φτάσαμε στο Έδεμ.

 

Εμφανίσεις: 605

Περισσότερα...

«Ιστορικό» της Ιωάννας Καρατζαφέρη

«Ιστορικό» της Ιωάννας Καρατζαφέρη


Από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού είχα ακούσει την έκφραση «η αγάπη για τα γράμματα», ή μάλλον όχι τόσο αφηρημένα, όσο «ο ... –τάδε, συνήθως ανδρικό όνομα– αγαπάει τα γράμματα». Ένα, δύο, τρία ή περισσότερα ονόματα ανήκαν σε κάτι μεγάλα ξαδέλφια μου ή σε κανένα μεγάλο αγόρι της γειτονιάς.

Εμένα, που δεν είχα δει ποτέ το όνομά μου να αγαπάει τα γράμματα, αν με ρωτούσε κάποιος τι αγαπούσα πιο πολύ, θα του απαντούσα: τα γράμματα, που τα διάβαζα κάτω από το πα-πί, πα-πά-κι, πο-τά-μι, πο-τα-μά-κι, που τα αγαπούσα και αυτά. Ταύτιζα τα γράμματα με τα πράγματα.

Αυτή η αγάπη με οδήγησε στη συνεχή ανάγνωση και όσο μεγάλωνα, μεγάλωνε και αυτή, και όσο ανοίγονταν οι σελίδες της ανοίγονταν και οι δρόμοι μου. Η προτίμησή μου ήταν στις ιστορίες που διάβαζα στα αναγνωσματάρια. Μάθαινα για τους ανθρώπους, που είχαν αγορίστικα και κοριτσίστικα ονόματα, πόλεις και χωριά, τα ρούχα που φορούσαν, πώς μιλούσαν, ρωτούσαν και απαντούσαν.

Το διήγημα και το μυθιστόρημα προώθησαν την αγάπη μου για τα γράμματα και στα ιστορικά βιβλία, ανάμεσα σε άλλα είδη. Έτσι, έφτασα και στα ιστορικά βιβλία του Μαρκ Μαζάουερ (Mark Mazower) − τώρα σε αυτό που κρατάω στα χέρια μου, Το μαγεμένο παλάτι των εθνών (μτφρ. Κώστας Κουρεμένος, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2015).

 

Εμφανίσεις: 873

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr