A+ A A-

«Μυθιστόρημα Ενηλικίωσης: από το Bildungsroman στο Crossover Novel» του Μάνου Κοντολέων

«Μυθιστόρημα Ενηλικίωσης: από το Bildungsroman στο Crossover Novel» του Μάνου Κοντολέων


Μας αρέσει να μας αφηγούνται ιστορίες. Η λογοτεχνία μια αφήγηση είναι. Και με μια διαχρονικά κεντρική παρουσία, δύο είναι τα βασικά θέματα αφήγησης: ο έρωτας και η ταυτότητα. Και αν με το ερωτικό συναίσθημα, το Εγώ επικοινωνεί με το Εσύ, με την ανάγκη αναγνώρισης της ταυτότητας του, το Εγώ ανακαλύπτει τη σχέση του με τους άλλους. Ο έρωτας μάς έχει χαρίσει μεγάλες ερωτικές αφηγήσεις. Η αναζήτηση της ταυτότητας μάς έχει προσφέρει καταγραφές πορείας προς την ενηλικίωση. Μας χάρισε το μυθιστόρημα ενηλικίωσης, το Bildungsroman, όπως διεθνώς αποκαλούμε αυτό το είδος λογοτεχνικής αφήγησης, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μυθιστορηματική καταγραφή της πορείας ενός νεαρού ατόμου προς την ατομική και συνειδητή του ενσωμάτωση στον κόσμο των ενηλίκων. Μια πορεία συνήθως επώδυνη και συχνά ανατρεπτική ως προς τις κοινωνικές νόρμες. Που όμως τελικά οδηγεί το κεντρικό πρόσωπο του έργου να βρει τη θέση του μέσα σε ένα κόσμο συνεχώς μεταβαλλόμενο.

Εκείνα τα λαϊκά παραμύθια που περιγράφουν τις περιπέτειες ενός νέου για να βρει άλλοτε το Αθάνατο Νερό κι άλλοτε τη φωλιά κάποιου Δράκου που κρατά φυλακισμένη την Πεντάμορφη, αφηγήσεις ενηλικίωσης ήταν. Αργότερα, όταν πια το μυθιστόρημα κατακτά την πρωτεύουσα θέση μιας αφηγηματικής σύνθεσης, και πάλι αναζητά τις εμπνεύσεις του στην πορεία προς μια ενηλικίωση. Και μπορεί ο όρος Bildungsroman να χρησιμοποιείται για πρώτη φορά εκεί λίγο πριν το 1820, αλλά στην ουσία το είδος αυτό μπορούμε να ισχυριστούμε πως έχει υπάρξει ήδη πριν πολλά χρόνια. Η επική σύνθεση Parzival του Wolfram von Eschenbach (αρχές 13ου αιώνα) μια αφήγηση ενηλικίωσης ήταν. Όπως και το Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου  του Φρανσουά Φενελόν (1699), παρά τον έντονο διδακτισμό του, ως μυθιστόρημα ενηλικίωσης μπορεί να καταγραφεί. Και καθώς εξερευνούμε τα λογοτεχνικά κείμενα του 18ου αιώνα μπορούμε να εντοπίσουμε σαφέστατα πλέον δείγματα μυθιστορημάτων ενηλικίωσης – Η ιστορία του Τομ Τζόουνς, ενός έκθετου του Χένρυ Φίλντιγκ (1749), Η ζωή και οι απόψεις του Τρίστραμ Σάντι κυρίου από σόι του Λώρενς Στερν (1759) , Αιμίλιος ή περί Αγωγής του Ζαν Ζακ Ρουσώ (1763).

 

Εμφανίσεις: 1536

Περισσότερα...

«Η χαμένη πίστη της Ιζόλδης Μπεκ» του Πέτρου Γκάτζια

«Η χαμένη πίστη της Ιζόλδης Μπεκ» του Πέτρου Γκάτζια


Η Ιζόλδη Μπεκ ρίχνει αγανακτισμένη την εφημερίδα στο πάτωμα του μικρού της γραφείου, μέσα στο καλοφτιαγμένο σπίτι της σε ένα ήσυχο προάστειο της Βόννης. Δίπλα της στο τραπεζάκι παραμένουν τα αγαπημένα της περιοδικά και άλλη μια εβδομαδιαία εφημερίδα. Νιώθει πικραμένη και προδομένη.

Το βλέμμα της πέφτει για λίγο στη βιβλιοθήκη της και για πρώτη φορά εδώ και πολύ ώρα χαμογελά με μια νοσταλγική διάθεση. «Ευτυχώς που έχω ακόμη τους αγαπημένους μου συγγραφείς» μονολογεί, αλλά κανείς δεν είναι στο δωμάτιο για να την ακούσει.

Η Ιζόλδη Μπεκ, συνταξιούχος καθηγήτρια της Φιλολογίας, μένει μόνη εδώ και χρόνια. Όσο θυμάται τον εαυτό της, οι εφημερίδες και τα περιοδικά είναι μέρος της καθημερινότητάς της. Ο πατέρας της συνήθιζε να της λέει πως οι εφημερίδες είναι το καλύτερο σχολείο και πως οι σοβαροί και έγκριτοι δημοσιογράφοι μπορούν να της μάθουν πολλά περισσότερα για τη ζωή και τη γλώσσα απ’ ό,τι οι καθηγητές της. Μεγαλώνοντας κληρονόμησε αυτή τη συνήθεια του πατέρα, αν και εκείνη δεν έχει κάποιον για να του πει τα ίδια.

Πληρώνει συνδρομή σε δύο εφημερίδες και σε ένα περιοδικό, την Süddeutsche Zeitung, την Badische Neueste Nachrichten και το Spiegel, για να έχει την πλήρη ενημέρωση που επιθυμεί. Σπανίως ακούει ραδιόφωνο και ακόμη σπανιότερα βλέπει τηλεόραση. Προτιμά λίγη καλή μουσική την ώρα που διαβάζει στο γραφείο τα αγαπημένα της έντυπα ή τα βιβλία της.

Εδώ και λίγο καιρό κάτι είχε αρχίσει να την ενοχλεί, μέχρι που ο γερμανικός Τύπος έκανε κατ’ αυτήν, αλλά και κατά πολλούς άλλους, ένα μοιραίο λάθος: άργησε να αποκαλύψει τις σεξουαλικές επιθέσεις μιας μερίδας μεταναστών εναντίον γυναικών την Πρωτοχρονιά στην Κολωνία.

 

Εμφανίσεις: 677

Περισσότερα...

«Νίκος Καββαδίας, o τελευταίος αποχαιρετισμός» του Φίλιππου Φιλίππου

«Νίκος Καββαδίας, o τελευταίος αποχαιρετισμός» του Φίλιππου Φιλίππου


Ο αποχαιρετισμός-επικήδειος που ακολουθεί εκφωνήθηκε στον τάφο του Νίκου Καββαδία στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, στις 11 Φεβρουαρίου 1975, από τον Χρήστο Παντελίδη, ναυτικό, φίλο του ποιητή. Δημοσιεύτηκε στην Αυγή και στον Ριζοσπάστη στις 12 Φεβρουαρίου, καθώς και στη Ναυτεργατική, εφημερίδα των ναυτεργατών του ΚΚΕ, στις 13 Φεβρουαρίου. Αργότερα αναδημοσιεύτηκε σε άλλα έντυπα, καθώς και σε βιβλία. Σήμερα, το κείμενο* βρίσκεται στο Διαδίκτυο σε διάφορες ιστοσελίδες.

Αγαπημένε μας, σύντροφε ποιητή! Ο χθεσινός άνεμος, έφερε σε μας τους ναυτικούς το πιο θλιβερό ρεπόρτο... Το φορτηγό που περίμενες να σε πάρει, καθυστέρησε. Είναι τραβερσομένο καταμεσής του Ωκεανού, ζωσμένο στο πούσι. Στα ποστάλια τελείωσαν τα ματσακονίσματα, οι ναύτες κρεμασμένοι στις σκαλωσιές βάφουν τις άγκουρες, τραγουδώντας τα δικά σου τραγούδια. Οι καπετάνιοι δοκιμάζουν την μπουρού. Το σερβέι σε λίγο τελειώνει […] Ένας μαρκόνης ανήσυχος, χθες αργά έστειλε το ραπόρτο στ’ αγαπημένα σου μαραμπού να μη γρυλλίζουν πια.

 

Εμφανίσεις: 1247

Περισσότερα...

«Ίδρυση του δικτύου “Γεώργιος Ζουγανέλης” για τον πολιτισμό και την εκπαίδευση στις φυλακές» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Ίδρυση του δικτύου «Γεώργιος Ζουγανέλης» για τον πολιτισμό και την εκπαίδευση στις φυλακές


Αν θεωρήσουμε την γνώση ως ένα βήμα προς την χειραφέτηση και την Ελευθερία, τότε θα πρέπει να αποδεχθούμε ως απαραίτητη την προσπάθεια εκπαίδευσης των κρατουμένων, αφού, όπως διαπιστώνουμε συχνά, οι μαθητές, ενήλικες ή μη, εμφανίζονται εγκλωβισμένοι και «κρατούμενοι» στην άγνοια, στην κοινή αδεξιότητα, την κοινωνική «αναπηρία» –ως έλλειψη βασικών εμπειριών κοινωνίας και επικοινωνίας– και την κοινή συναισθηματική ανωριμότητα, όπως και αν θα ήταν παιδιά. Έχουν δηλαδή αποσπασματική γνώση σε πολλά πεδία, έλλειψη κριτικής ικανότητας, χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτογνωσία, καθώς και, σχεδόν παντελή, απουσία διάκρισης και δυνατότητας αυτοπροστασίας.

Αυτό καλείται να αντιπαλέψει η εκπαίδευση στις φυλακές. Να δώσει δηλαδή ερεθίσματα και «εμπειρίες ενηλικίωσης», αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι, στους μαθητές. Εμπειρίες κοινωνικού, γλωσσικού, αισθητικού κ.λπ. γραμματισμού, αναγκαίες και απαραίτητες για την προσωπική καλλιέργεια, την ηθική συγκρότηση, τον σωφρονισμό και την συνολική ανάδειξή τους σε ολοκληρωμένες συνειδητές υπάρξεις, οι οποίες θα αντιπαλέψουν αποτελεσματικά τον «νεκρό χρόνο της φυλακής», κερδίζοντας την «δεύτερη ευκαιρία ζωής», την ευκαιρία δηλαδή ομαλής επανένταξης τόσο στην κοινωνία, όσο και στις οικογένειές τους.

Για τον στόχο αυτό πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις ο Γιώργος Ζουγανέλης, ο «δάσκαλος των φυλακισμένων», ο οποίος, από την ίδρυσή του, το 2005, και μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του στις 30 Ιανουαρίου 2016, υπήρξε Διευθυντής του ΣΔΕ των Φυλακών Κορυδαλλού.

 

Εμφανίσεις: 1748

Περισσότερα...

«Γιώργος Ζουγανέλης: ο Δάσκαλός μας» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Γιώργος Ζουγανέλης: ο Δάσκαλός μας» της Ελένης Λιντζαροπούλου


Η εορτή του Αγίου Πνεύματος θα ξημέρωνε με δώρα, δώρα που καθορίζονται από την ανθρώπινη επικοινωνία, τις σχέσεις, τον φόβο, τις αγωνίες... το σήμερα μα και το αύριο και, κυρίως, την αλήθεια.

Την σπουδαιότητα και την σπανιότητα των δώρων μεγιστοποίησε η «Προσευχή» του Γιώργου Ζουγανέλη που έλαβα, «με το e-mail», εκείνο το πρωί. Μια προσευχή από τον Γιώργο που «δεν γράφει», όπως έλεγε, που είχε όμως την ευαισθησία και την δύναμη, πολλές φορές, να περιγράφει το απερίγραπτο και, ακόμη περισσότερες φορές, να το κάνει πράξη.

Ευλογημένο πλάσμα. Χαρισματικός θεολόγος, αγιογράφος, ιεροψάλτης και 11 χρόνια διευθυντής, από την ίδρυσή του, στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Δικαστικών Φυλακών Κορυδαλλού. Ο Γιώργος Ζουγανέλης, γεννημένος το 1961, απόφοιτος της Αθωνιάδας Σχολής, της Θεολογικής Σχολής και του Ωδείου Αθηνών, είναι ένα πρόσωπο με φήμη ιερότητας στην πόλη και τον κλάδο του, φήμη που προέρχεται από το έργο αλλά και το ήθος του.

Ανοιχτός, διαισθητικός, απλός και ευθύς, γενναιόδωρος, θέσει ακτήμων και πνευματική προσωπικότητα, με κύρια χαρακτηριστικά το χιούμορ, την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, την ανεξικακία και τις καθαρές κουβέντες, και βέβαια αγιορείτης στην αγιογραφική του πινελιά, άριστος αναγνώστης και υπηρέτης του ψαλτηρίου και των μουσικών διαβασμάτων «από διφθέρας».

 

Εμφανίσεις: 2041

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr