A+ A A-

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΜΑΡΤΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΜΑΡΤΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝτης Ελένης Σαραντίτη

«Ο Μάρτης έχει τ’ όνομα κι ο Απρίλης τα λουλούδια».

«Όπου ‘χει κόρην ακριβή του Μάρτη ο ήλιος μην τη δει…» ψιθύριζε σαν ξόρκι η γιαγιά μου η Μαριώ και μου περνούσε κατανυκτικά στον δεξή καρπό το βραχιολάκι, τον γνωστό «μάρτη». Νήμα κόκκινο και λευκό, επιδέξια πλεγμένο, λεπτό, ίσα να ξεχωρίζει στο ντελικάτο, παιδικό χέρι, το ακόμη χλωμό από τα ζεστά μακρυμάνικα του χειμώνα. «Άντε, και σε χρόνους πολλούς, κυρά μου!» πρόσθετε φιλώντας τις άκρες των μαλλιών μου. Για τα αγόρια της οικογένειας δεν ετοίμαζε μάρτη, όμως αρκετά παιδιά της γειτονιάς, μικρά το πλείστον, φορούσαν μάρτη-δαχτυλίδι. Στον παράμεσο του αριστερού τους χεριού.

 

Εμφανίσεις: 2073

Περισσότερα...

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣτης Ελένης Λαδιά

«Ουδέν καινόν»... Τι σοφή ρήση! Δεν είναι μόνον το σπήλαιον του Πλάτωνος και η φιλοσοφία του που διαχωρίζει το αισθητό από το πραγματικό, τον υλικό δηλαδή κόσμο, τις μιμήσεις, από εκείνον των ιδεών, των αρχετύπων, φιλοσοφία όπου κρηπιδώθηκε η ιδέα του matrix, αλλά στο παρελθόν υπήρχαν προσομοιώσεις1, δημιουργήματα της φαντασίας, όπως αυτές που μας προσφέρει η ανάπτυξη της τεχνολογίας. Σήμερα βλέπουμε τις αναπαραστάσεις παλαιών μαχών (λ.χ. του Μαραθώνος) και πολιτισμών, προσομοιώσεις των αληθινών γεγονότων, αλλά διαβάζουμε για τις προσομοιώσεις του παρελθόντος.

 

Εμφανίσεις: 1503

Περισσότερα...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΥτης Νατάσας Κεσμέτη

Tό κείμενο που ακολουθεί δεν αποτελεί, μικρή έστω, μελέτη. Ούτε κατά κανένα τρόπο προτίθεται να εισέλθει σε αγρούς αλλότριους αυτών της, ευρεία εννοία, λογοτεχνίας -και εν προκειμένω... «καπνοχώραφα». Δύο διαφορετικής τάξεως λόγοι συνέβαλλαν στην συγγραφή του:

 

Εμφανίσεις: 2327

Περισσότερα...

ΟΙ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙΚΕΣ ΗΡΩΙΔΕΣ

GRIGORIY SOROKA: PORTRAIT OF ANNA PETROVNA MILYUKOVA, 1850της Ελένης Λαδιά

«Ω Θε μου! Αν μπορούσα να σας αγαπώ μαζί και τους δυό!   Ω αν εσείς είσαστε εκείνος!»

Αυτά τα λόγια είπε η Νάστιενκα στον ονειροπόλο και παρθενικό νέο, που την συντρόφευε τις Λευκές Νύχτες της Πετρούπολης, για να περιμένουν τον παλαιό της αγαπημένο. Και όταν εκείνος επέστρεψε, η κοπέλλα παρηγόρησε τον ερωτευμένο πλέον ονειροπόλο με λόγια που φανέρωναν την δική τους αισθηματική σύγχυση. Φράση-κλειδί που αποκαλύπτει την αισθηματική περιπλοκή στις ντοστογιεφσκικές ηρωίδες, οι οποίες μπερδεύουν τον έρωτα, την αγάπη και τον οίκτο. Στους Αδελφούς Καραμάζωφ, ο Ντιμίτρι Καραμάζωφ εξηγεί στον αδελφό του Αλιόσια ό,τι έρωτας και αγάπη διαχωρίζονται, παραδεχόμενος πως ερωτεύεται την Γκρούσενκα. Εκείνη πάλι προσδοκώντας με πίστη τον πρώτο αγαπημένο που την εγκατέλειψε, όταν τον ξαναβλέπει ανακαλύπτει πως είναι ερωτευμένη με τον Ντιμίτρι. Η Κατερίνα Ιβάνοβνα στους Αδελφούς Καραμάζωφ, ερωτεύεται τον Ιβάν αλλά αγαπά τον Ντιμίτρι από ένα λογικό χρέος. Το ίδιο και η Πωλίνα στον Παίχτη αγαπά τον παλιό της εραστή, τον θεωρεί φίλο της, ενώ είναι παραφόρως ερωτευμένη με άλλον. Η Ναστάσια Φιλίπποβνα στον Ηλίθιο αγαπά τον Μίσκιν αλλά παρασύρεται, σαν νυχτοπεταλούδα στην φλόγα της λάμπας, από το πάθος του Ραγκόζιν.

 

Εμφανίσεις: 2085

Περισσότερα...

Ο ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΛΕΞΗ

Ο ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΛΕΞΗτης Ελένης Λαδιά

Το «λέγω» είναι ένα ρήμα πλούσιο, τριπλόθεμο με πολλά συνώνυμα και σύνθετα ρήματα, εμπλουτισμένα με τις προθέσεις αμφί, αντί, επί, κατά και προ. Ακόμη και η λέξη «ρήμα» προέρχεται από το τρίτο θέμα του «λέγω», το Fερ, Fρε, Fρη (ρήσις, ρήμα, ρητός, ρήτωρ κ.ά.). Από το πρώτο θέμα λεγ προέρχεται ο λόγος και η λέξις. Ο λόγος έχει μακρά ιστορία και είναι το κόσμημα της ελληνικής γλώσσας. Αποδίδεται με πολλές έννοιες αλλά ουσιαστικώς μένει αμετάβλητος και αναλλοίωτος. Από τον Λόγο του Ηρακλείτου, και μάλιστα τον κοινό που είναι συμπαντικός και πρέπει να ακολουθεί ο άνθρωπος μέχρι τον Λόγο του Ιωάννου, τον οποίον η πατερική αντίληψη έντυσε με σάρκα (ο σεσαρκωμένος Λόγος του Κυρίλλου Αλεξανδρείας) και συνεπώς ο ενσαρκωμένος Χριστός, ο λόγος στην τέχνη ακολούθησε μια δική του πορεία. Ο λόγος ανήκει στον πεζογράφο, άλλωστε παλαιότερα συνθέτης λόγων ονομαζόταν ο πεζογράφος. Ο πεζογραφικός λόγος καλλιεργείται, για να αποδίδει με φραστική καλλιέπεια ένα νόημα, μία σκέψη, μία περιγραφή. Σπανίως θυμόμαστε φράσεις ατόφιες από ένα πεζογράφημα. Στον νου μας έρχεται αμυδρώς η ατμόσφαιρα του έργου, και περισσότερο η υπόθεση και η ιδέα του. Για να θυμηθούμε μία πεζογραφική φράση, πρέπει αυτή να είναι συμπυκνωμένη και αφοριστική. Να έχει τόση καλλιέπεια, ώστε να εμφιλοχωρεί εντός της κάποιος ρυθμός, έστω και αμυδρός. Ο Ανδρέας Λασκαράτος γράφει για τον πεζό λόγο: «Η φράση ν’ αρχίζει, να προχωρεί και να τελειώνει μ’ ευκολία και με φυσικότητα. Να διαβαίνει την ακοή μας με χάρη. Και να θέλγει το πνεύμα μας με την αρμοδιότητα και κομψότητα της αγωγής της.»1

 

Εμφανίσεις: 2057

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr