A+ A A-

«Μια ευτυχής συνάντηση ποίησης και ζωγραφικής» της Ανδρονίκης Γωγοπούλου

«Μια ευτυχής συνάντηση ποίησης και ζωγραφικής» της Ανδρονίκης Γωγοπούλου


Στην ποιητική συλλογή Η εποχή των λέξεων της Ελένης Λιντζαροπούλου (Εκδόσεις των Φίλων, 2015), η ζωγραφική συναντά την ποίηση και συμπορεύονται αρμονικά: το υφέρπον πάθος της διχρωμίας γκρι-κόκκινου των πινάκων της Ιωάννας Ασσάνη διαλέγεται δημιουργικά με τη σημασιολογική φόρτιση των λέξεων στα ποιήματα της Ελένης Λιντζαροπούλου.

Καμιά φορά γερνάνε κι οι λέξεις, λέει η ποιήτρια, ωστόσο επιμένει να γράφει. Αυτοαναιρείται με πλήρη επίγνωση της στάσης αυτής. Η ποίηση είναι ολοφάνερο ότι την αιχμαλωτίζει, αφού την επιλέγει για να εκφραστεί. Σχεδόν σε όλα τα ποιήματα υμνείται η ποίηση και η αυταπάρνηση του ποιητή: Ίδρωσε πολύ για να τα γράψει…/ Κι ας μην τ’ ομολογεί. Και λίγο μετά: Για την ποίηση/ δεν έμεινε να κάνεις τίποτα,/ οι ποιητές της τα ’χουν δώσει όλα.

Οι λέξεις ως θέμα πρωταγωνιστούν σχεδόν σε όλη την ποιητική συλλογή. Έτσι δικαιώνεται και ο τίτλος Η εποχή των λέξεων. Σου δίνει την εντύπωση ότι μιλά για μια πολύ παλιά χρονική περίοδο, όπου οι λέξεις κυριαρχούσαν, όμως είναι ολοφάνερο ότι η ποιήτρια πατάει γερά στο τώρα. Γνωρίζει ότι χάθηκε η πνοή/ που τις όπλιζε και τις ακόνιζε. Αυτή την πνοή αναζητά η ποιήτρια και γι’ αυτό εξακολουθεί να γράφει. Το συναίσθημα ξεχειλίζει, η ευαισθησία της σε κοινωνικά ζητήματα είναι διάχυτη σε αρκετά ποιήματα, η φιλοσοφική της διάθεση ολοφάνερη.

 

Εμφανίσεις: 1181

Περισσότερα...

«Για τον Ιταλό συγγραφέα και ακτιβιστή Έρι ντε Λούκα» της Άννας Παπασταύρου

«Για τον Ιταλό συγγραφέα και ακτιβιστή Έρι ντε Λούκα» της Άννας Παπασταύρου


«Στις 21 του Σεπτέμβρη, μπαίνει το φθινόπωρο κι εγώ μπαίνω γι’ άλλη μια φορά στην αίθουσα του δικαστηρίου. Θ’ ακούσω τις κατηγορίες των δημοσίων κατηγόρων μου, αλλά και της Εταιρείας. Και θα μάθω ποια ποινή μού επιφυλάσσει η ετυμηγορία τους».

Μ’ αυτά τα λόγια, ο Έρι ντε Λούκα μιλάει για την πολύμηνη δίωξή του, που τον οδήγησε επανειλημμένα στο εδώλιο του κατηγορουμένου, όπου τον περιμένει μια (καταδικαστική;) απόφαση για τις ιδέες του και τις δηλώσεις του. Ο λόγος; Τόλμησε να εναντιωθεί στην κατασκευή της σήραγγας στη Val di Susa για τη διέλευση του TAV, του τρένου υψηλής ταχύτητας, δηλώνοντας σθεναρά ότι πρέπει όλοι να σαμποτάρουν το έργο, το οποίο όχι μόνο για οικονομικούς αλλά και για περιβαλλοντικούς λόγους κρίνει, μαζί με πάρα πολλούς άλλους, εντελώς ασύμφορο για τη χώρα του.

Γεννημένος στη Νάπολη το 1950, ο Έρι ντε Λούκα είναι συγγραφέας και ποιητής, σεναριογράφος και μεταφραστής, σκηνοθέτης και ηθοποιός, αλπινιστής και φυσιολάτρης. Αγωνιστής από τα δεκαοκτώ του χρόνια, συνιδρυτής της «Lotta Continua», αρθρογράφος σε ιταλικές εφημερίδες, με σημαντική πολιτιστική και πολιτική δράση. Μελετητής της Αγίας Γραφής (της οποίας μετέφρασε βιβλία στα ιταλικά με κριτική ματιά) και αρχαίων γλωσσών (όπως γίντις και εβραϊκής). Γνωρίζει ελληνικά και ρωσικά, τα οποία μιλάει και μεταφράζει, κι έχει αποκτήσει βαθύτατη πείρα της ζωής περνώντας από πολλές και ποικίλες δουλειές, από βιομηχανικός εργάτης μέχρι οικοδόμος.

 

Εμφανίσεις: 1244

Περισσότερα...

«Η Αθήνα θυμάται – 12 Οκτωβρίου 1944» της Ανθούλας Δανιήλ

«Η Αθήνα θυμάται – 12 Οκτωβρίου 1944» της Ανθούλας Δανιήλ


Στις 12 Οκτωβρίου 1944, η γερμανική φρουρά υπέστειλε τη σημαία της από τον Ιερό βράχο της Ακροπόλεως, που είχε μείνει εκεί για 1.264 μέρες, από τις 27 Απριλίου 1941, και αποχωρούσε καταστρέφοντας ό,τι και όσο μπορούσε πιο πολύ. Έσκιζε έγγραφα, κατέστρεφε αρχεία, εκκένωνε το κτήριο που ανέχτηκε τη δυναστική παρουσία της. Το κτήριο που υψώνεται στην οδό Κοραή 4, στον σταθμό του Μετρό, απέναντι από το Πανεπιστήμιο, ανάμεσα Πανεπιστημίου και Σταδίου, «θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης» για την εποχή του, έργο των αρχιτεκτόνων Εμμανουήλ Κριεζή και Αναστασίου Μεταξά.

Το 1938 στέγασε την Εθνική Ασφαλιστική. Αμέσως μετά την ιταλική επίθεση, ένα μέρος του επιτάχτηκε για κρατικές υπηρεσίες και όταν ήρθαν οι Γερμανοί το επέταξαν όλο. Στέγασαν εκεί τις δικές τους υπηρεσίες και την Κομμαντατούρ, το γερμανικό Φρουραρχείο. Μετά την απελευθέρωση, στις 31 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, το κτήριο επιτάχτηκε από το ΕΑΜ. Τον Ιανουάριο του 1945 εγκαταστάθηκαν προσωρινά τα αγγλικά στρατεύματα και μετά την αποχώρηση των Άγγλων το κτήριο επιτάχτηκε από την ελληνική κυβέρνηση. Πάντα όμως ήταν περιουσία της Εθνικής Ασφαλιστικής, η οποία το 1991 το αποκατέστησε και το παρέδωσε στο κοινό. Η επιγραφή στην είσοδο ενημερώνει: «Χώρος Ιστορικής Μνήμης 1941-1944» και είναι μοναδικό ιστορικό μνημείο, αφιερωμένο στην περίοδο της Κατοχής.

 

Εμφανίσεις: 990

Περισσότερα...

«Ένας μεγάλος έρωτας» της Ελένης Χωρεάνθη

«Ένας μεγάλος έρωτας» της Ελένης Χωρεάνθη


«Βιβλίο: Ένας έρωτας… Ένα παράθυρο στον κόσμο… Συντροφιά και παρηγοριά…» σημειώνει ο Νίκος Κιουράνης στο φυλλάδιο με το πρόγραμμα της έκθεσης των βιβλίων της ιδιότυπης Βιβλιοθήκης του, που δώρισε στο Μουσείο Ιστορίας και Φυσικής του ιστορικού 1ου Γυμνασίου Χίου (περίφημη Σχολή Χίου, έτος ιδρύσεως 1792), εξηγώντας την άρρηκτα βιωματική σχέση του με το βιβλίο. Και το εννοεί. Και ήταν ένας μεγάλος έρωτας!  

Νίκος Κιουράνης

Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η μεγάλη αγάπη ενός ανθρώπου, του καλλιτέχνη Νίκου Κιουράνη, με το βιβλίο; Ένας ατελείωτος έρωτας, η τόσο γενναία, η μυστηριακή σχέση του με το βιβλίο που αποτυπώθηκε στη χειροποίητη διακόσμηση των εξωφύλλων επιλεγμένων βιβλίων, μια διακόσμηση που έφτιανε μόνος του, με κομματάκια από δέρμα σε διάφορα χρώματα που πετούσαν στο βιβλιοδετείο του αείμνηστου βιβλιοδέτη Δημήτρη Κρομμύδα.

Ο Νίκος Κιουράνης είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο στον χώρο του βιβλίου για τη Χίο. Ευρηματικός, αθόρυβος, χαρισματικός άνθρωπος, καλλιτέχνης, φιλότεχνος, ποιητής στο είδος του, με δημιουργική καλλιτεχνική προσφορά. Η διακριτική παρουσία και η συμβολή του στα κοινωνικά, πολιτιστικά και καλλιτεχνικά δρώμενα της Χίου καλύπτει αρκετές δεκαετίες. Στο πατάρι του πάλαι ποτέ ακμάζοντος περίφημου βιβλιοπωλείου των αδερφών Χαβιάρα, πολύ πάνω από μισόν αιώνα πριν, είχε δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο περιβάλλον, έναν ζεστό, φιλόξενο χώρο για το λογοτεχνικό, κυρίως, βιβλίο. Το πατάρι κάθε Σάββατο συγκέντρωνε το ενδιαφέρον νέων συνήθως ανθρώπων, που ζητούσαν διέξοδο από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, και μεταβαλλόταν σε χώρο φιλολογικών συζητήσεων, παράλληλα με τη φυσιολογική προώθηση των καλών βιβλίων.

 

Εμφανίσεις: 727

Περισσότερα...

«Από την Πέτρα στην Μπόσρα» της Γεωργίας Κακούρου-Χρόνη

«Από την Πέτρα στην Μπόσρα» της Γεωργίας Κακούρου-Χρόνη


Κι αυτή η εποχή μοιάζει να μην είναι σε θέση να ξεπεράσει την αποθέωση του μη λογικού, του αντι-λογικού: είναι σαν η τερατώδης πραγματικότητα του πολέμου να έχει αναιρέσει την πραγματικότητα του κόσμου
. (Χέρμαν Μπροχ, Οι Υπνοβάτες, ΙΙΙ, σελ.53)

Ήμουν στην Ιορδανία και για λίγο στη Συρία, με τη Βασιλική και την Έλενα, το Πάσχα του 2010. Στις τοτινές ημερολογιακές μου σημειώσεις, που μεταφέρω εδώ, κατέληγα:

«Σημείωνα πληροφορίες και δεν ήξερα αν και πότε θα επιστρέψω σε αυτές για να αναθεωρήσω, να διορθώσω, να συμπληρώσω, να επεκτείνω. Δεν ξέρω καν αν έχει νόημα η διαστροφή μου για τη “γνώση”.

»Ιορδανία: Η Ιορδανία σηματοδότησε μια ανάλογη, πολύ διαφορετική ωστόσο, επιστροφή από εκείνη που είχα ζήσει στην Αίγυπτο. Επιστροφή σε ένα απώτατο παρελθόν, αλλά εξαιρετικά οικείο. Δεν ήταν οι αρχαιότητες, ελληνικές και ρωμαϊκές, ήταν η έρημος, οι μυρουδιές, οι γεύσεις, τα μάτια και τα χαμόγελα, ο χορός στο αρχαίο θέατρο της Γέρασα με τα νεαρά κορίτσια που μου κρατούσαν σφιχτά το χέρι. Η Πέτρα, η ζεστή άμμος στα γυμνά πέλματα, τα χρωματιστά βουνά, άδενδρα αλλά θεία στις αποχρώσεις των πετρωμάτων τους. Ο ουρανός και τα χρώματα της δύσης στην έρημο, ένας ήλιος γερμένος πάνω στη Νεκρά Θάλασσα, οι σκηνές των βεδουίνων, το γλυκό τσάι και ο δυνατός καφές, οι μαύρες ορχιδέες, μια μικρή άσπρη καμήλα με τους γονείς της (που είχαν ήδη περάσει στα καφετιά χρώματα που θα έπαιρνε και η ίδια με την ενηλικίωσή της), ο αέρας που έχει αφήσει πίσω του ο Λόρενς, οι μαντίλες με περίκλειστα τα πιο ομιλούντα μάτια, τα άσπρα δηλητηριώδη μανιτάρια της ερήμου, οι αντιθέσεις· Ιορδανές να μιλούν για τέχνη και να με εκπλήσσουν, και ξαφνικά μια μπούργκα που από την κίνηση και μόνο (δεν φαίνονταν ούτε τα μάτια) μου μετέδιδε την αίσθηση της ενόχλησής της ή και του θυμού της ακόμη.

 

Εμφανίσεις: 1123

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr