A+ A A-

«Διονύσιος Σολωμός: “Η γυναίκα της Ζάκυθος”» του Ηλία Κεφάλα

«Διονύσιος Σολωμός: “Η γυναίκα της Ζάκυθος”» του Ηλία Κεφάλα


Ο Διονύσιος Σολωμός (Ζάκυνθος 1798−Κέρκυρα 1857) κατάφερε να επιτύχει μία πρωτοφανή μοναδικότητα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας: με έργα ημιτελή αναδείχθηκε κορυφαίος ποιητής μεταξύ των Ελλήνων ομοτέχνων του, αλλά και βεβαίως ένας εκ των πλέον σημαντικών ολόκληρου του κόσμου. Λάτρης μιας πατρίδας, την οποία περισσότερο οραματίστηκε παρά γνώρισε εξ ολοκλήρου, και μιας γλώσσας, την οποία περισσότερο πόνεσε ως έλλειψη παρά απόλαυσε ως επαρκή λειτουργική γνώση, δυνήθηκε να αναγάγει ως ύψιστο σκοπό του την εξύμνηση των εθνικών ιδεωδών, μέσα από την επίτευξη της ελευθερίας του έθνους του και την ανύψωση του φρονήματός του. Την προσπάθεια αυτή επικύρωσε με το μεγαλόπνοο εν συνόλω έργο του και κυρίως με το πολύστροφο ποίημά του Ύμνος εις την ελευθερίαν, ενώ ακατάπαυστη υπήρξε η προσπάθεια και η αγωνία του για τη γλωσσική έκφραση. Μέσα στη θεϊκών συντεταγμένων ευαισθησία του, εξετίμησε με πρόθεση δικαίου τις ανθρώπινες αδυναμίες και υπέδειξε τρόπους άντλησης και εκμετάλλευσης των ιδανικών στοιχείων της ωραιότητας. Κατέδειξε δηλαδή εκείνες τις πηγές της ομορφιάς, οι οποίες ενυπάρχουν είτε ως δεδομένα της πραγματικότητας, είτε ως εκλάμψεις ονείρων που υποστασιοποιούν και επεκτείνουν αιθέρια την ανθρώπινη παρουσία, ως αναγκαίες συνθήκες για τη δόμηση του ποιήματος. Και όλα αυτά μέσα σε μια προδρομική εποχή, σε μια λογοτεχνική κατάσταση που δεν είχε ουσιώδες προηγούμενο.

 

Εμφανίσεις: 1385

Περισσότερα...

«Το ήσυχο απόγευμα του Γκεόργκι Ρουκαβίτσιν...» του Πέτρου Γκάτζια

«Το ήσυχο απόγευμα του Γκεόργκι Ρουκαβίτσιν...» του Πέτρου Γκάτζια


Ο Γκεόργκι Ρουκαβίτσιν είχε φύγει πρωί από το απομονωμένο χωριό του, το Ουζχέπ, στην ανατολική Σιβηρία, για να κάνει μερικά ψώνια στη γειτονική πόλη. Ο Γκεόργκι είναι 46 ετών, παλαιοημερολογίτης, και οι προγονοί του είχαν καταφύγει σ’ αυτόν τον τόπο όταν ήρθαν σε ρήξη με την εκκλησία και τον Τσάρο, που τους ανάγκαζαν να συμβαδίσουν με την ελληνο-ορθόδοξη εκκλησία. Ακόμη και σήμερα ζουν όπως και πριν απο 400 χρόνια, επιτρέποντας όμως στον εαυτό τους μερικές πολυτέλειες, όπως η εφημερίδα. Όσο λοιπόν διάβαζε πως οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης, οι άλλοτε δορυφόροι της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, είναι ιδιαίτερα προβληματισμένες με τη συχνά αντιδημοκρατική πολιτική του Πούτιν, τόσο φοβόταν πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και το μόνο που επιθυμούσε ήταν να περάσει απλώς ένα ήσυχο απόγευμα.

 

Εμφανίσεις: 1029

Περισσότερα...

«Για τον Κώστα Χωρεάνθη» του Χαράλαμπου Σαχτούρη

«Για τον Κώστα Χωρεάνθη» του Χαράλαμπου Σαχτούρη


«Έχω να σου πω ένα λόγο, μα δε θα τον πάρει η σιωπή...»

Έτσι αρχίζει το πρώτο ποίημα, από την πρώτη ποιητική συλλογή, την Άσκηση, του αείμνηστου Κώστα Χωρεάνθη, που εκδόθηκε το 1966. Και δεν τον πήρε. Αντίθετα, τον άφησε να αυγατίσει, να στολιστεί, να ομορφύνει, να ρουφήξει νάματα από τις πηγές της γνώσης και να υψωθεί στις ουράνιες πνευματικές σφαίρες.

 

Εμφανίσεις: 1308

Περισσότερα...

«Το μικρό “Γιατί;” πάει σχολείο» της Νατάσας Αβούρη

«Το μικρό “Γιατί;” πάει σχολείο» της Νατάσας Αβούρη


Μια φορά κι έναν καιρό, στον κόσμο του «Οχιμήποτε» ζούσε ένα μικρό «Γιατί;». Όλοι το απέφευγαν και κανείς δεν το ’θελε για παρέα. Γιατί το μικρό «Γιατί;» δεν σταματούσε να ρωτάει όλον τον κόσμο για όλα τα πράγματα που γύρω-τριγύρω το ενοχλούσαν ή το τσάντιζαν ή του άρεσαν ή το έκαναν λυπημένο ή του έμοιαζαν περίεργα. Και πάλι όμως δεν ήταν ικανοποιημένο. Και πάλι, δεν καταλάβαινε. Και πάλι, δεν το καταλάβαινε κανείς. Το μικρό «Γιατί;» όμως δεν σταματούσε να ρωτάει, να ρωτάει, ασταμάτητα, τόσο που κάθε μέρα μεγάλωνε όλο και πιο πολύ, ώσπου δεν το χωρούσαν τα κάγκελα της κούνιας του, ούτε οι τοίχοι του δωματίου του, ούτε η πόρτα του σπιτιού του. Τότε οι γονείς του μικρού «Γιατί;», που δεν είχαν τι άλλο ν’ απαντάνε στις ερωτήσεις του, του είπαν: «Ήρθε η ώρα να πας σχολείο». «Γιατί;» έκανε παραπονούμενο και μες στο μυαλό του πέταγαν χίλιες σκέψεις: «Μήπως δεν με θέλουν πια; Μήπως με βαρέθηκαν; Μήπως κουράστηκαν μαζί μου;». Αλλά οι γονείς του μικρού «Γιατί;», σαν να μάντεψαν τις σκέψεις του, απλώς χαμογέλασαν και του έδωσαν από ένα μεγάλο φιλί. Έπειτα, μέσα από ένα πλήθος «Γιατί;» που ρώταγε απεγνωσμένα το μικρό τους παιδάκι, το άφησαν μπροστά στην πόρτα του μεγάλου σχολείου, που χώραγε, λέγανε οι άνθρωποι, δεκάδες, εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες άλλα μικρά «Γιατί;». Εκεί το πλησίασε η κυρία «Διότι». Ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπε το μικρό «Γιατί;» και είχε χιλιάδες απορίες. Κυρίως όμως φοβόταν. Αλλά τι φοβόταν, ούτε το ίδιο δεν ήξερε. Η κυρία «Διότι» πήρε το μικρό «Γιατί;» από το χέρι και του μίλησε τρυφερά. Το πήγε μέχρι το προαύλιο. Του έδειξε τ’ άλλα παιδιά, τις τάξεις, τους δασκάλους και, χωρίς να περιμένει από κείνο να ρωτήσει, του απάντησε με γλυκιά φωνή: «Διότι μεγάλωσες. Και διότι σε περιμένει ο κόσμος». Το μικρό «Γιατί;» σταμάτησε να κλαψουρίζει. Σαν ξάφνου όλες οι απορίες του ν’ απαντήθηκαν. Κοίταξε την κυρία «Διότι» και χαμογέλασε. Και για πρώτη φορά δεν ρώτησε πια «Γιατί;».

 

Εμφανίσεις: 1275

Περισσότερα...

«Kρέων και Αντιγόνη, ψευδοκράτος και αλήθεια (η μεταφυσική του ζητήματος)» των Κυριάκου Χαραλαμπίδη και Φώτου Φωτιάδη

«Kρέων και Αντιγόνη, ψευδοκράτος και αλήθεια (η μεταφυσική του ζητήματος)» των Κυριάκου Χαραλαμπίδη και Φώτου Φωτιάδη


Το γεγονός ότι το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδος, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, τρεις επίσημοι φορείς και κατ’ επέκταση εκπρόσωποι δύο κυρίαρχων κρατών (Ελλάδας και Κύπρου), προτίθενται να δώσουν παράσταση της Αντιγόνης του Σοφοκλή στο κατεχόμενο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας είναι κάτι που xρήζει προβληματισμού. Όχι για την καλλιτεχνική ποιότητα του θεατρικού ανεβάσματος και για τις ευγενείς προθέσεις των συγκεκριμένων φορέων, παρά γιατί αυτή η τραγική στιγμή, παρ’ όλα τα μηνύματα που θα εκπέμπει, δεν θα ανατρέπει το γεγονός ότι θα τελεί υπό την ανοχή και την άδεια των κατοχικών αρχών. Η απορία μας είναι αν σε αυτή την ιστορία έχει λόγον εξουσίας το νόμιμο δικό μας Τμήμα Αρχαιοτήτων, που εξ ορισμού θα όφειλε να παράσχει την άδεια, εφόσον η Σαλαμίνα και κάθε κατεχόμενο σημείο της πατρίδας μας δεν παύει να ανήκει επισήμως στο κυπριακό κράτος και να είναι κατ’ ουσίαν «ελεύθερο πολιορκημένο». Οι κατοχικές αρχές του τουρκικού ψευδοκράτους, που το στηρίζουν οι λόγχες 40.000 Τούρκων στρατιωτών, ενδεχομένως θα παράσχουν κάθε διευκόλυνση προς εξυπηρέτηση όχι τελικά της παράστασης αλλά της δικής τους ανάγκης για υπόσταση, προβολή και διεθνή αναγνώριση. Φυσικά, το ζητούμενο από εμάς και από την Αντιγόνη είναι να αντηχήσει στο αρχαίο θέατρο της Σαλαμίνας ο σοφόκλειος ρυθμός και να χειροκροτήσουμε μπροστά στους δυνάστες μιαν αγέρωχη στάση που τολμά να τα βάζει με την εξουσία κάθε παλαιού και σύγχρονου Κρέοντος. Όμως ο Κρέων θα είναι εκεί αυτοπροσώπως και θα έχει το πάνω χέρι, εφόσον με την άδειά του τελείται το δρώμενο. Ο Κρέων γνωρίζει και συγκατανεύει για την παράσταση, βαθιά μέσα του θεωρώντας ότι καμιά Αντιγόνη, καμιά ηθική ανάταση δεν μπορεί να του τραντάξει την εξουσία. Τα περί δικαίου και ανθρώπινου νόμου είναι η γαρνιτούρα στην τούρτα του...

 

Εμφανίσεις: 1312

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr