A+ A A-

«Ρόζε Αουσλέντερ» της Αλεξάνδρας Αντωνακάκη

«Ρόζε Αουσλέντερ (Τσέρνοβιτς, 11/05/1901- Ντίσελντορφ, 03/01/1988)» της Αλεξάνδρας Αντωνακάκη


Στις 11 Μαΐου συμπληρώθηκαν 115 χρόνια από τη γέννηση της Γερμανοεβραίας ποιήτριας Ρόζαλι Βεατρίκης Σέρτζερ, που είναι γνωστή ως Ρόζε Αουσλέντερ.

Όπως η Μάσα Καλέκο, η Γκέρτρουντ Κόλμαρ, η Έλσε Λάσκερ-Σούλερ, η Χίλντε Ντομίν και η Νέλλυ Ζακς, σηματοδοτεί και η Αουσλέντερ έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς της γερμανικής μεταπολεμικής ποίησης. Η ποίηση και γενικότερα η γλώσσα αποτελούν το απόλυτο καταφύγιο τα χρόνια της καταδίωξης από την πατρίδα της αλλά και κατά την οδυνηρή εμπειρία της απώλειας της. Το θέμα της πατρίδας αποτελεί για την Αουσλέντερ ένα ανεπούλωτο τραύμα, καθώς μοιράζεται την άποψη του Ζαν Αμερί ότι είναι αδύνατον για τον άνθρωπο να αποκτήσει δεύτερη πατρίδα. Τη χαμένη πατρίδα την αναπληρώνει σε ένα πνευματικό επίπεδο, δημιουργώντας μία πατρίδα στον κόσμο της ποίησης. Απαρνείται τα εγκόσμια, απομονώνεται και κληροδοτεί πάνω από 2.500 χιλιάδες ποιήματα.

 

Εμφανίσεις: 958

Περισσότερα...

«Μανόλης Αναγνωστάκης: Ο ποιητής και η εποχή του» της Ανθούλας Δανιήλ

«Μανώλης Αναγνωστάκης: Ο ποιητής και η εποχή του» της Ανθούλας Δανιήλ


Δεν γίνεται να μιλήσεις για τον Μανόλη Αναγνωστάκη τον ποιητή χωρίς να μιλήσεις για τον Μανόλη Αναγνωστάκη τον αγωνιστή. Κι ο Μανόλης, με το μικρό του όνομα, Εμμανουήλ, σαν το Χριστό, αγωνίστηκε για την πίστη του, για την αλήθεια του, για την πατρίδα του, για την τιμή του. Επομένως, δεν γίνεται να μιλήσει κανείς για το ποιητικό του έργο ξεχωριστά από το πολιτικό του έργο. Γιατί αυτές οι δύο είναι οι «ζωτικές αφετηρίες» που καθόρισαν και το ένα και το άλλο, όπως λέει και ο Γιώργος Μαρκόπουλος [1]. Είναι ο ποιητής που έταξε την ποίησή του στην υπηρεσία της πατρίδας και τα πάθη του οποίου εκπορεύονται από της πατρίδας τα πάθη. Επομένως, ο Αναγνωστάκης δεν ανήκει σ’ αυτούς που κλεισμένοι στον ελεφάντινο πύργο τους δημιουργούσαν ερήμην της κοινωνίας. Δεν μπορούσε να βάλει τη ζωή του στην άκρη και να συνθέτει ποιήματα μέσα στη γυάλα του. Αντιθέτως, με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας όλη στην πλάτη του, μόνο όπως εκφράστηκε θα μπορούσε να εκφραστεί. Απαισιόδοξα, αμφισβητητικά, ειρωνικά, κριτικά, επιθετικά. Ποιον έχει ανάγκη αυτός που αναμετρήθηκε με το χάρο και ποιον θα φοβηθεί. Αντιθέτως, χωρίς να φοβάται κανέναν βγαίνει προς τα έξω με το στίχο στο χέρι σαν όπλο. Να γεμίσει τα χαρτιά με αυτό που ξεχειλίζει η ψυχή του. Τούτο δεν σημαίνει πως σαν νέος και ωραίος και επαναστάτης δεν είναι και ερωτικός ποιητής. Ο Μαρκόπουλος που τον έχει μελετήσει διεξοδικά λέει ότι είναι «τρυφερά ερωτικός». Αλλά βλέποντας την ποίησή του προσανατολισμένη στα πολιτικά-κοινωνικά, «στερούμαστε μια άλλη διάσταση του έργου του», την ερωτική, η οποία, ωστόσο, είναι και αυτή διακριτικά παρούσα.

Γιατρός ακτινολόγος στο επάγγελμα, φυσικό ήταν να ακτινογραφήσει και την εποχή του και την ποίηση. Έδωσε το στίγμα της γενιάς του, δίνοντας το «παρών» πρώτα με το πατριωτικό έργο κι έπειτα με το λογοτεχνικό έργο. Έκανε την πράξη λόγο, πηγαίνοντας ανάποδα τη φυσική σειρά που είναι να κάνει τον λόγο πράξη. Κι αυτό γιατί δεν πρόλαβε να πει. Ήταν πολύ νέος τότε και σαν νέος ένιωσε την ανάγκη να πράξει. Και μετά να γράψει. Ένιωσε και έπραξε και έπαθε και έγραψε. Αυτή είναι κλίμακα της ζωής του.

 

Εμφανίσεις: 1245

Περισσότερα...

«Η εκδίκηση της φύσης στη λογοτεχνία των Τζέιμς Μπάλαρντ και Τζεφ Βαντερμίερ» του Μιχάλη Μακρόπουλου

«Η εκδίκηση της φύσης στη λογοτεχνία των Τζέιμς Μπάλαρντ και Τζεφ Βαντερμίερ» του Μιχάλη Μακρόπουλου


Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 ο Τζέιμς Μπάλαρντ, θεωρούμενος υπό μία έννοια συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας αλλά δίχως ποτέ να χωρέσει άνετα στα στενά παπούτσια του «είδους», εξέδωσε μια σειρά από μυθιστορήματα που ως θέμα τους είχαν τη «φυσική καταστροφή», αρχής γενομένης από το πρωτόλειο, εν συγκρίσει άτεχνο, The Wind from Nowhere (Ο άνεμος απ’ το πουθενά, 1961). Ένας δυτικός άνεμος σαρώνει τη Γη, αρχικά καθιστώντας αδύνατη την αεροπλοΐα και έπειτα αναγκάζοντας τους ανθρώπους να καταφύγουν σε σήραγγες και υπόγεια.
Είχαν προηγηθεί, μεταξύ πολλών άλλων, τα μυθιστορήματα καταστροφής (The Day of the Triffids [Η ώρα των τριφίδων, 1951], TheChrysalids [Οι χρυσαλίδες, 1955]) του Τζον Γουίνταμ, μα εκείνος, αν και συναρπαστικός με τον τρόπο του, εντέλει ήταν απλώς ένας «παραμυθάς» που η κυριολεξία των μύθων του τον περιόριζε. Οι ιστορίες του ήταν ιστορίες και τίποτε άλλο – ή αν εκτός από ψυχαγωγικές, ήταν και «διδακτικές», ήταν αφελώς τέτοιες κατά έναν κλασικό και ακίνδυνο τρόπο που δεν έκανε ποτέ τον αναγνώστη να ανησυχήσει αληθινά («ευχάριστες καταστροφές» τις είχε βαφτίσει ο Μπράιαν Άλντις).

Απεναντίας, οι ιστορίες του Μπάλαρντ δεν απέπνεαν ποτέ κάτι «ακίνδυνο» ή «ευχάριστο» – ο συγγραφέας τους υπήρξε εξαρχής «ανησυχητικά μοντέρνος». Το The Wind from Nowhere ακολούθησαν τα The Drowned World (Η πλημμύρα, 1962), The Drought ή The Burning World (Η ξηρασία, 1964) και The Crystal World (Κρυστάλλινος κόσμος,1966). Στo The Drowned World, οι πάγοι έχουν λιώσει και η πλημμυρισμένη Γη έχει μετατραπεί σε υδάτινο τροπικό κόσμο. Στo TheDrought, το νερό που απομένει στη Γη είναι ελάχιστο, φέρνοντας μια παγκόσμια ερημοποίηση. Στο The Crystal World, σ’ ένα τροπικό δάσος όπου ένας γιατρός προσπαθεί να φτάσει σε μιαν αποικία λεπρών, ένα παράξενο φαινόμενο μεταμορφώνει τα πάντα σε κρυστάλλους.

 

Εμφανίσεις: 940

Περισσότερα...

«Είκοσι χρόνια από την εκδημία του Οδυσσέα Ελύτη» της Ανθούλας Δανιήλ

«Είκοσι χρόνια από την εκδημία του Οδυσσέα Ελύτη» της Ανθούλας Δανιήλ


Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα, ο ποιητής πάντα παρών και η μνήμη του καίει όχι μόνο στα βουνά, σαν άκαυτη βάτος, αλλά και στα βιβλία μας και στα χαρτιά μας και στην καρδιά μας. Έχει μιλήσει Ελληνικά, έχει δημιουργήσει τον νέο ελληνικό μύθο, έχει παίξει με το φως στα χέρια του και με τον άνεμο στα μαλλιά του, έχει μεταμορφώσει τον κόσμο μας και έχει διορθώσει την οπτική μας. Μας έχει δώσει όραμα για τον μέλλοντα χρόνο, αυτόν που θα ζήσουμε, αλλά και αυτόν που θα υπάρχει, όταν εμείς δεν θα υπάρχουμε.

Η συμπλήρωση των είκοσι χρόνων από την εκδημία του Οδυσσέα Ελύτη είναι απλώς η αφορμή και όχι η αιτία γι’ αυτό το κείμενο. Η αιτία θα υπάρχει πάντα, άπαξ και εκείνος υπήρξε. Οι μέλλουσες γενιές θα βρίσκουν στην ποίησή του την ελπίδα και την υπερηφάνεια που απαιτείται να έχει ο άνθρωπος στις δύσκολες ώρες για να ζήσει. Προαπαιτούμενα: Να ακούει τη Φύση και να βλέπει την ωραία Κόρη που έρχεται.

 

Εμφανίσεις: 1431

Περισσότερα...

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ...

  1. «Ένας καλλιτέχνης στην “Αργώ”» της Ελένης Λαδιά
  2. «Τα “Πένθιμα αστεία” στον “Επικήδειο” του Ιωάννη Κονδυλάκη» της Σταυρούλας Γ. Τσούπρου
  3. «Ο κριτικός Μανόλης Αναγνωστάκης και το περιοδικό “Κριτική” (1959-1961)» του Χρ. Δ. Αντωνίου
  4. «Για τον Φρίντριχ Ντίρενματ» της Αλεξάνδρας Αντωνακάκη
  5. «Η λογοτεχνία του Φώτη Κόντογλου: σταθμοί ή αφετηρίες για τον σχολιασμό της» της Σταυρούλας Γ. Τσούπρου
  6. «Άντον Τσέχωφ – Αντώνης Σαμαράκης: μια διακειμενική επαφή» της Σταυρούλας Γ. Τσούπρου
  7. «“To τρίτο στεφάνι” του Κ. Ταχτσή: ένα αμφιλεγόμενο πόνημα» της Βασιλικής Καϊσίδου
  8. «Ο Τομπάιας Σμόλετ, ο Κάρολος Ντίκενς και το αγγλικό πικαρέσκο» του Μιχάλη Μακρόπουλου
  9. «Μανόλης Αναγνωστάκης – Νίκος Καββαδίας: μια δυνατή φιλία» του Φίλιππου Φιλίππου
  10. «Η γενεαλογία των μάντεων στον αρχαιοελληνικό κόσμο» (Μέρος Γ’) της Ελένης Λαδιά

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr