A+ A A-

ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΟ

ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΙΚΟΣΙΤΕΤΡΑΩΡΟτης Ελένης Λαδιά

Φαντάζομαι πως ο καθένας μας ζει σε πάμπολλους κόσμους σε συνάρτηση πάντα με τις ασχολίες και την φαντασία του. Η δική μου καθημερινότητα, εδώ και πολλούς μήνες επεκτείνεται σε πέντε κόσμους, διαφορετικούς, όπως οι πέντε ήπειροι της υδρογείου σφαίρας.

Ο μυθολογικός κόσμος ενταγμένος και ιεραρχημένος στην όποια δομή του, γοητεύει με το παράλογο, την αντιφατικότητά του, τους αληθινούς πυρήνες κάτω από τα λαμπυρίζοντα ψέμματα και τις πολλές ερμηνείες ενός γεγονότος. Εκεί συμβαίνουν όλα τα απίθανα, όπως νεκραναστάσεις, μεταμορφώσεις, αρπαγές, επισκέψεις στον Άδη, συνομιλίες θεών και ανθρώπων καθώς και έρωτές τους, τέρατα, όπως Τυφώνες, Γοργόνες, Σειρήνες, θεοί-ποταμοί και πηγές κορασίδων, διάφορα πανάσχημα όντα αλλά και πρόσωπα λάμπουσας ωραιότητος, όπως η Αφροδίτη, η Ελένη, ο Άδωνις, ο Υάκινθος και άλλα. Αν αφεθείς στον μυθολογικό κόσμο δίχως να προσπαθείς για την όποια εκλογίκευσή του, θα βρεθείς στον κήπο των Χαρίτων, θα συνοδεύσεις την Αρτέμιδα ή την Αταλάντη στα κυνήγια τους, θα ακούσεις το άσμα των Μουσών και του Ορφέως, θα γίνεις κάτοικος του δάσους, ένα με τα δένδρα όπως οι Δρυάδες νύμφες, θα ταξιδεύσεις με την Αργώ για την Κολχίδα και με τις νήες των Αχαιών για την Τροία. Όταν όμως θελήσεις να τα περιγράψεις στην καθομιλουμένη, να ξέρεις πως επέτυχες μόνον το ένα έκτο της μυθολογικής ομορφιάς. Τίποτε δεν σε τρομάζει σε αυτόν τον κόσμο, ούτε οι συμπληγάδες, ούτε ο λαβύρινθος, γιατί η συνείδησή σου είναι αφυπνισμένη, μολονότι ο αληθινός χρόνος καταργείται.

 

Εμφανίσεις: 1441

Περισσότερα...

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ JAMES BOND

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ:  ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ JAMES BONDτου Χρήστου Τριανταφύλλου

Ο James Bond κάθεται στον πάγκο μιας πινακοθήκης, κοιτώντας έναν πίνακα που απεικονίζει ένα μεγάλο, παλιό πλοίο να ρυμουλκείται από δύο μικρότερα και περιμένοντας το σύνδεσμό του, όταν ένας νεαρός με γυαλιά κάθεται δίπλα του. Ένα τμήμα του διαλόγου που ακολουθεί είναι το εξής:

[Q.]: «It always makes me feel a bit melancholy. Grand old war ship, being ignominiously haunted away to scrap… The inevitability of time, don't you think? What do you see?»
[J.B.]: «A bloody big ship. Excuse me».

Το μοτίβο αυτό αποτελεί το βασικότερο του πρόσφατου Skyfall. Ο συνήθως ατσαλάκωτος σε υπερφυσικά επίπεδα Bond εμφανίζεται αυτή τη φορά ως γερασμένος, έχοντας γυρίσει μόλις από αυτό που όλοι πίστεψαν πως ήταν ο θάνατός του, για να αντιμετωπίσει μια απειλή ενδογενή· αντίπαλός του δεν είναι μόνο μια υπηρεσιακή ανωμαλία, μια τερατογένεση του συστήματος που ο ίδιος υπηρετεί, αλλά και ο ίδιος ο εαυτός του, η αίσθηση πως ο καιρός του έχει περάσει πια. Σε αυτό το μήκος κύματος κινούνται και οι άλλοι βασικοί χαρακτήρες, αναδεικνύοντας το κεντρικό σημείο που θέλησαν να τονίσουν οι συγγραφείς του σεναρίου και ο σκηνοθέτης: η παρούσα περίοδος είναι μια κοσμογένεση, σαρώνοντας οτιδήποτε θεωρούνταν δεδομένο, όσο σταθερό κι αν ήταν. Ακόμα και αν τελικά αυτό που μπορεί να ονομαστεί «σύστημα», «παλαιά τάξη πραγμάτων» ή «κατεστημένο» τελικά επικρατεί, είναι σαφές ότι τίποτα δε θα είναι ξανά το ίδιο. Σε αυτό το κεντρικό μοτίβο νομίζω πως αξίζει να επιμείνουμε.

 

Εμφανίσεις: 1531

Περισσότερα...

ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΑΡΚ ΜΑΖΑΟΥΕΡ

ΧΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΒΡΑΒΕΥΣΗ  ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΑΡΚ ΜΑΖΑΟΥΕΡτου Αλέξη Ζήρα

Άλλοτε, η Εταιρεία Συγγραφέων, σε καιρούς πιο εύπορους και ίσως πιο αφελείς, είχε θεσπίσει δυο βραβεία, το Βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» και το Βραβείο «Δαίδαλος». Από αυτά έμεινε μόνο το Βραβείο «Διδώ Σωτηρίου», η τιμητική διάκριση που η Εταιρεία μας απονέμει από το 2005 και κάθε δυο χρόνια σε μια προσωπικότητα των γραμμάτων ή της επιστήμης, Έλληνα ή ξένο, που με το έργο του, όπως επί λέξει αναφέρει το σκεπτικό που συνόδευε τη θέσπιση του βραβείου, «αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών, μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα». Άλλωστε, η ίδια η Διδώ Σωτηρίου, τη μνήμη της οποίας ανακαλεί αυτή η τιμητική διάκριση, υπήρξε μια πεζογράφος που σε όλη της τη ζωή υπερασπίστηκε μαχητικά τη στήριξη έργων που κατατείνουν στην αλληλοκατανόηση των ανθρώπων μέσα από τις διαφορετικές γλώσσες της τέχνης. Και μια απλή αναφορά να κάνουμε στα ονόματα των πέντε έως τώρα τιμηθέντων, θα αντιληφθούμε αμέσως το συγχρονισμό στο έργο τους του τοπικού και του διεθνούς, του προσωπικού που μέσα από τη σκέψη, τη συγκριτική ανάλυση ή την τέχνη, την ποίηση και τη μετάφραση, γίνεται οικουμενικό: Κλαούντιο Μάγκρις, Μάριο Βίτι, Κική Δημουλά, Σόνια Ιλίνσκαγια, Έντμουντ Κίλι, Εμμανουήλ Κριαράς, Τζίνα Πολίτη.

 

Εμφανίσεις: 1603

Περισσότερα...

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗ ΓΑΖΑτης Λίτσας Ψαραύτη

Ο πόλεμος είναι ο καλύτερος φίλος μου, αν και μερικές φορές κουράζομαι να μεταφέρω τόσο πολλές ψυχές σκοτωμένων. Οι πληγωμένοι με νιώθουν όταν πλησιάζω. Μερικοί γαντζώνονται από τη ζωή και τότε πρέπει να περιμένω.

Με τα μικρά παιδιά, όμως, είναι διαφορετικά. Για να μην τα τρομάξω, δεν παρουσιάζομαι ποτέ με το φρικτό μου πρόσωπο και τα μαύρα ρούχα. Μεταμορφώνομαι σ’ έναν καλοσυνάτο παππού, κάθομαι κοντά τους, τα χαϊδεύω, τους λέω παραμύθια, τα παρηγορώ.

Σ’ αυτή την άσχημη πόλη με τα κακοφτιαγμένα σπίτια στη μέση της άνυδρης ερήμου, έρχομαι συχνά τα τελευταία εξήντα χρόνια. Βλέπετε, ο πόλεμος κρατάει εδώ ακόμη, όσο κανένας άλλος στην Ιστορία.

Δε χρειάζεται ν’ ακούσω τις σειρήνες, γιατί πρώτα πέφτουν οι πύραυλοι και οι βόμβες κι έπειτα χτυπούν συναγερμό. Τρέχω τότε να προλάβω για να παραλάβω τις ψυχές των παιδιών που φεύγουν από τα πληγωμένα τους κορμάκια. Τον τελευταίο μήνα έχω εγκατασταθεί σ’ αυτή την πολύπαθη πόλη. Πολλές φορές, όσο κι αν προσπαθώ, δε φτάνω στην ώρα μου. Βρίσκω ένα σχολείο ή ένα νηπιαγωγείο γκρεμισμένο. Οι ψυχές των παιδιών είναι έτοιμες να μου παραδοθούν, τα μάτια τους είναι ανοιχτά λες κι ονειρεύονται ακόμη.

 

Εμφανίσεις: 1590

Περισσότερα...

ΟΥΡΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

ΟΥΡΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣτου Χρήστου Τριανταφύλλου

Η διάσημη φράση «Nothing is true, everything is permitted» θα μπορούσε να αποτελεί, νομίζω, το μότο της εποχής· αφορμή για τη σκέψη αυτή αποτελεί το ζήτημα που προέκυψε με τον κολοσσιαίο τυφώνα Σάντι, ο οποίος έπληξε, μεταξύ άλλων, την πόλη της Νέας Υόρκης. Από το γεγονός αυτό εκκινούν τρία νήματα: αυτό της «τηλεοπτικότητας», αυτό της ευθραυστότητας του πολιτισμού και αυτό της αυθεντικότητας της Εικόνας, ως έννοιας.

Ξεκινώντας από τον πρώτο άξονα, πρέπει να τονιστεί ότι η πόλη της Νέας Υόρκης αποτελεί, τόσο σε συμβολικό όσο και σε πραγματικό επίπεδο, το επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων και, πιο συγκεκριμένα, τη «Μέκκα» της παγκοσμιοποιημένης Δυτικής κουλτούρας. Έχοντας δει την αναπαράσταση της καταστροφής της τόσες φορές κινηματογραφικά –από την υπερπαραγωγή Independence Day του 1996 και την αμερικανική μεταφορά του Godzilla του 1998 έως τους φετινούς Avengers– η αίσθηση που προκαλείται ενώπιον των πραγματικών γεγονότων μόνο ως αμήχανη μπορεί να χαρακτηριστεί. Δεν υπονοώ τόσο ότι η έκθεση στην πλαστή καταστροφή προκαλεί μηχανιστικά μια «απονέκρωση» συναισθημάτων για τον πόνο των Αμερικανών –αν και αυτό δεν είναι απίθανο σε κάποιο βαθμό– όσο ότι, σε επίπεδο παραστάσεων, η κραταιά πρωτεύουσα του Δυτικού πολιτισμού υφίσταται πρωτοφανείς καταστροφές σε πραγματικό χρόνο. Η διαφορά από παλαιότερες περιστάσεις, για παράδειγμα πολεμικές ανταποκρίσεις από μακρινές χώρες, έγκειται αφενός στο γεγονός ότι πρόκειται για την πόλη που σχεδόν μόνιμα[1] επιλέγεται ως θέατρο της καταστροφής, και αφετέρου στην ιδιάζουσα φύση της πόλης αυτής και στις σχεδόν μυθικές διαστάσεις που έχει λάβει στην επικρατούσα κουλτούρα.

 

Εμφανίσεις: 2537

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr