A+ A A-

«Κολάζ καυτού Ιουλίου, 2016» της Ανθούλας Δανιήλ

«Κολάζ καυτού Ιουλίου, 2016» της Ανθούλας Δανιήλ


Δύο μεγάλα δέντρα ορίζουν τον κήπο μου. Μια πασχαλιά μπροστά και μια συκιά πίσω, τεράστια και τα δύο. Η πασχαλιά το Πάσχα έχει μυρωδάτα λουλούδια και το καλοκαίρι μικρά κίτρινα μπιρμπιλόνια, η συκιά σύκα! Ανάμεσα στα δυο δέντρα υπάρχουν ροδιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, μανταρινιές και πάλι ροδιές, πολλές, να μου θυμίζουν την «τρελή» κι εκείνη εμένα και τις τρέλες μου, με τα σπαρταριστά ξαφνιάσματα και τα καρποφόρα γέλια μου. Και μια ελιά, που αρνείται να καρποφορήσει ή να γελάσει, τη σιλουέτα της να μη χαλάσει, και μια βερικοκιά, πλούσια σε φύλλα και στείρα σε βερίκοκα με άποψη. Δεν με απασχολεί πια η καρποφορία, καταλαβαίνετε, η παρουσία και μόνο με κερδίζει. Έχω και τριανταφυλλιές και μια γιγαντιαία κατακόκκινη μπουκαμβίλια και άλλα πολλά ψιλολόγια. Και κάτι δέντρα που απλώς αυγατίζουν και ψηλώνουν και έχουν καταπνίξει τη μάντρα του γείτονα. Κι έτσι, στο απυρόβλητο της θέας του, ιδού εγώ και το φεγγάρι πάνωθέ μου, Θεέ μου!

Μέσα σ’ αυτόν τον καταπράσινο παράδεισο είναι ένα κατάλευκο σπίτι, που το πρωί ανοίγει τα μάτια του στη θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα, στην πίσω μεριά, είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί, και πλάι του ένα αγιόκλημα, πιο πλάι η μεγάλη σιδερένια Πορτάρα, όχι της Νάξου για να μπαίνει ο Ήλιος, αλλά η δική μου για να μπαίνει το αυτοκίνητο. Κι από την άλλη, η άλλη, η μικρούλα, που σκύβουμε για να μπούμε, πνιγμένη στα πράσινα. Αυτά όλα στέλνουν μεθυστικό χαιρετισμό στο αμφιθέατρο από βουναλάκια κατάφυτα, κατάπευκα, καταπράσινα, που αγκαλιάζουν το χωριό και που ομαλά ομαλά εκβάλλουν στη θάλασσα που κατρακυλάει κάτω με τα σγουρά νερά του γαρ και του άρα τα λευκά της μοναξιάς της βότσαλα και της ιδιοτροπίας μου τα μόρια.

 

Εμφανίσεις: 1467

Περισσότερα...

«Στο όνειρο» του Δημήτρη Μακρίδη

«Στο όνειρο» του Δημήτρη Μακρίδη


Μνήμες από τα παιδικά καλοκαίρια στο Κατάκολο

Το σφίξιμο στην κοιλιά ήτανε δυνατό. Λίγες φορές ξυπνάς και θυμάσαι όλο το όνειρο. Άλλωστε τα τελευταία όνειρα είναι και τα πιο αληθινά, όπως λένε. Γιατί ο τόπος που ταξίδεψες στον ύπνο σου είναι πολύ ιδιαίτερος. Μεταφέρθηκες νοερά στο επίνειο του Πύργου, το Κατάκολο και στο παλιό σου καλοκαιρινό σπίτι. Αυτό το μέρος είναι για σένα ό,τι ο Μοντιανό αναφέρει για το παλιό του σχολείο. «Ένα εγκαταλειμμένο κτίριο που επισκεπτόμασταν στα όνειρά μας».

 

Εμφανίσεις: 2422

Περισσότερα...

«Ιατρείο Ψυχών» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Ιατρείο Ψυχών»


Ο δρόμος που περνά στο πλάι του τοίχου των Φυλακών και οδηγεί προς την κοινή πύλη Νοσοκομείου και Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, η οδός Νικηφορίδη, οδηγεί στα αριστερά του στο εξαιρετικό κτίριο του Δημαρχείου της πόλης που, αν δεν «φιλοξενούσε» όλα αυτά τα σωφρονιστικά καταστήματα, θα την γνωρίζαμε ως ένα αναπτυσσόμενο, όμορφο προάστιο της αττικής γης.

Περίκλειστα σχεδόν στις εγκαταστάσεις των Φυλακών, δύο γήπεδα 5Χ5, ένας υπαίθριος χώρος στάθμευσης, δύο πολύ μεγάλα σχολεία. Στο τέρμα του δρόμου μία συρομένη γαλάζια πόρτα με έναν λευκό μεγάλο τοίχο πλάι της όπου δεσπόζει ζωγραφισμένη η ελληνική σημαία.

 

Εμφανίσεις: 1940

Περισσότερα...

«Μια performance από τη Valentine Verhaeghe» του Γιάννη Πλαχούρη

«Μια performance από τη Valentine Verhaeghe» του Γιάννη Πλαχούρη


Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, μια γυναίκα ήρθε Άνεμος από τη Γαλλία. Ήθελε να γεμίσει την ερημιά μας. Παραξενεύτηκα για το θάρρος της. Τραπεζίτες σκουλήκιασαν τη χώρα μου, άνοιξαν τους χαρτοφύλακες, βγήκαν ακρίδες, ήπιαν τα νερά, κατάπιαν το πράσινο της ψυχής. Παραξενεύτηκα επειδή το άδειο μου είναι άβυσσος. Θέλουν να μην ξανανθίσω ποτέ. Με σφράγισαν σκλάβο, έναν αριθμό σε ταυτότητα και νοιάζονται μόνο πώς θα επιβεβαιώσουν τα κούρσεμά τους: κόστος μεταβλητό, κόστος λογιστικό, κόστος παραγωγής, κόστος επιβίωσης, κόστος πραγματοποίησης των ονείρων. Αγκαλιάζουν τα κόκκαλα της αριθμητικής και ξαπλώνουν μαζί τους ηδονικά στα γραφεία και στα διαμερίσματα. Μιλάνε μια παράξενη γλώσσα, που δεν την καταλαβαίνω ποτέ: Στατιστικές, διαγράμματα, ύφεση, πλάνα. Όμως οι ακατανόητες γλώσσες, όμοια με τους παθητικούς λαούς, εξαφανίζονται στο πέρασμα του χρόνου. Το βλέπω γύρω μου. Πεθαίνουν οι τόποι, αγορές, ταβέρνες, πάρκα, πολιτιστικά κέντρα, θέατρα, όπου γενιές και γενιές εκεί μάθαμε να συναντιόμαστε και να συνδαυλίζουμε τις πυρκαγιές μας. Με χρήσιμες κουβέντες κάναμε πλούσια τα λιτά δείπνα γιατί με το Λόγο στρώνεται το τραπέζι της καρδιάς κι εκεί, μέσα στην ψυχή του άλλου, η ψυχή μας ανακαλύπτει τον Εαυτό της.

 

Εμφανίσεις: 931

Περισσότερα...

«Ο Φύσσας (και ποιήματα έβγαλε και) τραγουδάει. Παλάβωσε;» του Δημήτρη Φύσσα

«Ο Φύσσας (και ποιήματα έβγαλε και) τραγουδάει. Παλάβωσε;» του Δημήτρη Φύσσα


Τις τελευταίες μέρες, ίσως να ‘χει πάρει κάπου το μάτι ή τ’ αφτί σας ότι πρόκειται να τραγουδήσω. Ακόμα χειρότερα, μπορεί ν’ ακούσατε ότι έβγαλα και βιβλίο με ποιήματα. Επειδή μπορεί να σκεφτήκατε κάτι του στιλ «Πάει αυτός, χάζεψε» (και ίσως να μην έχετε 100% άδικο), σπεύδω να ψελλίσω μερικές δικαιολογίες.

Λοιπόν, πραγματικά έβγαλα το βιβλίο Εμένα μου λες. Ποιήματα 1997-2016, εκδόσεις ΑΩ (το έχω ξαναδιαπράξει με το Οι αστικοί χώροι είναι ποίηση από μόνοι τους, Γιάου. Κε. 2008). Κι αντί να κάνω μια παρουσίαση όπως όλος ο κόσμος, κι όπως έχω κάνει και γω σ’ όλες τις προηγούμενες, το παρουσιάζω μαζί όχι μόνο με εκλεκτούς ομιλητές -ήτριες, μα και με ρεμπέτικη συναυλία, όπου –ναι, πράγματι, μάλιστα– τραγουδάω ο ίδιος τα περισσότερα τραγούδια. Όθεν, η όλη φάση είναι διπλή.

 

Εμφανίσεις: 1304

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr