A+ A A-

«Δύο εντυπώσεις από το Μουσείο Τιράνων» του Ηλία Κεφάλα

«Δύο εντυπώσεις από το Μουσείο Τιράνων» του Ηλία Κεφάλα


Κατά την επίσκεψή μου πριν λίγο καιρό στο Μουσείο των Τιράνων που στεγάζεται στο κτίριο του πρώην λαϊκού κοινοβουλίου, στο κέντρο της πόλης, εντυπωσιάσθηκα από δύο εκθέματα που, για εντελώς διαφορετικούς λόγους το καθένα, θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλα στη μνήμη μου.

Το πρώτο ήταν ένα αρχαιολογικό εύρημα από την περιοχή της Απολλωνίας, αποικίας των Κορινθίων και Κερκυραίων του 6ου αιώνα π.Χ., κοντά στην Επίδαμνο. Πρόκειται για μια κεφαλή του θεού Απόλλωνα εκπάγλου ομορφιάς. Κοίταζα, θαύμαζα και δεν χόρταινα. Η μαρμάρινη μορφή εξέπεμπε θεϊκή ακτινοβολία, τα μάτια της σε κοίταζαν με τη βεβαιότητα και την ανωτερότητα ενός θεού, η αρμονία των γραμμών της πρόδιδε καλλιτέχνη υψηλής πνοής και το όλο μορφοπλαστικό σύνολο διαμηνούσε το πολιτισμικό υπόβαθρο που το ενέπνευσε και το υποστήριζε. Λίγα αγάλματα με έχουν καθηλώσει έτσι και ίσως βοηθούσε σ’ αυτό και το ξενικό περιβάλλον μέσα στο οποίο φωτοβολούσε. Δεν υπήρχαν πληροφορίες για τον καλλιτέχνη του, ούτε για το αν ήταν πρωτότυπο ή ρωμαϊκό αντίγραφο. Πώς ζεσταίνει την καρδιά σου μια έκρηξη της ελληνικής τέχνης ή σκέψης, όταν τη συναντάς έξω από τα σύνορα της χώρας και σε αντιπροσωπεύει διαχρονικά!

 

Εμφανίσεις: 1433

Περισσότερα...

«Αχάριστη πατρίδα» της Μπελίκας-Αντωνίας Κουμπαρέλη

«Αχάριστη πατρίδα» της Μπελίκας-Αντωνίας Κουμπαρέλη


Περπατάω με το σκυλί μου στην Αποστόλου Παύλου. Δίπλα μου ένα ζευγάρι με δύο παιδιά. Σαραντάρηδες οι γονείς, δεκάχρονα τα πιτσιρίκια, σταματάνε και χαϊδεύουν το σκυλί, ρωτώντας με σε σπασμένα ελληνικά αν αυτή η ράτσα είναι κατάλληλη για οικογένεια. Τους προτείνω ένα μεγαλύτερο σε μέγεθος σκυλί γιατί δεκαέξι πόδια πατάνε εύκολα ένα τόσο μικροσκοπικό πλάσμα και σκάμε στα γέλια.

 

Εμφανίσεις: 4250

Περισσότερα...

«Δ. Ν. Μαρωνίτης, ένας χαρισματικός άνθρωπος» της Ζωής Σαμαρά

«Δ. Ν. Μαρωνίτης, ένας χαρισματικός άνθρωπος» της Ζωής Σαμαρά


Το 1977 ο Δημήτρης Μαρωνίτης ήταν Τακτικός Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης σε έδρα Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας, όταν προκηρύχτηκαν για πρώτη φορά σε ελληνικό πανεπιστήμιο έδρες ευρωπαϊκών φιλολογιών. (Σε λίγους μήνες θα ακολουθούσε η Αθήνα.) Υπέβαλα υποψηφιότητα, έγινε η εκλογή μου την 1η Δεκεμβρίου και λίγες μέρες μετά πέρασα από το γραφείο του να τον δω. Άντε τώρα, πήγαινε να σταθείς μπροστά σε ένα θρύλο, και μάλιστα ως συνάδελφός του, σκεφτόμουν και τα πόδια μου έτρεμαν.

 

Εμφανίσεις: 2007

Περισσότερα...

«Κολάζ καυτού Ιουλίου, 2016» της Ανθούλας Δανιήλ

«Κολάζ καυτού Ιουλίου, 2016» της Ανθούλας Δανιήλ


Δύο μεγάλα δέντρα ορίζουν τον κήπο μου. Μια πασχαλιά μπροστά και μια συκιά πίσω, τεράστια και τα δύο. Η πασχαλιά το Πάσχα έχει μυρωδάτα λουλούδια και το καλοκαίρι μικρά κίτρινα μπιρμπιλόνια, η συκιά σύκα! Ανάμεσα στα δυο δέντρα υπάρχουν ροδιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, μανταρινιές και πάλι ροδιές, πολλές, να μου θυμίζουν την «τρελή» κι εκείνη εμένα και τις τρέλες μου, με τα σπαρταριστά ξαφνιάσματα και τα καρποφόρα γέλια μου. Και μια ελιά, που αρνείται να καρποφορήσει ή να γελάσει, τη σιλουέτα της να μη χαλάσει, και μια βερικοκιά, πλούσια σε φύλλα και στείρα σε βερίκοκα με άποψη. Δεν με απασχολεί πια η καρποφορία, καταλαβαίνετε, η παρουσία και μόνο με κερδίζει. Έχω και τριανταφυλλιές και μια γιγαντιαία κατακόκκινη μπουκαμβίλια και άλλα πολλά ψιλολόγια. Και κάτι δέντρα που απλώς αυγατίζουν και ψηλώνουν και έχουν καταπνίξει τη μάντρα του γείτονα. Κι έτσι, στο απυρόβλητο της θέας του, ιδού εγώ και το φεγγάρι πάνωθέ μου, Θεέ μου!

Μέσα σ’ αυτόν τον καταπράσινο παράδεισο είναι ένα κατάλευκο σπίτι, που το πρωί ανοίγει τα μάτια του στη θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα, στην πίσω μεριά, είτε βραδιάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί, και πλάι του ένα αγιόκλημα, πιο πλάι η μεγάλη σιδερένια Πορτάρα, όχι της Νάξου για να μπαίνει ο Ήλιος, αλλά η δική μου για να μπαίνει το αυτοκίνητο. Κι από την άλλη, η άλλη, η μικρούλα, που σκύβουμε για να μπούμε, πνιγμένη στα πράσινα. Αυτά όλα στέλνουν μεθυστικό χαιρετισμό στο αμφιθέατρο από βουναλάκια κατάφυτα, κατάπευκα, καταπράσινα, που αγκαλιάζουν το χωριό και που ομαλά ομαλά εκβάλλουν στη θάλασσα που κατρακυλάει κάτω με τα σγουρά νερά του γαρ και του άρα τα λευκά της μοναξιάς της βότσαλα και της ιδιοτροπίας μου τα μόρια.

 

Εμφανίσεις: 1424

Περισσότερα...

«Στο όνειρο» του Δημήτρη Μακρίδη

«Στο όνειρο» του Δημήτρη Μακρίδη


Μνήμες από τα παιδικά καλοκαίρια στο Κατάκολο

Το σφίξιμο στην κοιλιά ήτανε δυνατό. Λίγες φορές ξυπνάς και θυμάσαι όλο το όνειρο. Άλλωστε τα τελευταία όνειρα είναι και τα πιο αληθινά, όπως λένε. Γιατί ο τόπος που ταξίδεψες στον ύπνο σου είναι πολύ ιδιαίτερος. Μεταφέρθηκες νοερά στο επίνειο του Πύργου, το Κατάκολο και στο παλιό σου καλοκαιρινό σπίτι. Αυτό το μέρος είναι για σένα ό,τι ο Μοντιανό αναφέρει για το παλιό του σχολείο. «Ένα εγκαταλειμμένο κτίριο που επισκεπτόμασταν στα όνειρά μας».

 

Εμφανίσεις: 2368

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr