A+ A A-

«Για "Το κόκκινο κασκόλ" του Γιώργου Δουατζή» των Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και Τίτου Πατρίκιου

«Για "Το κόκκινο κασκόλ" του Γιώργου Δουατζή» των Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και Τίτου Πατρίκιου


Οι δύο σπουδαίοι ποιητές μιλούν για την πιο πρόσφατη ποιητική συλλογή του Γιώργου Δουατζή, που τιτλοφορείται Το κόκκινο κασκόλ (εκδόσεις Μανδραγόρας):

«Η απόλυτη ποίηση είναι εδώ. Υπάρχει επίπεδο σε αυτή την ποίηση. Εδώ είναι κάτι μοναδικό, θα έλεγα. Κάθε ποίημα είναι κάτι μοναδικό. Πάντα λέω και ξαναλέω ότι το ιδανικό μου για την ποίηση είναι να συνδυάζεται σοφία, εντός κι εκτός εισαγωγικών, η σκέψη, ο νους με την ποίηση και να μην υποχωρεί ο ένας για την άλλη. Αλλά, καμιά φορά το βρίσκω, καμιά φορά δεν το βρίσκω, αλλά αυτό είναι το ιδανικό μου. Εδώ στο Κόκκινο κασκόλ αυτό γίνεται, και κάτι παραπάνω από αυτό. Πραγματικά έχω συγκινηθεί φοβερά με αυτή την ποίηση. Πραγματικά ζηλεύω», σχολιάζει η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ.

 

Εμφανίσεις: 1283

Περισσότερα...

«Η τέχνη στο σχολείο. Είναι δυνατή η πρωτοτυπία; Ποια η προσφορά της;» της Χρύσας Σπυροπούλου

«Η τέχνη στο σχολείο. Είναι δυνατή η πρωτοτυπία; Ποια η προσφορά της;» της Χρύσας Σπυροπούλου


 «Οι αμφιβολίες μας μάς προδίδουν και χάνουμε τα καλά που θα κερδίζαμε, επειδή φοβόμαστε να προσπαθήσουμε».
Με το ίδιο μέτρο, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Η τέχνη στο σχολείο και η αναγκαιότητά της. Θα συζητήσουμε, δηλαδή, για το αυτονόητο. Σημασία, ωστόσο, έχει να τονιστεί το πώς μπορεί να διδαχθεί η τέχνη στο σχολείο είτε πρόκειται για την πρωτοβάθμια ή τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κι αυτό για να μην μετατραπεί η καλλιτεχνική έκφραση σε ένα ακόμα βαρετό και αναποτελεσματικό μάθημα, να μην γίνει μια απλή διεκπεραιωτική διαδικασία. Πώς θα το πετύχουμε αυτό; Ιδού ένα πολύπλοκο και πολυσχιδές θέμα το οποίο συναρτάται όχι απλώς με τη σχολική πραγματικότητα, αλλά και με κοινωνικές παραμέτρους, όπως και με την εν γένει πολιτική της ηγεσίας του υπουργείου, καθώς και με την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Γιατί αν διδάσκοντας αποσπάσματα της Eroica ή της Ζωής εν τάφω χάσουμε αναγνώστες, τότε κάτι δεν πάει καλά με το εκπαιδευτικό μας σύστημα και την καθημερινή μας ενασχόληση με θέματα τέχνης. Πολλοί μαθητές στην Αγγλία μίσησαν το έργο της Τζωρτζ Έλιοτ, τον Σίλας Μάρνερ, ο οποίος διδάσκεται εδώ και πολλά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση, όπως συνέβη άλλωστε το ίδιο και στην Ιταλία με το έργο του ποιητή Ευγένιο Μοντάλε. Σχετική είναι η αναφορά του Ουμπέρτο Έκο, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Οι κεραίες της εποχής μας». 

 

Εμφανίσεις: 1643

Περισσότερα...

«Οι τελευταίες ημέρες της Φιλαναγνωσίας;» του Βαγγέλη Ηλιόπουλου

«Οι τελευταίες ημέρες της Φιλαναγνωσίας;» του Βαγγέλη Ηλιόπουλου


Η λέξη «φιλαναγνωσία» μπήκε στη ζωή των σχολείων το 2009 και συμπεριέλαβε όλα όσα ήδη έκαναν οι εκπαιδευτικοί για χρόνια, για να καλλιεργήσουν στο παιδί την αγάπη για την ανάγνωση και το καλό παιδικό βιβλίο.

Η ώρα της Φιλαναγνωσίας μαζί με την Ευέλικτη Ζώνη ήταν οι μόνες ανάσες «ανοιχτού» αναλυτικού προγράμματος σε ένα ασφυκτικά «κλειστό» πρόγραμμα, το οποίο εφαρμόζεται στα δημοτικά σχολεία. Σε αυτές τις ώρες δίνονταν μόνο οι σκοποί και οι στόχοι κι ο δάσκαλος έπρεπε να σχεδιάσει ο ίδιος και να υλοποιήσει τις δράσεις που θα τον βοηθούσαν να τους πετύχει. Είχε την ευχέρεια να επιλέξει με ποια λογοτεχνικά βιβλία θα έφερνε σε επαφή τους μαθητές του, είχε τη δυνατότητα να τους μυήσει στη λειτουργία της βιβλιοθήκης, είχε το περιθώριο χρησιμοποιώντας όποια μέσα ήθελε να απογειώσει τη φαντασία και να τους οδηγήσει στην ανακάλυψη της απόλαυσης που δίνει η μέθεξη με την τέχνη του λόγου, δημιουργώντας έτσι δια βίου αναγνώστες.

Τελικά θέλουμε ή όχι να δημιουργήσουμε αναγνώστες; Θέλουμε ή όχι σκεπτόμενους ανθρώπους; Θέλουμε ή όχι την ολόπλευρη ανάπτυξη και την καλλιέργεια του παιδιού από το Δημοτικό;

Για την στήριξη της Φιλαναγνωσίας –που δεν ήταν άλλο ένα μάθημα αλλά μια ώρα δράσης– δημιουργήθηκε στο ΕΚΕΒΙ μια επιστημονική ομάδα η οποία εργάστηκε εθελοντικά και πρόλαβε να συντονίσει την επιμόρφωση των Συμβούλων, των Διευθυντών και των εκπαιδευτικών που ορίστηκαν Υπεύθυνοι Φιλαναγνωσίας. Παράλληλα εκατοντάδες συγγραφείς και εικονογράφοι, πρεσβευτές του καλού παιδικού και νεανικού βιβλίου, επισκέφτηκαν τα σχολεία και συμμετείχαν σε εκδηλώσεις που είχαν οργανώσει οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι τους είχαν επιλέξει και προσκαλέσει.

 

Εμφανίσεις: 7063

Περισσότερα...

«Ερρίκος Μπελιές (1950-2016)» του Γιώργου Χουλιάρα

«Ερρίκος Μπελιές (1950-2016)» του Γιώργου Χουλιάρα


«Εις την Οδόν των Φιλελλήνων εμποδίζει την κυκλοφορία την ημέρα το φέρετρο του ποιητή...»* αρχίζει το ποίημα «Φοβούνται τα διόδια και τα σύνορα» (από τη συλλογή Πόλεως, 1985), ενώ ο ποιητής τον οποίο κατονομάζει είναι βέβαια ο Ανδρέας Εμπειρίκος.

Πρόκειται όμως για ποίημα του Ερρίκου Μπελιέ και ο Ερρίκος Μπελιές είναι ο ποιητής στον οποίο αναφέρομαι, εκ μέρους και του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος, μέλος του Δ.Σ. και αντιπρόεδρος, ενώ επίσης διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, πρόεδρος του Οργανισμού Διαχείρισης Θεατρικών Δικαιωμάτων «Θέσπις», μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου. μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού και μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών, όπου εργάστηκε ως Εμπειρογνώμων επί μορφωτικών θεμάτων.

 

Εμφανίσεις: 4512

Περισσότερα...

«Περί Ύψους» του Δημήτρη Σκύλλα

«Περί Ύψους» του Δημήτρη Σκύλλα


Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ βαθιά μέσα μου την τρομακτική και παράλληλα γλυκιά διαφορά ανάμεσα στις δύο διαστάσεις της ελαφρότητας. Ρευστή, επιδερμική, ενίοτε επιθυμητή η μία εμφανίζεται μπροστά μας για να μας υπενθυμίσει ίσως την αποτροπή για κάθε προσπάθεια νοήματος της ύπαρξής μας. Κι έπειτα έρχεται η άλλη, η δυνατή, η ακατανόητη και πνευματική, επιθυμητή μόνο από εκείνους που γνωρίζουν τη δυσκολία και τη σταθερότητα της ευτυχίας, για να μας πετάξει στο μηδέν και στο άπειρο. Η ψυχική ανάταση.

Χρόνος. Σύμπαν. Έρωτας. Θάνατος. Θεός.  Ιδέες οι οποίες μέσα στον χρόνο έχουν απασχολήσει ένα τεράστιο κομμάτι του κόσμου μας, τόσο στις τέχνες, την επιστήμη αλλά και αυτό που κανείς ονομάζει πραγματική ζωή. Πέντε ιδέες οι οποίες αργά και βασανιστικά ξετυλίχτηκαν στο είναι μου ως βασικές ανάγκες του εκάστοτε παρόντος. Ξεκινώντας από ένστικτο και ανάγκη για μία (ακατόρθωτη) αναζήτηση του άπιαστου, κατέληξα στην υλοποίηση του «Περί  Ύψους».  Στην ερώτηση «τι είναι ακριβώς το Π.Υ.» νιώθω πως δεν μπορώ να απαντήσω. Νιώθω πως θα ήταν λάθος να γνωρίζω εγώ ο ίδιος το τι πραγματικά είναι. Θα είχα προδώσει τον εαυτό μου. Αισθάνομαι όμως κάποια στοιχεία του, σαν όνειρο, σαν υπόθεση και ψευδαίσθηση, και σαν ελπίδα ως την αρχή για κάτι μεγαλύτερο.

 

Εμφανίσεις: 1295

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr