A+ A A-

Ελένη Αναστασοπούλου

Δυσσάκος Ελένη Αναστασοπούλου Γαβριηλίδης


Σημασία έχει το ταξίδι.

Συμβαίνει συχνά, όταν πέφτει η νύχτα, να κάνουμε την ανασκόπηση της μέρας και τα γεγονότα να έρχονται θολά κι ανακατεμένα στα όνειρά μας.

Ο Δυσσάκος προέκυψε ως οδηγός κατά την ανασκόπηση στον χωροχρόνο των τελευταίων πενήντα χρόνων. Αυτή η ανασκόπηση μετατράπηκε σε περιπλάνηση, που περιείχε τόσο την περιήγηση όσο και την αποκάλυψη της πλάνης των γεγονότων μέσα από τα οποία επήλθε ο μετασχηματισμός της κοινωνίας, η μετάλλαξη ανθρώπων και εννοιών. Με λίγα λόγια, προέκυψε ως βοηθός στη λύση του ερωτήματος: «Πώς φτάσαμε ως εδώ;»

Επρόκειτο για ένα ταξίδι και χρειαζόμουν έναν Οδυσσέα. Έναν Οδυσσέα, ο οποίος στη διάρκεια των πενήντα χρόνων έγινε Δυσσέας και Δυσσάκος, γιατί σημασία δεν έχει το όνομα αλλά το ταξίδι.

 

Εμφανίσεις: 1857

Περισσότερα...

Ειρήνη Σουργιαδάκη

Ειρήνη Σουργιαδάκη


Μια ανάγκη ζητάει εξ ορισμού να ικανοποιηθεί. Μπορεί η ανάγκη για μια έξοδο κινδύνου να μη συγκαταλέγεται στις βασικές ανάγκες του ανθρώπου, δεν παύει όμως να είναι ζωτική και να καθορίζει τη λειτουργικότητα ορισμένων από εμάς. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι κλειστοφοβικός. Δεν είναι απαραίτητη καμία διαταραχή, τίποτα που να ορίζεται ως διαταραχή. Τίποτα που να ορίζεται ή να εξορίζεται. Οι ιστορίες είναι έξοδοι κινδύνου. Ακόμα κι όταν αφορούν εγκλωβισμούς. Οι ιστορίες είναι ένα άνοιγμα σε κόσμους που είναι παρόντες χωρίς να είναι με άλλον τρόπο προσβάσιμοι, ένα άνοιγμα εν ολίγοις σε όλες τις πιθανότητες. Οι ιστορίες μάς θυμίζουν πως όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, πως μπορούμε να παίζουμε μέχρι να κουραστούμε, να ζήσουμε υπέροχα, να πεθάνουμε από έρωτα, πείνα ή πόνο, αλλά πως ο θάνατος δεν είναι καθόλου βέβαιος και πως μπορεί –ναι, μπορεί– τελευταία στιγμή να γίνει κάτι και να τη γλιτώσουμε με γρατζουνιές και λίγα αίματα. Και φτου κι απ’ την αρχή. Οι ιστορίες είναι η κβαντική εκδοχή των ζωών μας, οι άλλες εκδοχές, οι άπειρες εκδοχές των πεπερασμένων ημερών και των άπειρων εαυτών μας. Οχι μόνο οι γραπτές. Οι προφορικές, οι τραγουδιστές, οι ζωγραφιστές, οι υλικές, οι άυλες, ακόμα κι εκείνες που ποτέ δεν ειπώθηκαν, δεν γράφτηκαν ποτέ και δεν μοιράστηκαν. Οι μυστικές και οι κρυμμένες.

Το ποστ. είναι μια σειρά από τέτοιες κρυμμένες ιστορίες μέσα σε επιστολές που δεν στάλθηκαν ποτέ. Είναι ένα βιβλίο που δεν είναι καθόλου αυτό που λέει ότι είναι ή που θα ήθελε να είναι, είναι απλώς ένα βιβλίο που κοροϊδεύει τον εαυτό του. Είναι ολοφάνερο και διαβάζεται σαν ανοιχτό βιβλίο.

 

Εμφανίσεις: 2046

Περισσότερα...

Μάριον Χωρεάνθη

Μαύρος καθρέφτης Μάριον Χωρεάνθη Εκδόσεις των φίλων


Από παιδί άκουγα τα χρώματα. Όχι μεταφορικά – στην κυριολεξία τα άκουγα, τα χρώματα ήταν ήχοι και οι ήχοι χρώματα. Ζωγράφιζα γιατί δεν ήξερα να γράφω μουσική κι έγραφα στίχους επειδή η ζωγραφική δεν έφτανε για να αποδώσει τη μουσική που έπαιζαν τα χρώματα μέσα στο κεφάλι μου: τουλάχιστον οι στίχοι είχαν ρυθμό χειροπιαστό, ακολουθούσαν νοερά τις φασματικές αυτές μελωδίες. Όταν αργότερα έμαθα τις νότες, ο μετρονόμος που διαρκώς χτυπούσε μέσα στο μυαλό μου, χωρίς να ξέρω ούτε κανείς να μπορεί να μου εξηγήσει τι είναι, βρήκε επιτέλους το νόημά του. Το παζλ είχε συμπληρωθεί.

Το μαύρο και το λευκό είναι περίεργη υπόθεση. Άλλοι τα θεωρούν χρώματα και άλλοι όχι, ή θεωρούν χρώμα το ένα μόνο απ’ τα δυο. Στην πραγματικότητα, είναι ένα και το αυτό: η συνισταμένη όλων των χρωμάτων και συγχρόνως η ανυπαρξία τους, όπως την αντιλαμβάνεται επιφανειακά το ανθρώπινο μάτι. Το μαύρο είναι απλώς το ίδιο το λευκό με την απουσία του φωτός. Αν και αγαπώ πολύ τα χρώματα, κυρίως τις έντονες και ασυνήθιστες αποχρώσεις και τους απροσδόκητους συνδυασμούς τους, η διχοτομία της ταύτισης και της φαινομενικής αντίθεσης μεταξύ μαύρου και λευκού δεν έπαψε ποτέ να με γοητεύει. Ίσως επειδή, αντί για τις θορυβώδεις (α)συμφωνίες που συνθέτει η χρωματική παλέτα της καθημερινότητας, το ασπρόμαυρο μεταφράζεται σε λιτές, διάφωνες καμιά φορά αλλά χαμηλότονες μουσικές φράσεις, που μένουν να αιωρούνται σαν μικρές άλυτες απορίες. Η πολυχρωμία γεννά ενστικτώδεις και συναισθηματικές αντιδράσεις, ενώ το ασπρόμαυρο κεντρίζει τον νου και προκαλεί τη συγκλίνουσα σκέψη.

 

Εμφανίσεις: 2119

Περισσότερα...

Νίκος Παναγιωτόπουλος

Νίκος Παναγιωτόπουλος Mirrors: Πολυφωνικές αφηγήσεις για έναν κόσμο σε κρίση


Όπως παλαιότερα, έτσι και σήμερα, το να πάρει κανείς το μέρος της κοινωνιολογίας είναι τόσο σημαντικό που δεν υπάρχει, ίσως, τουλάχιστον για τους κοινωνιολόγους, λόγος να στρατευτούν σε κανέναν άλλο κοινωνικό αγώνα. Το (να μπορεί) να αγωνίζεται κανείς σήμερα, όπως εγώ, για να κάνει απλώς τη δουλειά του κοινωνιολόγου, δηλαδή να εφαρμόζει στον κοινωνικό κόσμο μια ρασιοναλιστική φιλοσοφία της γνώσης κι έναν σχεσιακό τρόπο επιστημονικής προσέγγισης, αντικειμενικοποιώντας το άρρητο, αναδεικνύοντας το κρυφό και το κεκαλυμμένο, διασπώντας αυτό που η ιδεολογία, η οποία έγινε κοινός νους, ενώνει, συσχετίζοντας φαινομενικά ασύμβατες διαστάσεις φαινομένων, όλα αυτά, δηλαδή, που ενοχλούν έναν κόσμο ο οποίος εξακολουθεί να κολυμπά στα θολά νερά της κοινωνικής μαγείας και να χορεύει γύρω από το τοτέμ της επικαιρότητας, αποτελεί ένα μείζον πολιτικό και κοινωνικό διακύβευμα. Με το (να μπορεί) να λέει κανείς σήμερα, όπως επιχειρώ να το κάνω κι εγώ, ότι τίποτε μέσα στον κοινωνικό κόσμο δεν είναι χωρίς κοινωνικό λόγο ύπαρξης, και να προσπαθεί ν’ αναδείξει τους κοινωνικούς του καθορισμούς, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να εξαναγκάζει σε άτακτη φυγή όλες αυτές τις μορφές πίστης οι οποίες συνδέονται με την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων και οι οποίες εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι το παν εξαρτάται από τον Θεό ή την Τύχη, από το συμφέρον ή το άτομο, από την τεχνική ή το οικονομικό ή, και πιο πρόσφατα πάλι, από το βιολογικό.

Και ένας κοινωνιολόγος δεν μπορεί να κάνει σήμερα, και ειδικότερα στη χώρα μας, αποτελεσματικά και αυστηρά τη δουλειά του παρά μόνο αν προσπαθήσει να αποθεμελιωθεί ο καθιερωμένος καταμερισμός της επιστημονικής εργασίας. Απορρίπτοντας μέσα στην επιστημονική πρακτική την κανονιστική διάκριση μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας, διανοητικής επεξεργασίας και πρακτικών διαδικασιών, διανοητικής έρευνας και έρευνας πεδίου, όπως και μεταξύ κοινωνιολογίας και εθνολογίας, ποιοτικής και ποσοτικής έρευνας κ.ά., ο κοινωνιολόγος, κατά τη γνώμη μου, οφείλει να ξεπεράσει την αντίθεση μεταξύ της εμπειρικής έρευνας χωρίς θεωρία, η οποία, μέσω της μεθοδολογικής απαγόρευσης, ευνοεί την «αυστηρότητα χωρίς φαντασία» του υπερ-εμπειρικού θετικισμού, και της θεωρίας χωρίς αντικείμενο, η οποία, μέσω του εννοιολογικού φετιχισμού, ευνοεί την «όραση χωρίς αυστηρότητα» της κοινωνικής φιλοσοφίας, αντίθεση που θεμελιώνεται στον κοινωνικό καταμερισμό της επιστημονικής εργασίας, εγγράφεται στις νοητικές και θεσμικές δομές του κοινωνιολογικού επαγγέλματος, στην κατανομή πόρων, θέσεων εργασίας και αρμοδιοτήτων.

 

Εμφανίσεις: 2137

Περισσότερα...

Βαγγέλης Σωτήρης

Πορτοκαλί φάκελος Βαγγέλης Σωτήρης Λέμβος


Ο Πορτοκαλί φάκελος είναι μια συλλογή δεκαπέντε αυτόνομων ιστοριών. Στα διηγήματα αυτά, σκοπός είναι η ανάδειξη των παθών που διέπουν την ανθρώπινη συμπεριφορά, καθώς και οι απρόβλεπτες συνθήκες που τα συνοδεύουν και τα μεταποιούν. Μέσα από πτυχές γνωστές και άγνωστες, οι κεντρικοί χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με κοινωνικούς ρόλους και εσωτερικές παρορμήσεις. Το χρώμα που διέπει την πορεία τους είναι ένα χρώμα υβριδικό και συμπληρωματικό. Ένα αποτέλεσμα σύγκρουσης, που οδηγεί είτε στην αρμονία είτε στην καταστροφή.

Κάποιες ιστορίες λαμβάνουν χώρα κάτω από το ανήλεο φως της πραγματικότητας, ενώ κάποιες άλλες ακροβατούν στο ημίφως του παράλογου και του φανταστικού. Η γραφή λειτουργεί ως μια διαδικασία διαδραστική. Το αξιακό σύστημα που την ορίζει έρχεται αντιμέτωπο με την πραγματικότητα και γίνεται ρευστό. Το αποτέλεσμα αυτής της ρευστότητας είναι να αφήνεται η ακριβοθώρητη κάθαρση στη διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη.

 

Εμφανίσεις: 1750

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr