A+ A A-

«Η δίκη για τη δολοφονία του Μένη Κουμανταρέα» του Φίλιππου Φιλίππου

«Η δίκη για τη δολοφονία του Μένη Κουμανταρέα» του Φίλιππου Φιλίππου


Tα ξημερώματα του Σαββάτου 6 Δεκεμβρίου 2014 ο Μένης Κουμανταρέας βρέθηκε νεκρός με εκδορές και χτυπήματα στο πρόσωπο μέσα στο διαμέρισμά του στην Κυψέλη. Οι έρευνες της αστυνομίας στράφηκαν σε ανθρώπους που γνώριζε και συναναστρεφόταν το τελευταίο διάστημα, αφού η πόρτα του δεν ήταν παραβιασμένη.

Την Παρασκευή 27 Μαΐου 2016, ύστερα από αναβολές, άρχισε στην αίθουσα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών η εκδίκαση της δολοφονίας του, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Στο εδώλιο κάθισαν ο 27χρονος Ρουμάνος Στεφάν Ματασαρεάνου και ο 30χρονος ομοεθνής του Κοσμίν Γκαϊτάν, κατηγορούμενοι ότι στραγγάλισαν τον συγγραφέα για να τον ληστέψουν. Στο δικαστήριο δεν έγινε δεκτή η παράσταση πολιτικής αγωγής μετά τις αντιρρήσεις των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορουμένων, του Αλέξη Κούγια και του Παναγιώτη Μπαλακτάρη. Οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας. «Δεν θα μπορούσα να φτάσω στο σημείο να κάνω κάτι τέτοιο στον Μένη ή σε οποιονδήποτε άλλο. Είμαι τόσα χρόνια στην Ελλάδα. Ούτε κλέφτης είμαι ούτε δολοφόνος», είπε ο Στεφάν, ενώ ο Κοσμίν αρνήθηκε κι εκείνος την κατηγορία, λέγοντας ότι δεν γνώριζε το θύμα.

 

Εμφανίσεις: 1509

Περισσότερα...

«Δυο λόγια για την εμπειρία του Γ. Σεφέρη από την Κύπρο» του Χρ. Δ. Αντωνίου

«Δυο λόγια για την εμπειρία του Γ. Σεφέρη από την Κύπρο» του Χρ. Δ. Αντωνίου


«…Κύπρον, ου μ’ εθέσπισεν…»


Οι συνομιλίες στο Μοντ Πελεράν της Ελβετίας για την επίλυση του «Κυπριακού», εντός μάλιστα του 2016, βρίσκονται, θέλουμε να πιστεύουμε ακόμη, στην τελική φάση, αν και προ ολίγων ημερών οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν, γιατί οι δύο ενδιαφερόμενες πλευρές διαφώνησαν στο «εδαφικό». Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα ξαναρχίσουν οι συνομιλίες για μια δίκαιη επίλυση του «Κυπριακού», για την «Επανένωση της Κύπρου», αν και πολλοί επισημαίνουν ότι η διαπραγματευτική ισχύς της ελληνικής πλευράς δεν μπορεί να υποστηρίξει μια τέτοια λύση.

Μετά από το «Σχέδιο Ανάν», το οποίο απορρίφθηκε από τον κυπριακό λαό με δημοψήφισμα στις 24 Απριλίου του 2004, ένα νέο «σχέδιο» προωθεί ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ E. Μ. Άιντε. Η φιλοδοξία όλων των πλευρών για επιτυχή κατάληξη των συνομιλιών στηρίζεται, όπως φαίνεται, κυρίως στην ενεργειακή προοπτική της Κύπρου, στο περιφερειακό γεωπολιτικό σκηνικό και στην καλή προσωπική σχέση των δύο ηγετών του νησιού. Όλοι πάντως εύχονται να συνεχιστεί και να είναι πράγματι επιτυχής η νέα προσπάθεια, χωρίς να επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος.

Αυτές οι εξελίξεις μάς φέρνουν στο νου μιαν άλλη, προγενέστερη φάση του κυπριακού ζητήματος, κατά τη δεκαετία του 1950-1960, όταν το αίτημα ήταν η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Και είναι γνωστό ότι, ενώ από το 1878 το νησί το είχαν υπό διοίκηση εξ ονόματος του Σουλτάνου οι Άγγλοι, μετά τον βρετανο-τουρκικό πόλεμο η Μεγάλη Βρετανία το προσάρτησε και έγινε επίσημα αποικία της με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923). Η θέληση των Κυπρίων για αυτοδιάθεση και ένωση με την Ελλάδα εκδηλώνεται αρκετά νωρίς. Στα 1931 κιόλας οι Ελληνοκύπριοι πυρπόλησαν το κυβερνείο της Λευκωσίας με αίτημα την ένωση. Ο πόθος των Κυπρίων για ένωση ενισχύεται έντονα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο πολέμησαν στο πλευρό των συμμάχων-Άγγλων, οι οποίοι τους υπόσχονταν ικανοποίηση του αιτήματός τους. Η πρόσκληση των Άγγλων προς τους Κυπρίους, για να καταταγούν στον αγγλικό στρατό, έλεγε αυτολεξεί: «Κύπριοι, εντασσόμενοι στον αγγλικό στρατό πολεμάτε διά την Ελλάδα και την Ελευθερία». Μετά τον πόλεμο, βέβαια, αυτές οι υποσχέσεις αθετήθηκαν, χωρίς όμως αυτό να απομακρύνει τους Ελληνοκυπρίους από τη σκέψη τους για ένωση. Το 1949 σε δημοψήφισμα οι Κύπριοι ψήφισαν 96,5% υπέρ της ένωσης.

 

Εμφανίσεις: 1433

Περισσότερα...

«Μαοϊκοί και αριστεριστές» του Φίλιππου Φιλίππου

«Μαοϊκοί και αριστεριστές» του Φίλιππου Φιλίππου


Κάποτε, πριν από μερικές δεκαετίες, οι ιδέες του Μάο Τσε Τουνγκ και η εφαρμοσμένη πολιτική του –υποτίθεται μαρξιστική– στην Κίνα είχαν μεγάλη απήχηση στην Ελλάδα, όπως άλλωστε συνέβαινε σε όλον τον κόσμο. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι, οι οποίοι θεωρούσαν τον εαυτό τους μαρξιστή ή κομμουνιστή ή επαναστάτη, παίρνοντας αποστάσεις από τη Σοβιετική Ένωση του Μπρέζνιεφ και τον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό», εντάχθηκαν σε «ακροαριστερές» ή «αριστερίστικες» οργανώσεις. Ως κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς, οι μαοϊκές οργανώσεις άνθισαν στη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας και αναπτύχθηκαν την περίοδο της μεταπολίτευσης. Ωστόσο, ο θάνατος του Μάο, η μάχη των επιγόνων του για την κληρονομιά της κινεζικής επανάστασης και το άνοιγμα της Κίνας στην ελεύθερη αγορά και στον καπιταλισμό οδήγησαν στην παρακμή τους. Στην Ιστορία οι οπαδοί του Μάο έχουν μείνει ως μαοϊκοί ή ως κινεζόφιλοι, ενώ τοποθετούνται δίπλα στους τροτσκιστές, με τους οποίους είχαν ουσιαστικές ιδεολογικές διαφορές. Η σημαντικότερη μαοϊκή οργάνωση ήταν το ΕΚΚΕ (σήμερα αποτελεί συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), κίνημα που γοήτευσε αρκετούς νέους: εργάτες, φοιτητές και καλλιτέχνες, ανάμεσά τους τον Στέλιο Κούλογλου, τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Χρόνη Μπότσογλου.

 

Εμφανίσεις: 1995

Περισσότερα...

«Σημειώσεις για τον “Ιαγουάρο” του Αλέξανδρου Κοτζιά» της Βασιλικής Καϊσίδου

«Σημειώσεις για τον “Ιαγουάρο” του Αλέξανδρου Κοτζιά» της Βασιλικής Καϊσίδου


Ιαγουάρος: σαρκοφάγο θηλαστικό, το οποίο, από πολιτισμούς της Νοτίου Αμερικής θεωρούταν μια άγρια θεότητα, εκπρόσωπος δυνάμεων του πολέμου, της πανουργίας, της καταστροφής και της ανθρώπινης θυσίας. Ο τίτλος του έργου –που μαζί με τη Μηχανή, τον Πυγμάχο και το Σοκάκι αποτελούν τις τέσσερις από τις επτά σχεδιαζόμενες νουβέλες με τις οποίες ο Αλέξανδρος Κοτζιάς θα σφράγιζε το συγγραφικό του έργο– αντανακλά σε μεγάλο βαθμό και το περιεχόμενό του. Η φιλονικία για την αφήγηση ενός επώδυνου παρελθόντος, η λειτουργία της τραυματικής μνήμης και η λεκτική/ψυχολογική βία είναι λίγοι από τους θεματικούς άξονες που κωδικοποιούνται στην ολιγοσέλιδη μα πολυπρισματική νουβέλα του Κοτζιά.

Γεννημένος στην Αθήνα, ο Αλέξανδρος Κοτζιάς (1926-1992) βίωσε σε νεαρή ηλικία την οικονομική και υλική καταστροφή της οικογένειάς του. Παραμελώντας την ολοκλήρωση των νομικών του σπουδών, εκδήλωσε από νωρίς το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία, και εργάστηκε στον κλάδο του πολιτισμού ως μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος κ.ά. Έλαβε μέρος εθελοντικά στην κατοχική αντίσταση, ενώ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών συμμετείχε σε αντιστασιακές οργανώσεις και συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Κέδρος στα 18 Κείμενα. Εντούτοις, σε αντίθεση με τους περισσότερους ομότεχνούς του, δεν ήταν στρατευμένος στην Αριστερά στο έργο του, προσπάθησε να αποτυπώσει μια κριτική θεώρηση της (τραυματικής) νεώτερης ελληνικής ιστορίας –από τη γερμανική κατοχή ως το σήμερα–, εγχείρημα ιδιαιτέρως απαιτητικό λόγω της χρονικής εγγύτητας της συγγραφής. Μολαταύτα, σε κάποια στιγμιότυπα του έργου του η αντιπαράθεση ή/και εξίσωση των δυο ανταγωνιστικών εμφυλιακών δυνάμεων προμηνύει τη νηφαλιότερη (ανα)θεώρησή τους από τον μεταγενέστερο λογοτεχνικό και ιστοριογραφικό λόγο (1). Γενικότερα, η συγγραφική του δεν βρήκε απήχηση στο ευρύ αναγνωστικό κοινό, ενδεχομένως λόγω της ενίοτε στρυφνότητάς της, των αρνητικών ηρώων και του «αντιαριστερού» της χαρακτήρα. Αν και τα πλέον αναγνωρισμένα έργα του Κοτζιά είναι Ο Γενναίος Τηλέμαχος και το Αντιποίησις Αρχής, θέλω να σταθώ στον Ιαγουάρο (1987), ένα έργο ωριμότητας, το οποίο προβληματικοποιεί παραδειγματικά τη θεματική του τραύματος, τις χρήσεις (και καταχρήσεις) της ατομικής και συλλογικής μνήμης, καθώς και τις ηθικές/ψυχικές συνέπειες του εμφύλιου σπαραγμού (2).

 

Εμφανίσεις: 1498

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr