A+ A A-

«Από τη θέση του “Τώρα”» του Χρήστου Χρυσόπουλου

«Από τη θέση του “Τώρα”» του Χρήστου Χρυσόπουλου


Η λέξη «Τώρα» σηματοδοτεί την ίδια στιγμή μια στάση και μια αντίληψη. Δεν ορίζει μόνο το χρόνο και τον τόπο της συνείδησης («αυτήν τη στιγμή»/«από αυτό το σημείο»), αλλά επίσης ονομάζει τη διαλεκτική σχέση με τους αντίποδές τους («σε άλλον χρόνο»/«σε άλλον τόπο»). Έτσι, λοιπόν, μια μικρή, σχετικά κοινή, τετραγράμματη λέξη ενσωματώνει την εξαιρετικά πολύπλοκη δέσμη υπονοημάτων για τη στάση που κρατούμε ως πρόσωπα και κοινωνίες, για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το επιστητό και για την ταυτότητα που επιλέγουμε για τους εαυτούς μας: «Από ποιο σημείο βλέπουμε και προς τα πού». Αυτή η σκέψη βρίσκεται πίσω από τη διοργάνωση του τριημέρου «ΝOW».

Αφετηρία είναι το σημείο συνάντησης: το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Πρόκειται για ένα μνημείο που δεν αποτελεί απλώς έναν υποβλητικό χώρο φιλοξενίας. Στην ουσία, είναι ένα πεδίο σημειολογίας πάνω στο οποίο ξεδιπλώνεται το «NOW». Η λειτουργία του ίδιου του θεάτρου ως μιας σκηνής που αναπαριστά και αφηγείται τη ζωή, η διάκριση ανάμεσα στο παρασκήνιο και το προσκήνιο, η ιστορία του συγκεκριμένου θεάτρου, η μνημειακότητα, η αίσθηση της εξουσίας, η θέση του στο λιμάνι και στο συγκεκριμένο σημείο ανάμεσα σε άλλους θεσμούς (εκκλησίες, πολιτικά κόμματα, τράπεζες κ.ά.), ο ρόλος του θεάτρου ως τόπου εκφοράς δημόσιου λόγου, ο τρόπος με τον οποίο το κτίριο δομεί τον χώρο εσωτερικά, πώς τοποθετεί και με ποιον τρόπο χειρίζεται την ανθρώπινη παρουσία, ο προσανατολισμός και η κλίμακα του κτιρίου στον δημόσιο χώρο, ο αναχρονισμός που επιτελείται εντός του κατά τη διάρκεια της θεατρικής πράξης, όσα συμβαίνουν γύρω του, η μνήμη που ανακαλείται από την όψη του…

 

Εμφανίσεις: 889

Περισσότερα...

«Μνήμη Δημήτρη Αρμάου» του Παναγιώτη Σκορδά

«Μνήμη Δημήτρη Αρμάου» του Παναγιώτη Σκορδά

Τον Δημήτρη Αρμάο, που τόσο γρήγορα έφυγε από κοντά μας, πέρσι τέτοιες μέρες, τον πρωτογνώρισα το 1998, όταν βρέθηκε στη Μυτιλήνη, στο πλαίσιο ενός σεμιναρίου που οργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου σε συνεργασία με το Ε.ΚΕ.ΒΙ. με θέμα «Λογοτεχνία και ιστορία».
Ύστερα από ένα πολύ γόνιμο διήμερο, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για τον επόμενο μήνα, πάλι στη Μυτιλήνη, με νέο θέμα την «Ποίηση στην εκπαίδευση». Δεν μπόρεσε να έρθει και έτσι η πρόσκληση έμεινε ανοιχτή. Οι πολλαπλές υποχρεώσεις του, σχολείο, επιμέλειες, διορθώσεις, μεταφράσεις, διδακτορική διατριβή, διαβάσματα, γραψίματα, μετέθεταν το ταξίδι συνεχώς προς τα πίσω. Και εγώ το υπενθύμιζα κάθε φορά που τον έβλεπα στην Αθήνα: στα σεμινάρια της Π.Ε.Φ, στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Πάντα έκανε πολλά πράγματα ο Δημήτρης, πάντα είχε στο μυαλό του μια νέα ιδέα, μια πρωτότυπη δημιουργία, ένα βιβλίο στο ατελιέ. Συζητούσαμε τα σχολικά και τα φιλολογικά στο τηλέφωνο, ανταλλάσσαμε ηλεμηνύματα, μάθαινα τα νέα του από την αγαπημένη του σύζυγο, τη Ζωή Μπέλλα, που την έβλεπα συχνότερα στα φιλολογικά συνέδρια.

 

Εμφανίσεις: 2370

Περισσότερα...

«Για "Το κόκκινο κασκόλ" του Γιώργου Δουατζή» των Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και Τίτου Πατρίκιου

«Για "Το κόκκινο κασκόλ" του Γιώργου Δουατζή» των Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και Τίτου Πατρίκιου


Οι δύο σπουδαίοι ποιητές μιλούν για την πιο πρόσφατη ποιητική συλλογή του Γιώργου Δουατζή, που τιτλοφορείται Το κόκκινο κασκόλ (εκδόσεις Μανδραγόρας):

«Η απόλυτη ποίηση είναι εδώ. Υπάρχει επίπεδο σε αυτή την ποίηση. Εδώ είναι κάτι μοναδικό, θα έλεγα. Κάθε ποίημα είναι κάτι μοναδικό. Πάντα λέω και ξαναλέω ότι το ιδανικό μου για την ποίηση είναι να συνδυάζεται σοφία, εντός κι εκτός εισαγωγικών, η σκέψη, ο νους με την ποίηση και να μην υποχωρεί ο ένας για την άλλη. Αλλά, καμιά φορά το βρίσκω, καμιά φορά δεν το βρίσκω, αλλά αυτό είναι το ιδανικό μου. Εδώ στο Κόκκινο κασκόλ αυτό γίνεται, και κάτι παραπάνω από αυτό. Πραγματικά έχω συγκινηθεί φοβερά με αυτή την ποίηση. Πραγματικά ζηλεύω», σχολιάζει η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ.

 

Εμφανίσεις: 1224

Περισσότερα...

«Η τέχνη στο σχολείο. Είναι δυνατή η πρωτοτυπία; Ποια η προσφορά της;» της Χρύσας Σπυροπούλου

«Η τέχνη στο σχολείο. Είναι δυνατή η πρωτοτυπία; Ποια η προσφορά της;» της Χρύσας Σπυροπούλου


 «Οι αμφιβολίες μας μάς προδίδουν και χάνουμε τα καλά που θα κερδίζαμε, επειδή φοβόμαστε να προσπαθήσουμε».
Με το ίδιο μέτρο, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Η τέχνη στο σχολείο και η αναγκαιότητά της. Θα συζητήσουμε, δηλαδή, για το αυτονόητο. Σημασία, ωστόσο, έχει να τονιστεί το πώς μπορεί να διδαχθεί η τέχνη στο σχολείο είτε πρόκειται για την πρωτοβάθμια ή τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κι αυτό για να μην μετατραπεί η καλλιτεχνική έκφραση σε ένα ακόμα βαρετό και αναποτελεσματικό μάθημα, να μην γίνει μια απλή διεκπεραιωτική διαδικασία. Πώς θα το πετύχουμε αυτό; Ιδού ένα πολύπλοκο και πολυσχιδές θέμα το οποίο συναρτάται όχι απλώς με τη σχολική πραγματικότητα, αλλά και με κοινωνικές παραμέτρους, όπως και με την εν γένει πολιτική της ηγεσίας του υπουργείου, καθώς και με την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Γιατί αν διδάσκοντας αποσπάσματα της Eroica ή της Ζωής εν τάφω χάσουμε αναγνώστες, τότε κάτι δεν πάει καλά με το εκπαιδευτικό μας σύστημα και την καθημερινή μας ενασχόληση με θέματα τέχνης. Πολλοί μαθητές στην Αγγλία μίσησαν το έργο της Τζωρτζ Έλιοτ, τον Σίλας Μάρνερ, ο οποίος διδάσκεται εδώ και πολλά χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση, όπως συνέβη άλλωστε το ίδιο και στην Ιταλία με το έργο του ποιητή Ευγένιο Μοντάλε. Σχετική είναι η αναφορά του Ουμπέρτο Έκο, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Οι κεραίες της εποχής μας». 

 

Εμφανίσεις: 1343

Περισσότερα...

«Οι τελευταίες ημέρες της Φιλαναγνωσίας;» του Βαγγέλη Ηλιόπουλου

«Οι τελευταίες ημέρες της Φιλαναγνωσίας;» του Βαγγέλη Ηλιόπουλου


Η λέξη «φιλαναγνωσία» μπήκε στη ζωή των σχολείων το 2009 και συμπεριέλαβε όλα όσα ήδη έκαναν οι εκπαιδευτικοί για χρόνια, για να καλλιεργήσουν στο παιδί την αγάπη για την ανάγνωση και το καλό παιδικό βιβλίο.

Η ώρα της Φιλαναγνωσίας μαζί με την Ευέλικτη Ζώνη ήταν οι μόνες ανάσες «ανοιχτού» αναλυτικού προγράμματος σε ένα ασφυκτικά «κλειστό» πρόγραμμα, το οποίο εφαρμόζεται στα δημοτικά σχολεία. Σε αυτές τις ώρες δίνονταν μόνο οι σκοποί και οι στόχοι κι ο δάσκαλος έπρεπε να σχεδιάσει ο ίδιος και να υλοποιήσει τις δράσεις που θα τον βοηθούσαν να τους πετύχει. Είχε την ευχέρεια να επιλέξει με ποια λογοτεχνικά βιβλία θα έφερνε σε επαφή τους μαθητές του, είχε τη δυνατότητα να τους μυήσει στη λειτουργία της βιβλιοθήκης, είχε το περιθώριο χρησιμοποιώντας όποια μέσα ήθελε να απογειώσει τη φαντασία και να τους οδηγήσει στην ανακάλυψη της απόλαυσης που δίνει η μέθεξη με την τέχνη του λόγου, δημιουργώντας έτσι δια βίου αναγνώστες.

Τελικά θέλουμε ή όχι να δημιουργήσουμε αναγνώστες; Θέλουμε ή όχι σκεπτόμενους ανθρώπους; Θέλουμε ή όχι την ολόπλευρη ανάπτυξη και την καλλιέργεια του παιδιού από το Δημοτικό;

Για την στήριξη της Φιλαναγνωσίας –που δεν ήταν άλλο ένα μάθημα αλλά μια ώρα δράσης– δημιουργήθηκε στο ΕΚΕΒΙ μια επιστημονική ομάδα η οποία εργάστηκε εθελοντικά και πρόλαβε να συντονίσει την επιμόρφωση των Συμβούλων, των Διευθυντών και των εκπαιδευτικών που ορίστηκαν Υπεύθυνοι Φιλαναγνωσίας. Παράλληλα εκατοντάδες συγγραφείς και εικονογράφοι, πρεσβευτές του καλού παιδικού και νεανικού βιβλίου, επισκέφτηκαν τα σχολεία και συμμετείχαν σε εκδηλώσεις που είχαν οργανώσει οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι τους είχαν επιλέξει και προσκαλέσει.

 

Εμφανίσεις: 7002

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr