A+ A A-

«Η χαμένη πίστη της Ιζόλδης Μπεκ» του Πέτρου Γκάτζια

«Η χαμένη πίστη της Ιζόλδης Μπεκ» του Πέτρου Γκάτζια


Η Ιζόλδη Μπεκ ρίχνει αγανακτισμένη την εφημερίδα στο πάτωμα του μικρού της γραφείου, μέσα στο καλοφτιαγμένο σπίτι της σε ένα ήσυχο προάστειο της Βόννης. Δίπλα της στο τραπεζάκι παραμένουν τα αγαπημένα της περιοδικά και άλλη μια εβδομαδιαία εφημερίδα. Νιώθει πικραμένη και προδομένη.

Το βλέμμα της πέφτει για λίγο στη βιβλιοθήκη της και για πρώτη φορά εδώ και πολύ ώρα χαμογελά με μια νοσταλγική διάθεση. «Ευτυχώς που έχω ακόμη τους αγαπημένους μου συγγραφείς» μονολογεί, αλλά κανείς δεν είναι στο δωμάτιο για να την ακούσει.

Η Ιζόλδη Μπεκ, συνταξιούχος καθηγήτρια της Φιλολογίας, μένει μόνη εδώ και χρόνια. Όσο θυμάται τον εαυτό της, οι εφημερίδες και τα περιοδικά είναι μέρος της καθημερινότητάς της. Ο πατέρας της συνήθιζε να της λέει πως οι εφημερίδες είναι το καλύτερο σχολείο και πως οι σοβαροί και έγκριτοι δημοσιογράφοι μπορούν να της μάθουν πολλά περισσότερα για τη ζωή και τη γλώσσα απ’ ό,τι οι καθηγητές της. Μεγαλώνοντας κληρονόμησε αυτή τη συνήθεια του πατέρα, αν και εκείνη δεν έχει κάποιον για να του πει τα ίδια.

Πληρώνει συνδρομή σε δύο εφημερίδες και σε ένα περιοδικό, την Süddeutsche Zeitung, την Badische Neueste Nachrichten και το Spiegel, για να έχει την πλήρη ενημέρωση που επιθυμεί. Σπανίως ακούει ραδιόφωνο και ακόμη σπανιότερα βλέπει τηλεόραση. Προτιμά λίγη καλή μουσική την ώρα που διαβάζει στο γραφείο τα αγαπημένα της έντυπα ή τα βιβλία της.

Εδώ και λίγο καιρό κάτι είχε αρχίσει να την ενοχλεί, μέχρι που ο γερμανικός Τύπος έκανε κατ’ αυτήν, αλλά και κατά πολλούς άλλους, ένα μοιραίο λάθος: άργησε να αποκαλύψει τις σεξουαλικές επιθέσεις μιας μερίδας μεταναστών εναντίον γυναικών την Πρωτοχρονιά στην Κολωνία.

 

Εμφανίσεις: 693

Περισσότερα...

«Νίκος Καββαδίας, o τελευταίος αποχαιρετισμός» του Φίλιππου Φιλίππου

«Νίκος Καββαδίας, o τελευταίος αποχαιρετισμός» του Φίλιππου Φιλίππου


Ο αποχαιρετισμός-επικήδειος που ακολουθεί εκφωνήθηκε στον τάφο του Νίκου Καββαδία στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, στις 11 Φεβρουαρίου 1975, από τον Χρήστο Παντελίδη, ναυτικό, φίλο του ποιητή. Δημοσιεύτηκε στην Αυγή και στον Ριζοσπάστη στις 12 Φεβρουαρίου, καθώς και στη Ναυτεργατική, εφημερίδα των ναυτεργατών του ΚΚΕ, στις 13 Φεβρουαρίου. Αργότερα αναδημοσιεύτηκε σε άλλα έντυπα, καθώς και σε βιβλία. Σήμερα, το κείμενο* βρίσκεται στο Διαδίκτυο σε διάφορες ιστοσελίδες.

Αγαπημένε μας, σύντροφε ποιητή! Ο χθεσινός άνεμος, έφερε σε μας τους ναυτικούς το πιο θλιβερό ρεπόρτο... Το φορτηγό που περίμενες να σε πάρει, καθυστέρησε. Είναι τραβερσομένο καταμεσής του Ωκεανού, ζωσμένο στο πούσι. Στα ποστάλια τελείωσαν τα ματσακονίσματα, οι ναύτες κρεμασμένοι στις σκαλωσιές βάφουν τις άγκουρες, τραγουδώντας τα δικά σου τραγούδια. Οι καπετάνιοι δοκιμάζουν την μπουρού. Το σερβέι σε λίγο τελειώνει […] Ένας μαρκόνης ανήσυχος, χθες αργά έστειλε το ραπόρτο στ’ αγαπημένα σου μαραμπού να μη γρυλλίζουν πια.

 

Εμφανίσεις: 1271

Περισσότερα...

«Ίδρυση του δικτύου “Γεώργιος Ζουγανέλης” για τον πολιτισμό και την εκπαίδευση στις φυλακές» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Ίδρυση του δικτύου «Γεώργιος Ζουγανέλης» για τον πολιτισμό και την εκπαίδευση στις φυλακές


Αν θεωρήσουμε την γνώση ως ένα βήμα προς την χειραφέτηση και την Ελευθερία, τότε θα πρέπει να αποδεχθούμε ως απαραίτητη την προσπάθεια εκπαίδευσης των κρατουμένων, αφού, όπως διαπιστώνουμε συχνά, οι μαθητές, ενήλικες ή μη, εμφανίζονται εγκλωβισμένοι και «κρατούμενοι» στην άγνοια, στην κοινή αδεξιότητα, την κοινωνική «αναπηρία» –ως έλλειψη βασικών εμπειριών κοινωνίας και επικοινωνίας– και την κοινή συναισθηματική ανωριμότητα, όπως και αν θα ήταν παιδιά. Έχουν δηλαδή αποσπασματική γνώση σε πολλά πεδία, έλλειψη κριτικής ικανότητας, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία, καθώς και, σχεδόν παντελή, απουσία διάκρισης και δυνατότητας αυτοπροστασίας.

Αυτό καλείται να αντιπαλέψει η εκπαίδευση στις φυλακές. Να δώσει δηλαδή ερεθίσματα και «εμπειρίες ενηλικίωσης», αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι, στους μαθητές. Εμπειρίες κοινωνικού, γλωσσικού, αισθητικού κ.λπ. γραμματισμού, αναγκαίες και απαραίτητες για την προσωπική καλλιέργεια, την ηθική συγκρότηση, τον σωφρονισμό και την συνολική ανάδειξή τους σε ολοκληρωμένες συνειδητές υπάρξεις, οι οποίες θα αντιπαλέψουν αποτελεσματικά τον «νεκρό χρόνο της φυλακής», κερδίζοντας την «δεύτερη ευκαιρία ζωής», την ευκαιρία δηλαδή ομαλής επανένταξης τόσο στην κοινωνία, όσο και στις οικογένειές τους.

Για τον στόχο αυτό πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις ο Γιώργος Ζουγανέλης, ο «δάσκαλος των φυλακισμένων», ο οποίος, από την ίδρυσή του, το 2005, και μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του στις 30 Ιανουαρίου 2016, υπήρξε Διευθυντής του ΣΔΕ των Φυλακών Κορυδαλλού.

 

Εμφανίσεις: 1777

Περισσότερα...

«Γιώργος Ζουγανέλης: ο Δάσκαλός μας» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Γιώργος Ζουγανέλης: ο Δάσκαλός μας» της Ελένης Λιντζαροπούλου


Η εορτή του Αγίου Πνεύματος θα ξημέρωνε με δώρα, δώρα που καθορίζονται από την ανθρώπινη επικοινωνία, τις σχέσεις, τον φόβο, τις αγωνίες... το σήμερα μα και το αύριο και, κυρίως, την αλήθεια.

Την σπουδαιότητα και την σπανιότητα των δώρων μεγιστοποίησε η «Προσευχή» του Γιώργου Ζουγανέλη που έλαβα, «με το e-mail», εκείνο το πρωί. Μια προσευχή από τον Γιώργο που «δεν γράφει», όπως έλεγε, που είχε όμως την ευαισθησία και την δύναμη, πολλές φορές, να περιγράφει το απερίγραπτο και, ακόμη περισσότερες φορές, να το κάνει πράξη.

Ευλογημένο πλάσμα. Χαρισματικός θεολόγος, αγιογράφος, ιεροψάλτης και 11 χρόνια διευθυντής, από την ίδρυσή του, στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού. Ο Γιώργος Ζουγανέλης, γεννημένος το 1961, απόφοιτος της Αθωνιάδας Σχολής, της Θεολογικής Σχολής και του Ωδείου Αθηνών, είναι ένα πρόσωπο με φήμη ιερότητας στην πόλη και τον κλάδο του, φήμη που προέρχεται από το έργο αλλά και το ήθος του.

Ανοιχτός, διαισθητικός, απλός και ευθύς, γενναιόδωρος, θέσει ακτήμων και πνευματική προσωπικότητα, με κύρια χαρακτηριστικά το χιούμορ, την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, την ανεξικακία και τις καθαρές κουβέντες, και βέβαια αγιορείτης στην αγιογραφική του πινελιά, άριστος αναγνώστης και υπηρέτης του ψαλτηρίου και των μουσικών διαβασμάτων «από διφθέρας».

 

Εμφανίσεις: 2062

Περισσότερα...

«Ρασκόλνικωφ – προτάσεις αυτογνωσίας» της Ελένης Λαδιά

«Ρασκόλνικωφ – προτάσεις αυτογνωσίας» της Ελένης Λαδιά


Στην μνήμη της μητέρας μου, Ευδοξίας Λαδιά

«Αλλ’ απέτυχα, διά τούτο είμαι άθλιος.» (Έγκλημα και τιμωρία, μτφρ. Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη)[1]

Βεβαίως και το μυθιστόρημα του Φ. Ντοστογιέφσκι χρειάζεται αλλεπάλληλες αναγνώσεις, διότι έχει πολλές στρωματογραφήσεις. Ο Ρασκόλνικωφ εγκλημάτησε στηριζόμενος στην εφαρμογή μιας θεωρίας, η οποία διέκρινε την φύση και τον νόμο. Το ίδιο θα κάνει και ο Φ. Νίτσε για τον υπεράνθρωπό του, διαχωρίζοντας την ηθική των κυρίων από την ηθική των δούλων. Το πρότυπο, όμως, και για τους δύο αποτελεί ο πλατωνικός Καλλικλής.[2] Ποιος ήταν ο Καλλικλής, ο αντίπαλος συνομιλητής του Σωκράτους, ο οποίος εμφανίζεται στον διάλογο του Πλάτωνος Γοργίας; Ήταν όντως κάποιο υπαρκτό –όπως αναφέρεται από τους μελετητές– πρόσωπο, καταγόμενο από τις Αχαρνές, που ζητούσε να πολιτευθεί; Θα έλεγα πως ο τύπος του Καλλικλέους ήταν ίσως το alter ego του Πλάτωνος, η δαιμονική του πλευρά, όπως ήταν και ο σκοτεινός Σωκράτης της Πολιτείας, καθώς και ο Θρασύμαχος, ο εκπρόσωπος της νέας ηθικής στο ίδιο έργο, αυτός που θεωρούσε ολόκληρη την ηθική μία σύμβαση. Ο Καλλικλής πιστεύει πως οι αδύναμοι άνθρωποι και το πλήθος θεσπίζουν τους νόμους. Αυτοί που θέλουν την ισότητα είναι οι χειρότεροι· γι’ αυτό ζητούν να εξισωθούν με τους καλύτερους. Η ίδια η φύση, τονίζει με παρρησία ο Καλλικλής στον Γοργία του Πλάτωνος, φανερώνει την δικαιοσύνη της, αποδεικνύοντας πως είναι δίκαιο να πλεονεκτεί ο καλύτερος του χειροτέρου και ο δυνατότερος του πιο αδύναμου. Τούτο φαίνεται ακόμη και στις περιπτώσεις των ζώων, σε όλα τα είδη και τα γένη.

 

Εμφανίσεις: 838

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr