A+ A A-

«Μια performance από τη Valentine Verhaeghe» του Γιάννη Πλαχούρη

«Μια performance από τη Valentine Verhaeghe» του Γιάννη Πλαχούρη


Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, μια γυναίκα ήρθε Άνεμος από τη Γαλλία. Ήθελε να γεμίσει την ερημιά μας. Παραξενεύτηκα για το θάρρος της. Τραπεζίτες σκουλήκιασαν τη χώρα μου, άνοιξαν τους χαρτοφύλακες, βγήκαν ακρίδες, ήπιαν τα νερά, κατάπιαν το πράσινο της ψυχής. Παραξενεύτηκα επειδή το άδειο μου είναι άβυσσος. Θέλουν να μην ξανανθίσω ποτέ. Με σφράγισαν σκλάβο, έναν αριθμό σε ταυτότητα και νοιάζονται μόνο πώς θα επιβεβαιώσουν τα κούρσεμά τους: κόστος μεταβλητό, κόστος λογιστικό, κόστος παραγωγής, κόστος επιβίωσης, κόστος πραγματοποίησης των ονείρων. Αγκαλιάζουν τα κόκκαλα της αριθμητικής και ξαπλώνουν μαζί τους ηδονικά στα γραφεία και στα διαμερίσματα. Μιλάνε μια παράξενη γλώσσα, που δεν την καταλαβαίνω ποτέ: Στατιστικές, διαγράμματα, ύφεση, πλάνα. Όμως οι ακατανόητες γλώσσες, όμοια με τους παθητικούς λαούς, εξαφανίζονται στο πέρασμα του χρόνου. Το βλέπω γύρω μου. Πεθαίνουν οι τόποι, αγορές, ταβέρνες, πάρκα, πολιτιστικά κέντρα, θέατρα, όπου γενιές και γενιές εκεί μάθαμε να συναντιόμαστε και να συνδαυλίζουμε τις πυρκαγιές μας. Με χρήσιμες κουβέντες κάναμε πλούσια τα λιτά δείπνα γιατί με το Λόγο στρώνεται το τραπέζι της καρδιάς κι εκεί, μέσα στην ψυχή του άλλου, η ψυχή μας ανακαλύπτει τον Εαυτό της.

 

Εμφανίσεις: 891

Περισσότερα...

«Ο Φύσσας (και ποιήματα έβγαλε και) τραγουδάει. Παλάβωσε;» του Δημήτρη Φύσσα

«Ο Φύσσας (και ποιήματα έβγαλε και) τραγουδάει. Παλάβωσε;» του Δημήτρη Φύσσα


Τις τελευταίες μέρες, ίσως να ‘χει πάρει κάπου το μάτι ή τ’ αφτί σας ότι πρόκειται να τραγουδήσω. Ακόμα χειρότερα, μπορεί ν’ ακούσατε ότι έβγαλα και βιβλίο με ποιήματα. Επειδή μπορεί να σκεφτήκατε κάτι του στιλ «Πάει αυτός, χάζεψε» (και ίσως να μην έχετε 100% άδικο), σπεύδω να ψελλίσω μερικές δικαιολογίες.

Λοιπόν, πραγματικά έβγαλα το βιβλίο Εμένα μου λες. Ποιήματα 1997-2016, εκδόσεις ΑΩ (το έχω ξαναδιαπράξει με το Οι αστικοί χώροι είναι ποίηση από μόνοι τους, Γιάου. Κε. 2008). Κι αντί να κάνω μια παρουσίαση όπως όλος ο κόσμος, κι όπως έχω κάνει και γω σ’ όλες τις προηγούμενες, το παρουσιάζω μαζί όχι μόνο με εκλεκτούς ομιλητές -ήτριες, μα και με ρεμπέτικη συναυλία, όπου –ναι, πράγματι, μάλιστα– τραγουδάω ο ίδιος τα περισσότερα τραγούδια. Όθεν, η όλη φάση είναι διπλή.

 

Εμφανίσεις: 1258

Περισσότερα...

«Από τη θέση του “Τώρα”» του Χρήστου Χρυσόπουλου

«Από τη θέση του “Τώρα”» του Χρήστου Χρυσόπουλου


Η λέξη «Τώρα» σηματοδοτεί την ίδια στιγμή μια στάση και μια αντίληψη. Δεν ορίζει μόνο το χρόνο και τον τόπο της συνείδησης («αυτήν τη στιγμή»/«από αυτό το σημείο»), αλλά επίσης ονομάζει τη διαλεκτική σχέση με τους αντίποδές τους («σε άλλον χρόνο»/«σε άλλον τόπο»). Έτσι, λοιπόν, μια μικρή, σχετικά κοινή, τετραγράμματη λέξη ενσωματώνει την εξαιρετικά πολύπλοκη δέσμη υπονοημάτων για τη στάση που κρατούμε ως πρόσωπα και κοινωνίες, για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το επιστητό και για την ταυτότητα που επιλέγουμε για τους εαυτούς μας: «Από ποιο σημείο βλέπουμε και προς τα πού». Αυτή η σκέψη βρίσκεται πίσω από τη διοργάνωση του τριημέρου «ΝOW».

Αφετηρία είναι το σημείο συνάντησης: το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Πρόκειται για ένα μνημείο που δεν αποτελεί απλώς έναν υποβλητικό χώρο φιλοξενίας. Στην ουσία, είναι ένα πεδίο σημειολογίας πάνω στο οποίο ξεδιπλώνεται το «NOW». Η λειτουργία του ίδιου του θεάτρου ως μιας σκηνής που αναπαριστά και αφηγείται τη ζωή, η διάκριση ανάμεσα στο παρασκήνιο και το προσκήνιο, η ιστορία του συγκεκριμένου θεάτρου, η μνημειακότητα, η αίσθηση της εξουσίας, η θέση του στο λιμάνι και στο συγκεκριμένο σημείο ανάμεσα σε άλλους θεσμούς (εκκλησίες, πολιτικά κόμματα, τράπεζες κ.ά.), ο ρόλος του θεάτρου ως τόπου εκφοράς δημόσιου λόγου, ο τρόπος με τον οποίο το κτίριο δομεί τον χώρο εσωτερικά, πώς τοποθετεί και με ποιον τρόπο χειρίζεται την ανθρώπινη παρουσία, ο προσανατολισμός και η κλίμακα του κτιρίου στον δημόσιο χώρο, ο αναχρονισμός που επιτελείται εντός του κατά τη διάρκεια της θεατρικής πράξης, όσα συμβαίνουν γύρω του, η μνήμη που ανακαλείται από την όψη του…

 

Εμφανίσεις: 865

Περισσότερα...

«Μνήμη Δημήτρη Αρμάου» του Παναγιώτη Σκορδά

«Μνήμη Δημήτρη Αρμάου» του Παναγιώτη Σκορδά

Τον Δημήτρη Αρμάο, που τόσο γρήγορα έφυγε από κοντά μας, πέρσι τέτοιες μέρες, τον πρωτογνώρισα το 1998, όταν βρέθηκε στη Μυτιλήνη, στο πλαίσιο ενός σεμιναρίου που οργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου σε συνεργασία με το Ε.ΚΕ.ΒΙ. με θέμα «Λογοτεχνία και ιστορία».
Ύστερα από ένα πολύ γόνιμο διήμερο, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για τον επόμενο μήνα, πάλι στη Μυτιλήνη, με νέο θέμα την «Ποίηση στην εκπαίδευση». Δεν μπόρεσε να έρθει και έτσι η πρόσκληση έμεινε ανοιχτή. Οι πολλαπλές υποχρεώσεις του, σχολείο, επιμέλειες, διορθώσεις, μεταφράσεις, διδακτορική διατριβή, διαβάσματα, γραψίματα, μετέθεταν το ταξίδι συνεχώς προς τα πίσω. Και εγώ το υπενθύμιζα κάθε φορά που τον έβλεπα στην Αθήνα: στα σεμινάρια της Π.Ε.Φ, στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Πάντα έκανε πολλά πράγματα ο Δημήτρης, πάντα είχε στο μυαλό του μια νέα ιδέα, μια πρωτότυπη δημιουργία, ένα βιβλίο στο ατελιέ. Συζητούσαμε τα σχολικά και τα φιλολογικά στο τηλέφωνο, ανταλλάσσαμε ηλεμηνύματα, μάθαινα τα νέα του από την αγαπημένη του σύζυγο, τη Ζωή Μπέλλα, που την έβλεπα συχνότερα στα φιλολογικά συνέδρια.

 

Εμφανίσεις: 2356

Περισσότερα...

«Για "Το κόκκινο κασκόλ" του Γιώργου Δουατζή» των Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και Τίτου Πατρίκιου

«Για "Το κόκκινο κασκόλ" του Γιώργου Δουατζή» των Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ και Τίτου Πατρίκιου


Οι δύο σπουδαίοι ποιητές μιλούν για την πιο πρόσφατη ποιητική συλλογή του Γιώργου Δουατζή, που τιτλοφορείται Το κόκκινο κασκόλ (εκδόσεις Μανδραγόρας):

«Η απόλυτη ποίηση είναι εδώ. Υπάρχει επίπεδο σε αυτή την ποίηση. Εδώ είναι κάτι μοναδικό, θα έλεγα. Κάθε ποίημα είναι κάτι μοναδικό. Πάντα λέω και ξαναλέω ότι το ιδανικό μου για την ποίηση είναι να συνδυάζεται σοφία, εντός κι εκτός εισαγωγικών, η σκέψη, ο νους με την ποίηση και να μην υποχωρεί ο ένας για την άλλη. Αλλά, καμιά φορά το βρίσκω, καμιά φορά δεν το βρίσκω, αλλά αυτό είναι το ιδανικό μου. Εδώ στο Κόκκινο κασκόλ αυτό γίνεται, και κάτι παραπάνω από αυτό. Πραγματικά έχω συγκινηθεί φοβερά με αυτή την ποίηση. Πραγματικά ζηλεύω», σχολιάζει η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ.

 

Εμφανίσεις: 1190

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr