A+ A A-

«Οι τελευταίες ημέρες της Φιλαναγνωσίας;» του Βαγγέλη Ηλιόπουλου

«Οι τελευταίες ημέρες της Φιλαναγνωσίας;» του Βαγγέλη Ηλιόπουλου


Η λέξη «φιλαναγνωσία» μπήκε στη ζωή των σχολείων το 2009 και συμπεριέλαβε όλα όσα ήδη έκαναν οι εκπαιδευτικοί για χρόνια, για να καλλιεργήσουν στο παιδί την αγάπη για την ανάγνωση και το καλό παιδικό βιβλίο.

Η ώρα της Φιλαναγνωσίας μαζί με την Ευέλικτη Ζώνη ήταν οι μόνες ανάσες «ανοιχτού» αναλυτικού προγράμματος σε ένα ασφυκτικά «κλειστό» πρόγραμμα, το οποίο εφαρμόζεται στα δημοτικά σχολεία. Σε αυτές τις ώρες δίνονταν μόνο οι σκοποί και οι στόχοι κι ο δάσκαλος έπρεπε να σχεδιάσει ο ίδιος και να υλοποιήσει τις δράσεις που θα τον βοηθούσαν να τους πετύχει. Είχε την ευχέρεια να επιλέξει με ποια λογοτεχνικά βιβλία θα έφερνε σε επαφή τους μαθητές του, είχε τη δυνατότητα να τους μυήσει στη λειτουργία της βιβλιοθήκης, είχε το περιθώριο χρησιμοποιώντας όποια μέσα ήθελε να απογειώσει τη φαντασία και να τους οδηγήσει στην ανακάλυψη της απόλαυσης που δίνει η μέθεξη με την τέχνη του λόγου, δημιουργώντας έτσι δια βίου αναγνώστες.

Τελικά θέλουμε ή όχι να δημιουργήσουμε αναγνώστες; Θέλουμε ή όχι σκεπτόμενους ανθρώπους; Θέλουμε ή όχι την ολόπλευρη ανάπτυξη και την καλλιέργεια του παιδιού από το Δημοτικό;

Για την στήριξη της Φιλαναγνωσίας –που δεν ήταν άλλο ένα μάθημα αλλά μια ώρα δράσης– δημιουργήθηκε στο ΕΚΕΒΙ μια επιστημονική ομάδα η οποία εργάστηκε εθελοντικά και πρόλαβε να συντονίσει την επιμόρφωση των Συμβούλων, των Διευθυντών και των εκπαιδευτικών που ορίστηκαν Υπεύθυνοι Φιλαναγνωσίας. Παράλληλα εκατοντάδες συγγραφείς και εικονογράφοι, πρεσβευτές του καλού παιδικού και νεανικού βιβλίου, επισκέφτηκαν τα σχολεία και συμμετείχαν σε εκδηλώσεις που είχαν οργανώσει οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι τους είχαν επιλέξει και προσκαλέσει.

 

Εμφανίσεις: 7008

Περισσότερα...

«Ερρίκος Μπελιές (1950-2016)» του Γιώργου Χουλιάρα

«Ερρίκος Μπελιές (1950-2016)» του Γιώργου Χουλιάρα


«Εις την Οδόν των Φιλελλήνων εμποδίζει την κυκλοφορία την ημέρα το φέρετρο του ποιητή...»* αρχίζει το ποίημα «Φοβούνται τα διόδια και τα σύνορα» (από τη συλλογή Πόλεως, 1985), ενώ ο ποιητής τον οποίο κατονομάζει είναι βέβαια ο Ανδρέας Εμπειρίκος.

Πρόκειται όμως για ποίημα του Ερρίκου Μπελιέ και ο Ερρίκος Μπελιές είναι ο ποιητής στον οποίο αναφέρομαι, εκ μέρους και του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος, μέλος του Δ.Σ. και αντιπρόεδρος, ενώ επίσης διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, πρόεδρος του Οργανισμού Διαχείρισης Θεατρικών Δικαιωμάτων «Θέσπις», μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου. μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού και μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών, όπου εργάστηκε ως Εμπειρογνώμων επί μορφωτικών θεμάτων.

 

Εμφανίσεις: 4448

Περισσότερα...

«Περί Ύψους» του Δημήτρη Σκύλλα

«Περί Ύψους» του Δημήτρη Σκύλλα


Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ βαθιά μέσα μου την τρομακτική και παράλληλα γλυκιά διαφορά ανάμεσα στις δύο διαστάσεις της ελαφρότητας. Ρευστή, επιδερμική, ενίοτε επιθυμητή η μία εμφανίζεται μπροστά μας για να μας υπενθυμίσει ίσως την αποτροπή για κάθε προσπάθεια νοήματος της ύπαρξής μας. Κι έπειτα έρχεται η άλλη, η δυνατή, η ακατανόητη και πνευματική, επιθυμητή μόνο από εκείνους που γνωρίζουν τη δυσκολία και τη σταθερότητα της ευτυχίας, για να μας πετάξει στο μηδέν και στο άπειρο. Η ψυχική ανάταση.

Χρόνος. Σύμπαν. Έρωτας. Θάνατος. Θεός.  Ιδέες οι οποίες μέσα στον χρόνο έχουν απασχολήσει ένα τεράστιο κομμάτι του κόσμου μας, τόσο στις τέχνες, την επιστήμη αλλά και αυτό που κανείς ονομάζει πραγματική ζωή. Πέντε ιδέες οι οποίες αργά και βασανιστικά ξετυλίχτηκαν στο είναι μου ως βασικές ανάγκες του εκάστοτε παρόντος. Ξεκινώντας από ένστικτο και ανάγκη για μία (ακατόρθωτη) αναζήτηση του άπιαστου, κατέληξα στην υλοποίηση του «Περί  Ύψους».  Στην ερώτηση «τι είναι ακριβώς το Π.Υ.» νιώθω πως δεν μπορώ να απαντήσω. Νιώθω πως θα ήταν λάθος να γνωρίζω εγώ ο ίδιος το τι πραγματικά είναι. Θα είχα προδώσει τον εαυτό μου. Αισθάνομαι όμως κάποια στοιχεία του, σαν όνειρο, σαν υπόθεση και ψευδαίσθηση, και σαν ελπίδα ως την αρχή για κάτι μεγαλύτερο.

 

Εμφανίσεις: 1258

Περισσότερα...

«Το σχολείο της ποίησης και η ποίηση του σχολείου»* του Ηλία Κεφάλα

«Το σχολείο της ποίησης και η ποίηση του σχολείου»* του Ηλία Κεφάλα


Δεν ξέρω τι ακριβώς μπορεί να βάζει με τον νου του ο καθένας διαβάζοντας τον παράξενο τίτλο του σημειώματος αυτού. Με την ελάχιστη, όμως, αίσθηση των σημασιών, που μας χαρίζει η λειτουργική γνώση της ελληνικής γλώσσας, αντιλαμβανόμαστε αμέσως την ανάγκη του σχολείου για την ποίηση και την ανάγκη της ποίησης για το σχολείο. Αναγκαστικά, λοιπόν, θα ασχοληθούμε με την ανάπτυξη αυτών των στοιχειωδών πραγμάτων, πολλά από τα οποία τυγχάνουν και αυτονόητα.

Ξεκινώντας από τον ορισμό του σχολείου το φανταζόμαστε αμέσως ως τον κατεξοχήν χώρο προσφοράς γνώσεων και διαπαιδαγωγήσεως χαρακτήρων. Η γνώση και το ήθος, το εύρος των πληροφοριών μαζί με την εκλέπτυνση των αισθημάτων δομούν το παιδί, για να το παραδώσουν ολοκληρωμένο άτομο στην κοινωνική συμβίωση. Το όχημα που μεταφέρει τις πληροφορίες και που με τις πολυποίκιλες σημασίες του επιβοηθά στην καλλιέργεια και ανάδειξη του ήθους δεν είναι άλλο παρά το κείμενο, η γραπτή δηλαδή διδασκαλία, ο διαμορφωμένος κατά μίαν αναγκαία τάξη λόγος. Ένα από τα κείμενα, τα οποία συντελούν στη διδασκαλία γενικών γνώσεων και την καλλιέργεια της θυμικής συγκρότησης του παιδιού, παρέχοντας ταυτοχρόνως αισθητική ευχαρίστηση και πνευματική ανάταση, είναι το ποιητικό κείμενο, δηλαδή το ποίημα, ή, διαφορετικά, η μορφική προβολή της ποίησης.

Ένας από τους ατελεύτητους ορισμούς της ποίησης είναι εκείνος που την βλέπει ως την κατεξοχήν τέχνη του λόγου, του οποίου η άμεση επαφή και η συνειδητοποίηση του περιεχομένου του χαρίζει βαθιά ευδαιμονία, την οποία ενισχύει επιπροσθέτως και με απροσδόκητα συμπληρώματα τρόπων γενικής αγωγής και συνάρτησης πληροφοριών.

Η ποίηση επομένως συνιστά και αυτή με τον τρόπο της μια επικουρική διδασκαλία ή, αν το διατυπώσουμε διαφορετικά, η ποίηση μπορεί να είναι και αυτή μια πτυχή της εν γένει διδασκαλίας. Συμπεραίνουμε έτσι ότι το σχολείο χρειάζεται την ποίηση ή χρειάζεται και την ποίηση για να επιτύχει τους στόχους που έθεσε η ιδρυτική του αναγκαιότητα.

 

Εμφανίσεις: 1344

Περισσότερα...

«Για τον Νίκο Παναγιωτόπουλο με αφορμή την έκδοση “Mirrors”» του Bernard Vernier

Mirrors Αλεξάνδρεια Νίκος Παναγιωτόπουλος


Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος αναπτύσσει μια κοινωνιολογία με ισχυρές θεωρητικές βλέψεις. Η κοινωνιολογία αυτή δεν φοβάται όμως να περάσει από τη βάσανο των γεγονότων. Βασίζεται συνήθως σε έρευνες πεδίου και συνεντεύξεις. Αυτό δείχνει μια ταπεινότητα, μια επιστημονική αρετή που διαλύει την αυταπάτη της έμφυτης επιστήμης. Δείχνει επίσης ότι δεν φοβάται μήπως δεν την πάρουν στα σοβαρά, μήπως τη δουν αφ’ υψηλού όσοι θαυμάζουν μόνο τη συχνά στείρα καθαρότητα της θεωρίας για τη θεωρία. Δείχνει ακόμα ότι δέχεται το χάσιμο χρόνου. Αυτοί οι δύο κίνδυνοι μπορεί να κοστίζουν από την άποψη της καριέρας. Σημαίνουν, όμως, προπάντων ότι τάσσεσαι υπέρ τού να ακούς τα άτομα που είναι αντικείμενα μελέτης. Ότι παίρνεις στα σοβαρά αυτά που λένε και τους κάνεις συνεργάτες στην έρευνα της αλήθειας. Δεν υπάρχει άλλη πραγματική επιστήμη εκτός από εκείνη που δίνει όλη την εξηγητική της δύναμη στη βιωμένη εμπειρία του κοινωνικού κόσμου.

Το δεύτερο στοιχείο της δουλειάς του Νίκου Παναγιωτόπουλου που με ενδιαφέρει είναι ότι αναπτύσσει μια κριτική κοινωνιολογία. Έχει καταλάβει καλά αυτή την ιδέα του Μπουρντιέ, που κι αυτός την είχε υιοθετήσει από τον Μαρξ και από άλλους: μια άνιση κοινωνία δεν μπορεί να αναπαραχθεί παρά μόνο αν μένουν κρυφοί οι μηχανισμοί κυριαρχίας που τη διαπερνούν. Μία από τις λειτουργίες της κριτικής κοινωνιολογίας είναι να καταγγέλλει αυτές τις ανισότητες κατανοώντας την οπτική αυτών που τις υπομένουν – και ακριβώς γι’ αυτό μπορούν να βοηθήσουν την επιστήμη να συλλάβει την αλήθεια του κοινωνικού κόσμου και τους μηχανισμούς αναπαραγωγής. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος δεν δυσκολεύτηκε να κατανοήσει αυτή την οπτική των καταπιεσμένων, γιατί υπέφερε και ο ίδιος από αυτές τις κοινωνικές ανισότητες.

 

Εμφανίσεις: 797

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr