A+ A A-

Ο Θεοδόσιος Π. Τάσιος σε α΄ πρόσωπο

Ηθο-οικονομικά Πίστη-πίστωση Θεοδόσιος Π. Τάσιος Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης


Γιά να ιδούμε άν θα τα καταφέρω να ξομολογηθώ σωστά το τί ήθελα να ’πώ με τούτο το τελευταίο βιβλίο-μου (Ηθο-Οικονομικά)· τί ήθελα να ’πώ – όχι τί κατάφερα να ’πώ. (Για την περίπτωση, φυσικά, που θα βρεθούν ευγενικοί αναγνώστες που θα ενδιαφέρονταν για τα πάθη των άλλων).

Λοιπόν, το πρώτο που δέν είχα σκοπό (κι ούτε την ειδικότητα) να γράψω, ήταν ενα «οικονομολογικό» βιβλίο. Απλώς (ή «απλά», όπως θα έλεγαν όσοι υποστηρίζουν οτι είναι περιττή η διάκριση των εννοιών “simply” και “merely”), απλώς ήθελα να θυμίσω οτι δέν υπάρχουν στεγανά στις συμπεριφορές του ζωντανού Ανθρώπου: Το στομάχι δέν είναι ανεξάρτητο απ’ την καρδιά κι απ’ το μυαλό – ούτε κι απ’ την ήβη. Άρα, οι οικονομικές επιλογές γίνονται απο εναν ακέραιο Homo – κι όχι απο εναν «προκρουστευμένον» homo economicus: Για τον απλούστατο λόγο οτι «ωφέλεια» δέν είναι μόνον όσα αγοράζονται• αλλα και πλήθος απο χαρές εκτός Αγοράς ή κι απο πράξεις χρηματικώς ζημιογόνες αλλα χαροπάροχες! Άν λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε ο συνήθης ορισμός της Οικονομίας είναι ίσως ανυπόφορα στενός – ως δραστηριότητας, λέει:

 

Εμφανίσεις: 2627

Περισσότερα...

Η Νοέλ Μπάξερ σε α΄ πρόσωπο

Η Νοέλ Μπάξερ σε α΄ πρόσωπο


Έχοντας προεπιλέξει το καινούργιο μυθιστόρημα να αφορά το πιο πρόσφατο παρελθόν του τώρα μας, να κινείται στα όρια του σύγχρονου δηλαδή, αναδύθηκαν οι τρεις μέγιστοι ιστορικοί σταθμοί της ύστερης νεώτερης ιστορίας μας: 4η Αυγούστου-Μεταξάς, Αλβανικό Έπος-Κατοχή-Εμφύλιος και ύστερα Χούντα. Επί τρία χρόνια μελέτησα την ιστορία και τα ήθη, αναζητώντας ρεαλισμό και τη σωστή ατμόσφαιρα. Συνέλεγα και κατάπινα πληροφορίες. Ώσπου χόρτασα! Μπούχτισα! Ειλικρινά και έντιμα, θεωρώ πως μπήκα τόσο βαθιά στην εποχή που κάποια στιγμή, όπως στα μακροβούτια, έπρεπε να βγω.

Κι άρχισα να γράφω. Ένα βαθύ ψυχογραφικό μυθιστόρημα. Καταπιάστηκα με τα δρώμενα της ανθρώπινης ψυχής σε αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό περιβάλλον. Τι γίνεται όταν πάνω στον άνθρωπο αμείλικτα παίζουν η Ιστορία και τα ήθη της εποχής του. Το ερώτημά μου ήταν αν οι νέοι άνθρωποι και τα παιδιά θα συνέχισαν την ζωή τους ίδια, σαν να μην είχαν ζήσει τα θηριώδη γεγονότα του καιρού τους. Ή αν η ψυχή τους απέκτησε μια χαρακιά και λόγω αυτής η ζωή τους άλλαξε, μετατοπίστηκε από την πορεία που θα είχε κανονικά. Δεν ήταν ακριβώς ερώτημα, γιατί το πιστεύω και το υποστηρίζω.

 

Εμφανίσεις: 1605

Περισσότερα...

Η Κέλλυ Αλχανάτη σε α΄ πρόσωπο

Το παρεάκι των λουλουδιών Κέλλυ Αλχανάτη Εικονογράφηση Χρύσα Σπυρίδωνος Μίνωας


Συχνά αναπολώ την παιδική μου ηλικία... Την ανεμελιά, τις σκανταλιές, τα γεμάτα φαντασία παιχνίδια που σκαρφιζόμουν με τις φίλες μου. Τον αυθορμητισμό, τα γέλια, την αγνότητα αλλά και την απόλυτη δημιουργικότητα. Περνούσαμε τόσα απλά αλλά συγχρόνως τόσο όμορφα. Στήναμε ολόκληρα θεατρικά σε ένα υπαίθριο θεατράκι με κοστούμια φτιαγμένα από χαρτί και σκηνικά φτιαγμένα από πέτρες. Περαστικοί, και φυσικά οι γονείς μας, μας χειροκροτούσαν περήφανοι και εμείς φουσκώναμε σαν τα παγώνια από την χαρά μας. Λάστιχο, κουτσό, κρυφτό, τι να πρωτοθυμηθώ... Κάναμε ποδήλατο στην παραλία και απολαμβάναμε τον καθαρό αέρα και τη θάλασσα ήρεμη δίπλα μας, χωρίς ανησυχία πως κάποιος θα μας κυνηγήσει, θα μας κλέψει....

Όχι δεν είμαι τόσο μεγάλη, οι κίνδυνοι υπήρχαν και τότε, η αλήθεια να λέγεται. Αλλά στο δικό μου μυαλουδάκι υπήρχαν μόνο το παιχνίδι, η παρέα και η χαρά! Η παρέα, κυρίως αυτή. Οι φίλες μου ήταν η πρώτη μου σκέψη, τις έβαζα αμέσως μετά την οικογένεια, από την ώρα που ξυπνούσα και μέχρι την ώρα που κοιμόμουν σκεφτόμουν τις τρέλες και τις συζητήσεις μας. Τις λάτρευα τις φίλες μου. Και τις λατρεύω και τώρα. Όμως τώρα δεν είμαι παιδί... Και ενώ μόνο καλά έχω να θυμάμαι από τις παρέες μου στην παιδική μου ηλικία, κάπου κρυμμένους στο πίσω μέρος του μυαλού μου κρατάω τους τσακωμούς μας. Και ήταν αρκετοί. Άλλα όχι σημαντικοί. Γιατί αν και μικρές, γνωρίζαμε πως η φιλία είναι σημαντική και πάντα βρίσκαμε τρόπο και τις λύναμε τις διαφορές μας, όποιες και αν ήταν. Γιατί αγαπιόμασταν. Γιατί είχε αξία το παρεάκι μας. Είχαν αξία τα συναισθήματα μας. Μετρούσαν!

 

Εμφανίσεις: 2099

Περισσότερα...

Ο Δημόκριτος Τσουκάπας σε α΄ πρόσωπο

Μυθιστορίες αρχαίας τρέλας... Δημόκριτος Τσουκάπας Δίαυλος


Εντρυφώντας στα άδυτα της Ελληνικής Μυθολογίας όσο να αποκομίσω στοιχεία και λεπτομέρειες που θα χρησίμευαν στο χτίσιμο της συγγραφικής μου “τριλογίας” (Οιδιπόδεια Συμ..πλέγματα, Της Τροίας το... κάγκελο, Η Αργώ και το χρυσόμαλλο... τέρας), όλο κι έπεφτα πάνω σε ιστορίες λίγο ως πολύ άγνωστες στο αναγνωστικό κοινό που τυχόν θα ενδιαφερόταν για την εν λόγω θεματολογία. Ιστορίες που, πέρα από την ακαταμάχητη φαντασία των αρχαίων προγόνων μας, έκρυβαν μέσα τους κι αλήθειες βάσιμα στοιχειοθετημένες από τη μακραίωνη επιβίωση του ανθρώπου πάνω στη Γη.

 

Εμφανίσεις: 1642

Περισσότερα...

Η Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου σε α΄ πρόσωπο

Τα μονοπάτια του Αγγέλου μου Τα φιλντισένια μονοπάτια της ζωής μου Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου Πατάκης


Σελίδες από τα ημερολόγιά μου που κρατούσα μια ζωή. Σταθμοί βροχεροί χαμένοι στην ομίχλη και σχεδιασμοί ενός κάθε φορά νέου μυθιστορήματος και ζωή, ανάσα ζωής, που τη νιώθεις πάνω σου ζωντανή όπως τη γεννάει ο χρόνος. Και βασανιστικά διλήμματα για πράγματα που με ξεπερνούσαν. Και ήττες που με έκαναν δυνατή, με έκαναν αυτό που είμαι. Και όνειρο. Πολύ όνειρο. Να καλύπτει τις ρωγμές.

Καιρό με βασάνιζε η σκέψη να τα κάψω όλα. Όπως είναι. Χωρίς να τα ανοίξω. Να τα ξεχάσω. Όμως δεν βρήκα το κουράγιο. Κάποια πράγματα στον βίο μάς ξεπερνούν. Και αυτά τα ημερολόγια, από τη στιγμή που τα έβαλα μπροστά μου, να αναμετρηθώ μαζί τους, με ξεπερνούσαν. Και είπα, πριν τα καταστρέψω, ας δω τι γράφουν. Και τα ξεφύλλισα. Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από τη δύναμη που έχει στην ψυχή μας ο βιωμένος μας χρόνος. Και βυθίστηκα μέσα τους. Είπα, ας κάνω κάτι καλύτερο. Ας επιλέξω κάποιες σελίδες που αφορούν στα μυθιστορήματά μου, στις σκέψεις που έκανα πριν γεννηθούν, στην αγωνία μου να πλάσω σωστά τα πρόσωπα, να μην τα αδικήσω. Κι ας βρω τους χώρους και τα γεγονότα που με οδήγησαν στα μονοπάτια του Αγγέλου μου, αυτά τα δύσβατα αλλά και πάμφωτα, όπου περπάτησα και έγιναν δικά μου.

 

Εμφανίσεις: 2421

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr