«Το πάθος του δασκάλου» της Ελένης Λιντζαροπούλου
«Το πάθος του δασκάλου» της Ελένης Λιντζαροπούλου

«Το πάθος του δασκάλου» της Ελένης Λιντζαροπούλου

Είναι η μουσικός Γεωργία Ευθυμιοπούλου και ο εκπαιδευτικός και υποδιευθυντής Παναγιώτης Ψαρράς οι δάσκαλοι για τους οποίους θέλω να μιλήσω. Αν «έπαιρναν ναρκωτικά», θα είχαν συρθεί σε πρωτοσέλιδα και εκπομπές για ανθρωποβόρο κοινό στην τηλεόραση. Αν είχαν «μαλώσει» κανένα παιδάκι, θα είχαν απειληθεί ότι «θα τους φέρουν τα κανάλια». Κι αν αυτοί οι διασυρμοί δεν θα ήταν πιθανοί γι’ αυτούς τους συγκεκριμένους, σίγουρα ο εκπαιδευτικός κλάδος δεν είναι λίγες φορές που έχει λοιδορηθεί και απαξιωθεί. Από την άλλη, αποτελεί κοινοτοπία να πούμε ότι οφείλουμε τα μέγιστα, έκαστος γι’ αυτό που είναι, στην αγωγή που λάβαμε από τους δασκάλους μας, ενώ δεν χάνουμε ευκαιρία να αναφερθούμε στα καθοριστικά αποτελέσματα της εκπαίδευσης για την πορεία του νέου ανθρώπου και την μετέπειτα του ενήλικα. Παρ’ όλα αυτά, έχω αμφιβολίες για το αν εννοούμε τους ισχυρισμούς μας. Διότι αν τους εννοούμε, πού είναι «τα κανάλια» και οι δημοσιογράφοι για να μας δείξουν τι μπορεί να πράξει «το πάθος του δασκάλου»; Πού είναι όλοι αυτοί για να μετρήσουν την περηφάνια και την συγκίνηση; Πού είναι για ν’ αποτυπώσουν το θαύμα; Πού συμβαίνουν όλα αυτά που λέω; Μα στα σχολεία μας. Τα σχολεία τα ρημαγμένα από προσωπικό και υποδομές. Τα σχολεία τα απορφανισμένα από ειδικότητες. Τα σχολεία μας που αντέχουν, γιατί τα συντηρεί το άσβεστο μεράκι του Έλληνα εκπαιδευτικού που ξέρει πολύ καλά ότι το δημόσιο σχολείο αποτελεί το τελευταίο οχυρό ενός λαού και μιας χώρας που πρέπει να αντέξει για να ξανακερδίσει το μέλλον και την αξιοπρέπειά της. Μ’ αυτές τις σκέψεις και με δάκρια στα μάτια καταχειροκρότησα, όπως και οι περίπου 400 ακόμη θεατές, στις 3 Ιουνίου, την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από το 1ο Δημοτικό Σχολείο Κορυδαλλού –και στην οποία βρέθηκα προσκεκλημένη και θερμά ευχαριστώ– στον φιλόξενο χώρο του Δημοτικού Κινηματογράφου Σινέ Παράδεισος της πόλης, με την εξαιρετική, ομολογώ, ακουστική, για τα 90χρονα του Μίκη Θεοδωράκη, με τον τίτλο: «Μίκης Θεοδωράκης... 90 χρόνια, ρόδο αμάραντο!».

80 παιδιά, όλοι δηλαδή οι μαθητές Δ’ και Ε’ δημοτικού, παραταγμένα με πειθαρχία, αγωνία αλλά και χαρά τραγούδησαν άψογα επί δύο σχεδόν ώρες κάποια από τα εκλεκτότερα έργα του κορυφαίου δημιουργού, ενώ παράλληλα, στην εξαιρετική ταινία για την ζωή και το έργο του, μας παρουσίασαν βιογραφικά στοιχεία, σπουδαίους ποιητές και ποιήματα, μεγάλες ιστορικές στιγμές της νεότερης Ελλάδας, καθώς και τα καλλιτεχνικά και πολιτικά ερεθίσματα του συνθέτη και πτυχές της προσωπικότητάς του. Ο Θεοδωράκης, στο διάστημα των έξι μηνών που οι μαθητές εργάστηκαν πάνω στο έργο του, έγινε οικείος και προσιτός, έγινε για τα παιδιά «ο Μίκης». Ο ίδιος, στην επικοινωνία του μαζί τους, τόνισε ότι αποτελεί το καλύτερο δώρο για τα γενέθλιά του, αλλά και μεγάλη χαρά και συγκίνηση να γνωρίζει ότι μικρά παιδιά μελετούν το έργο του βιωματικά. «Παρακολουθώ την προσπάθειά σας», ανέφερε, «που κράτησε τόσους μήνες και η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα είναι το ότι, με αφορμή το δικό μου έργο, προσεγγίσατε το Ελληνικό Τραγούδι, την Ελληνική Ποίηση και μάθατε τόσα για εκείνες τις εποχές στις οποίες ο Λαός μας ήταν περήφανος, ήταν όρθιος, αγωνιζόταν για κάτι καλύτερο και παράλληλα δημιουργούσε.»

Ηθικοί αυτουργοί αυτής της εκδήλωσης, όπως και τόσων άλλων σπουδαίων των τελευταίων χρόνων, οι δάσκαλοι που ανέφερα στην αρχή αυτού του σημειώματος. Μας συγκλόνισαν το 2010 με το: «Με την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά», ένα αφιέρωμα στους ποιητές και την μελοποιημένη ποίηση από τους κορυφαίους Μάνο και Μίκη, και έκτοτε μας αφήνουν άφωνους με τα έργα που παρουσιάζουν με την συνεργασία της θεατρολόγου Τάνιας Νεοφύτου, της γυμνάστριας Ιωάννας Αχλιόπτα, της δασκάλας Μαρίας Ελευθερίου-Αμερικάνου, του καθηγητή Πληροφορικής Κώστα Σαλπασαράκη, και πάντα σ’ ένα κλίμα εμπιστοσύνης που δημιουργεί η δασκάλα και διευθύντρια του σχολείου, Χρυσούλα Βάου. Φέτος όμως, εκτός από την περηφάνια, την αισθητική απόλαυση και την συγκίνηση, μας γέμισαν ελπίδα. Καθώς αυτά τα 80 παιδιά τραγουδούσαν με ασυγκράτητη ορμή: «Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα» και «Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα», την ώρα που στην οθόνη παρήλαυναν μεγάλες μορφές της τέχνης, της επιστήμης, της φιλοσοφίας... Έλληνες που σφράγισαν με τους αγώνες και το έργο τους την πορεία της πατρίδας μας, πιστέψαμε ότι όλα είναι δυνατά αν επενδύσουμε ως χώρα σε τούτο το μέλλον, σ’ αυτά τα παιδιά, σ’ αυτούς τους δασκάλους.

Σήμερα ήταν 80 παιδιά εδώ. Είναι βέβαιο ότι παρομοίως θα συνέβη ένα τέτοιο «θαύμα» και σε πολλά άλλα σχολεία της χώρας που δεν θα μάθουμε ποτέ... Είναι παραπάνω από βέβαιο, διότι, αν δεν ήταν έτσι, θα είχαμε τσακίσει. Είναι παραπάνω από βέβαιο ότι οι δάσκαλοί μας επουλώνουν με την δουλειά τους τις πληγές που ανοίγει η πολιτεία (μειωμένες ώρες διδασκαλίας της λογοτεχνίας, ελλείψεις παντός είδους κλπ). Οι δάσκαλοι αντιστέκονται, με το μόνο όπλο που τους έχει απομείνει: το πάθος του εκπαιδευτικού και μια κιμωλία.


 

Τα σχόλια σας  

#1 Παναγιώτης Ψαρράς 26-06-2015 00:09
1. Θέλω να ευχαριστήσω πολύ την κυρία Λιντζαροπούλου για τα θερμά της λόγια.
Πράγματι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες εκπαιδευτικοί στη μεγάλη πλειοψηφία τους με το πάθος, το μεράκι και το φιλότιμό τους κρατούν στη ζωή το δημόσιο σχολείο ξεπερνώντας εμπόδια και δυσκολίες σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης. Αυτή πιστεύω είναι και η ουσία του άρθρου.
Παναγιώτης Ψαρράς
Παράθεση
#2 Παναγιώτης Ψαρράς 26-06-2015 00:10
2.Επιτρέψτε μου να συμπληρώσω ότι στο σχολείο μας, στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Κορυδαλλού, έχουμε αυτό το αποτέλεσμα γιατί πάρα πολλές και πολλοί εκλεκτές και εκλεκτοί συνάδελφοι (εκτός των αναφερόμενων στο άρθρο) έχουν συμβάλει καθοριστικά σε αυτό. Τους ευχαριστώ όλες και όλους. Ειδικά στην εκδήλωση-αφιέρω μα στον Μίκη Θεοδωράκη δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον κύριο Κώστα Σαλπασαράνη, καθηγητή πληροφορικής, τον κύριο Τάσο Καστανά, καθηγητή εικαστικών καθώς και στους/στις δασκάλες των παιδιών, τον κύριο Γιώργο Πετρόπουλο, την κυρία Κική Κανατούρη και την κυρία Μαρία Ελευθερίου που δίδαξε με πάθος στους μικρούς μαθητές μας τον ποιητικό λόγο. Όλοι οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να λησμονούμε αυτό που είχε πει ο νομπελίστας Ιρλανδός ποιητής William Butler Yeats : «Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας.»
Παναγιώτης Ψαρράς
Παράθεση

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Για την έκδοση του Ημερολογίου της Εταιρείας Συγγραφέων 2018» της Ηρώς Νικοπούλου

Το φετινό Ημερολόγιο είναι αφιερωμένο στην ανακήρυξη της Αθήνας από την UNESCO σε Παγκόσμια Πρωτεύουσα του Βιβλίου για το 2018. Εδώ και 24 χρόνια, η Εταιρεία Συγγραφέων εκδίδει λογοτεχνικά θεματικά ημερολόγια με...

ΑΠΟΨΕΙΣ
«Τίτος Πατρίκιος: ο ποιητής της οφειλής» της Τασούλας Καραγεωργίου

Ο Τίτος Πατρίκιος είναι ο ποιητής που είδε την ποιητική δημιουργία ως πράξη πολιτική, ως ευθύνη ηθική, ως πνευματική παρέμβαση ενός ενεργού πολίτη, χειραφετημένου από άνωθεν εντολές και αλλότριες...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: