A+ A A-

«Ένας μεγάλος έρωτας» της Ελένης Χωρεάνθη

«Ένας μεγάλος έρωτας» της Ελένης Χωρεάνθη


«Βιβλίο: Ένας έρωτας… Ένα παράθυρο στον κόσμο… Συντροφιά και παρηγοριά…» σημειώνει ο Νίκος Κιουράνης στο φυλλάδιο με το πρόγραμμα της έκθεσης των βιβλίων της ιδιότυπης Βιβλιοθήκης του, που δώρισε στο Μουσείο Ιστορίας και Φυσικής του ιστορικού 1ου Γυμνασίου Χίου (περίφημη Σχολή Χίου, έτος ιδρύσεως 1792), εξηγώντας την άρρηκτα βιωματική σχέση του με το βιβλίο. Και το εννοεί. Και ήταν ένας μεγάλος έρωτας!  

Νίκος Κιουράνης

Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η μεγάλη αγάπη ενός ανθρώπου, του καλλιτέχνη Νίκου Κιουράνη, με το βιβλίο; Ένας ατελείωτος έρωτας, η τόσο γενναία, η μυστηριακή σχέση του με το βιβλίο που αποτυπώθηκε στη χειροποίητη διακόσμηση των εξωφύλλων επιλεγμένων βιβλίων, μια διακόσμηση που έφτιανε μόνος του, με κομματάκια από δέρμα σε διάφορα χρώματα που πετούσαν στο βιβλιοδετείο του αείμνηστου βιβλιοδέτη Δημήτρη Κρομμύδα.

Ο Νίκος Κιουράνης είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο στον χώρο του βιβλίου για τη Χίο. Ευρηματικός, αθόρυβος, χαρισματικός άνθρωπος, καλλιτέχνης, φιλότεχνος, ποιητής στο είδος του, με δημιουργική καλλιτεχνική προσφορά. Η διακριτική παρουσία και η συμβολή του στα κοινωνικά, πολιτιστικά και καλλιτεχνικά δρώμενα της Χίου καλύπτει αρκετές δεκαετίες. Στο πατάρι του πάλαι ποτέ ακμάζοντος περίφημου βιβλιοπωλείου των αδερφών Χαβιάρα, πολύ πάνω από μισόν αιώνα πριν, είχε δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο περιβάλλον, έναν ζεστό, φιλόξενο χώρο για το λογοτεχνικό, κυρίως, βιβλίο. Το πατάρι κάθε Σάββατο συγκέντρωνε το ενδιαφέρον νέων συνήθως ανθρώπων, που ζητούσαν διέξοδο από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, και μεταβαλλόταν σε χώρο φιλολογικών συζητήσεων, παράλληλα με τη φυσιολογική προώθηση των καλών βιβλίων.

 

Εμφανίσεις: 705

Περισσότερα...

«Από την Πέτρα στην Μπόσρα» της Γεωργίας Κακούρου-Χρόνη

«Από την Πέτρα στην Μπόσρα» της Γεωργίας Κακούρου-Χρόνη


Κι αυτή η εποχή μοιάζει να μην είναι σε θέση να ξεπεράσει την αποθέωση του μη λογικού, του αντι-λογικού: είναι σαν η τερατώδης πραγματικότητα του πολέμου να έχει αναιρέσει την πραγματικότητα του κόσμου
. (Χέρμαν Μπροχ, Οι Υπνοβάτες, ΙΙΙ, σελ.53)

Ήμουν στην Ιορδανία και για λίγο στη Συρία, με τη Βασιλική και την Έλενα, το Πάσχα του 2010. Στις τοτινές ημερολογιακές μου σημειώσεις, που μεταφέρω εδώ, κατέληγα:

«Σημείωνα πληροφορίες και δεν ήξερα αν και πότε θα επιστρέψω σε αυτές για να αναθεωρήσω, να διορθώσω, να συμπληρώσω, να επεκτείνω. Δεν ξέρω καν αν έχει νόημα η διαστροφή μου για τη “γνώση”.

»Ιορδανία: Η Ιορδανία σηματοδότησε μια ανάλογη, πολύ διαφορετική ωστόσο, επιστροφή από εκείνη που είχα ζήσει στην Αίγυπτο. Επιστροφή σε ένα απώτατο παρελθόν, αλλά εξαιρετικά οικείο. Δεν ήταν οι αρχαιότητες, ελληνικές και ρωμαϊκές, ήταν η έρημος, οι μυρουδιές, οι γεύσεις, τα μάτια και τα χαμόγελα, ο χορός στο αρχαίο θέατρο της Γέρασα με τα νεαρά κορίτσια που μου κρατούσαν σφιχτά το χέρι. Η Πέτρα, η ζεστή άμμος στα γυμνά πέλματα, τα χρωματιστά βουνά, άδενδρα αλλά θεία στις αποχρώσεις των πετρωμάτων τους. Ο ουρανός και τα χρώματα της δύσης στην έρημο, ένας ήλιος γερμένος πάνω στη Νεκρά Θάλασσα, οι σκηνές των βεδουίνων, το γλυκό τσάι και ο δυνατός καφές, οι μαύρες ορχιδέες, μια μικρή άσπρη καμήλα με τους γονείς της (που είχαν ήδη περάσει στα καφετιά χρώματα που θα έπαιρνε και η ίδια με την ενηλικίωσή της), ο αέρας που έχει αφήσει πίσω του ο Λόρενς, οι μαντίλες με περίκλειστα τα πιο ομιλούντα μάτια, τα άσπρα δηλητηριώδη μανιτάρια της ερήμου, οι αντιθέσεις· Ιορδανές να μιλούν για τέχνη και να με εκπλήσσουν, και ξαφνικά μια μπούργκα που από την κίνηση και μόνο (δεν φαίνονταν ούτε τα μάτια) μου μετέδιδε την αίσθηση της ενόχλησής της ή και του θυμού της ακόμη.

 

Εμφανίσεις: 1093

Περισσότερα...

«“Όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί…”» του Παύλου Μεθενίτη

«“Όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί…”» του Παύλου Μεθενίτη


Μερικές σκέψεις για το 38ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους και το 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

Γιατί να πάει κανείς στη Δράμα και να μπει στον κόπο να παρακολουθήσει το εκεί Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους;

Πράγματι, δεν έχει κανένα λόγο, εάν ξημεροβραδιάζεται μπροστά στην τηλεόραση, εάν δεν του αρέσει το σινεμά, εάν δεν έχει ανοίξει ούτε ένα βιβλίο στη ζωή του, εάν η μεγαλύτερη φιλοδοξία του είναι να αποκλειστεί σε ένα ασανσέρ με την αγαπημένη του παρουσιάστρια μεσημεριανάδικου, εάν πιστεύει πως ο διευθυντής φωτογραφίας σε μια ταινία είναι αυτός που λέει στους ηθοποιούς πώς να τραβήξουν και να ποστάρουν στο φέισμπουκ τις καλύτερες σέλφι, εάν, τέλος, η άποψή του για την Τέχνη συνάδει με αυτήν του κ. Μπέου, γνωστού ποδοσφαιροτραμπούκου και Δημάρχου Βόλου: «Για μας η τέχνη και η μουσική είναι οι άνθρωποι που μας διασκεδάζουν, αλλά ποτέ δεν πέρασαν να πάρουν τον ιδρώτα σας από το υπουργείο Πολιτισμού. Είναι ο κουμπάρος μου ο Καρράς, είναι πώς λέμε της Πάολας θα γίνει, είναι ο Ρέμος, ο Παντελίδης, ο Οικονομόπουλος, αυτοί που τους πληρώνουμε εμείς».

 

Εμφανίσεις: 1309

Περισσότερα...

«Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Δέκα χρόνια από τον θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη» της Ελένης Λιντζαροπούλου


Συντροφεύοντας τις ακριβές μας αμφιβολίες
(M.A.)

Οι αναφορές στον Μανόλη Αναγνωστάκη ως «ποιητή της ήττας» αποτελούν από τις συνηθέστερες και γνωστότερες στάσεις των μελετητών απέναντι στο έργο του. Ο ίδιος κατηγορηματικά έλεγε επ’ αυτού: «Δεν παραδέχομαι την ταμπέλα “ποίηση της ήττας” ή όπως αλλιώς, που αβασάνιστα έχει πολιτογραφηθεί κι έχει σφραγίσει ένα μόνιμο τρόπο κριτικής συμπεριφοράς. Θα παρακαλούσα να αντιπαραθέσουμε μια άλλη ποίηση της εποχής που θα τη βαφτίζαμε “ποίηση της νίκης” ή έστω “ποίηση της μη ήττας”. Εγώ τέτοια ποίηση δε βλέπω. (Κι όμως σας υπενθυμίζω ότι, όντας ένας από τους κύριους κατηγορούμενους, έχω γράψει: “Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα…” και φυσικά δεν είναι μια ωραία ποιητική φράση απλώς – αν είναι.)»[1]

Επίσης, ο Μανόλης Αναγνωστάκης θεωρήθηκε ως ένας κατεξοχήν πολιτικός ποιητής εξαιτίας της τάσης της κριτικής να ερμηνεύει το έργο του με βάση τα βιογραφικά του δεδομένα. Ωστόσο, σήμερα αναθεωρούνται αυτές οι κατηγοριοποιήσεις και εξετάζονται τα υπαρξιακά ερείσματα της ποίησής του, που, όπως ομολογεί ο Νάσος Βαγενάς, με τον χαρακτηρισμό «πολιτική» την αδικούμε.[2] Ο ίδιος ο ποιητής μάλιστα δηλώνει: «Προσωπικά, δε νομίζω ότι είμαι πολιτικός ποιητής. Είμαι πολιτικός και ερωτικός μαζί. Συνδυάζονται αυτά τα δύο. Είναι η εποχή που τα συνδύαζε αυτά τα δύο».[3]

 

Εμφανίσεις: 815

Περισσότερα...

«Μ. Καραγάτσης: 55 χρόνια από τον θάνατό του» της Νένας Κοκκινάκη

«Μ. Καραγάτσης: 55 χρόνια από τον θάνατό του» της Νένας Κοκκινάκη


Το έργο του Μ. Καραγάτση, του πιο πολυδιαβασμένου συγγραφέα της Γενιάς του ’30, πενήντα πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του συνεχίζει να ζωντανεύει την εποχή του Μεσοπολέμου. Συγγραφέας που υπηρέτησε μέχρι τον πρόωρο θάνατό του το μυθιστόρημα και χειραφετήθηκε, όπως και πολλοί άλλοι συγγραφείς, από τις εφημερίδες της εποχής, διακρίθηκε ανάμεσα στους ομοτέχνους του ως «ένας από τους οξύτερους παρατηρητές και ελεγκτές της νεοελληνικής αστικής ιδίως κοινωνίας», κατά την εύστοχη παρατήρηση του Γ.Π. Σαββίδη. Ο Μίτια Καραγάτσης γεννήθηκε συγγραφέας. Εκεί που τα συνομήλικά του παιδιά, αρχές του προηγούμενου αιώνα, παίζανε με τις ώρες στις αυλές των σπιτιών ή στους δρόμους, εκείνος πάλευε με μολύβια και χαρτιά. Μέσα του γεννιόταν ο δημιουργός που θα μορφοποιούσε τη δική του πραγματικότητα το ίδιο επιδέξια όπως όταν εικονογραφούσε τα πρόσωπα των ιστοριών του. Πρόσωπα λίγο περίεργα, λίγο ασαφή, σχέδια που στο κείμενο παίρνουν ζωή και κίνηση, τόσο που να ξεφεύγουν από το πρότυπο που έγινε η αφετηρία της γέννησής τους, τόσο που να ξεφεύγουν κι από τον ίδιο τον συγγραφέα τους. Από μια στιγμή και μετά, οι ήρωές του διεκδικούσαν και κέρδιζαν επάξια την αυτονομία τους. Όσο για τον συγγραφέα, εκείνος υποτασσόταν στη μοίρα του και συνέχιζε. Τη μοίρα του συγγραφέα.

Ακόμα και το όνομά του το απόκτησε κι αυτό με μια ζαβολιά της μοίρας. Άκουγε συχνά να τον αποκαλούν «Μίτια» στη φοιτητική παρέα. Κάτι ξέρανε όλοι εκείνοι οι «διαπρεπείς», οι μελλοντικοί άξιοι της νομικής επιστήμης. Το δέχτηκε με χαμόγελο ξεθωριασμένης απόγνωσης, που όμως έκρυβε επιμελώς μια ιδέα ικανοποίησης.

 

Εμφανίσεις: 1523

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr