A+ A A-

ΜΑΡΙΑ ΞΥΛΟΥΡΗ

ΜΑΡΙΑ ΞΥΛΟΥΡΗΣτην πρώτη εκδοχή του, γραμμένη το 1997, αν θυμάμαι καλά, το Πώς τελειώνει ο κόσμος –τότε, βέβαια, είχε άλλο τίτλο– ήταν ένα μικρό διήγημα για κάποιον Ορέστη που αποφάσιζε να πάει να μείνει (καλύτερα: να εξοριστεί) στο χωριό του πατέρα του, χωριό στο οποίο δεν είχε τίποτα πέρα από το μισοδιαλυμένο δίπατο του παππού του. Εκεί έβρισκε έναν τυφλό κιθαρίστα, κι έβρισκε, επίσης, έναν ακατονόμαστο κουτσό άγνωστο χωρίς μαλλιά και φρύδια, που κατέληγε να πεθάνει περικυκλωμένος από γιασεμιά σε μιαν από τις κοντινές σπηλιές.

Γι’ αυτούς σκέφτηκα ότι έπρεπε να γραφτούν κι άλλα, έπρεπε να γραφτεί το πριν σ’ αυτό το μετά, οπότε άρχισα να γεμίζω κόλλες αναφοράς. Στις ογδόντα, περίπου, κόλλες, είχαμε φτάσει στη σπηλιά, στα γιασεμιά, κι είπα ότι τέλειωσε αυτή η ιστορία.

Μετά έχασα το χειρόγραφο, του οποίου δεν είχα κρατήσει αντίγραφο, κι άρχισα να την ξαναγράφω. Στις εκατό, νομίζω, σελίδες, την άφησα στην άκρη, ικανοποιημένη ότι τάχα κάτι έγραψα, κι άρχισα μια άλλη ιστορία, την ιστορία ενός Φώτη και της αδελφής του, της Ουρανίας.

Κι έπειτα ξανάπιασα την πρώτη ιστορία και, ελλείψει υπολογιστή, τη δακτυλογράφησα σε μια γαλάζια γραφομηχανή, για μήνες μεροκάματο από τις δέκα το πρωί έως τις έντεκα το βράδυ στο πράσινο τραπέζι μιας κουζίνας στην Καλλιθέα, τελικός αριθμός σελίδων 400, 450 – κάπου τόσες.

 

Εμφανίσεις: 3368

Περισσότερα...

ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ

ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥΠοτέ δεν είχα σκεφτεί να γίνω συγγραφέας. Ποτέ δεν ήμουν αυτό που λένε άριστος μαθητής. Ούτε καν αρκετά καλός. Στην έκθεση σπάνια έπαιρνα ένα βαθμό που να μπορούσε να τον δει άνθρωπος. Όταν χρόνια αργότερα ο φιλόλογός μου διάβασε τα βιβλία μου, πέρασε κρίση επαγγελματικής ταυτότητας. Σιχαινόμουν να τελειώνω ένα κείμενο με φράσεις όπως: «…και να γίνω ένα χρήσιμο μέλος της κοινωνίας». Το σιχαινόμουν πραγματικά.

Διάβαζα όμως πολύ. Εξωσχολικά. Από κόμικς μέχρι βιβλία Ιστορίας κι από ελληνικά μυθιστορήματα μέχρι Βίπερ. Δε σνόμπαρα τίποτα. Και πιστεύω πως, αργά αλλά σταθερά, από όλα κάτι κέρδιζα, από όλα κάτι μάθαινα έστω κι αν τότε δεν το αντιλαμβανόμουν. Ακόμη κι από τον Μικρό Ήρωα ή από τα πάλαι ποτέ θρυλικά SAS που ρουφούσα ως δεκαεξάχρονος νεανίας.

Τριάντα βάλε χρόνια μετά, με τα περισσότερα από τα βιβλία μου να έχουν ευτυχήσει με πάνω από 20.000 αντίτυπα έκαστο, νιώθω βαθιά ευγνώμων για την καλοτυχία μου. Ιδιαίτερα όταν αξιώθηκα να δω τυπωμένη κι ευπώλητη την Τετραλογία του Εμφυλίου, που ήταν όνειρο και στοίχημα ζωής για εμένα. Πέρασαν πολλά χρόνια έρευνας και μόχθου κι αρκετά χρόνια συγγραφικής εμπειρίας για να καταφέρω να φέρω εις πέρας τις Κόρες της λησμονιάς και τα τρία ακόμη μυθιστορήματα που ακολούθησαν σε διάστημα δύο χρόνων και που αγαπήθηκαν κι εκτιμήθηκαν από το αναγνωστικό κοινό με 85.000 αντίτυπα συνολικά. Ιδιαίτερα ευτυχής όμως είμαι διότι τα εκατοντάδες μηνύματα και γράμματα που έλαβα από αναγνώστες δεν εξαντλούνταν στο κοινότοπο: «Απλά υπέροχο», αλλά πολλάκις άρχιζαν με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για όλα όσα έμαθαν, για όλα όσα η επίσημη Ιστορία και τα σχολεία αρνούνται πεισματικά να διδάξουν ακόμη και τώρα.

 

Εμφανίσεις: 4775

Περισσότερα...

ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΤΑΣ

ΝΙΚΟΣ ΤΡΑΝΤΑΣΌταν ακούω το Observatory Crest του Captain Beefheart, θυμάμαι τις παλιότερες συχνές αναβάσεις μου στον Λυκαβηττό και, αντιστρόφως, όταν ανεβαίνω καμιά φορά εκεί, στο πίσω μέρος του μυαλού μου παίζει αυτό το κομμάτι. Τα ίδια παβλοφικά εξαρτημένα ανακλαστικά διατηρώ για ένα σωρό τραγούδια που συντρόφευσαν ή θα μπορούσαν να συντροφεύσουν τις καλές, τις κακές, τις σημαντικές μα και «ασήμαντες» καθημερινές στιγμές και περιόδους της ζωής μου, η οποία, βεβαίως, εντάσσεται σε συγκεκριμένα γεωγραφικά και ιστορικά πλαίσια. Έτσι, παρόλο που οι μυθοπλαστικές ιστορίες μου εκφράζουν τη δική μου οπτική γωνία στα πράγματα, είμαι σίγουρος ότι αυτή ταυτίζεται ή βρίσκεται κοντά με τις εμπειρίες, τα συναισθήματα, τις απόψεις και προτιμήσεις πολλών άλλων ανθρώπων, τουλάχιστον της γενιάς μου. Πρόκειται για εφτά ιστορίες σκορπισμένες σε διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη του πλανήτη, οι οποίες ενώνονται μεταξύ τους με μουσική, για οικεία ή και παράξενα συναισθήματα που αποτυπώνονται μέσα από μελωδίες ροκ, για στίχους που «ντύνουν» και συχνά παρηγορούν, μυθοποιούν και απομυθοποιούν, εξαγνίζουν τον πόνο και ενισχύουν την επιθυμία.

 

Εμφανίσεις: 3872

Περισσότερα...

ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΥΜΠΛΗΣ

ΠΕΤΡΟΣ ΚΟΥΜΠΛΗΣ«Μα πώς γράφεις έτσι;»

Αυτή ήταν η πρώτη κριτική που δέχτηκα στη ζωή μου – όχι για το περιεχόμενο των γραπτών μου, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο… κρατούσα το μολύβι.

Η ηλικιωμένη κυρία είχε γουρλώσει τα μάτια και, καθώς τα γυαλιά της πρεσβυωπίας ακροβατούσαν στην άκρη της σουβλερής μύτης της, άρχισε να κουνά αποδοκιμαστικά το κεφάλι μπροστά στο απεχθές θέαμα ενός εξάχρονου παιδιού που κρατά περίεργα το μολύβι του.

Η αλήθεια είναι πως όντως έμοιαζε αστεία η εικόνα μου. Συνήθως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τρία δάχτυλα για να γράψουν (είτε με το δεξί, είτε με το αριστερό χέρι), αλλά η αφεντιά μου είχε αποφασίσει επαναστατικά να χρησιμοποιήσει όλα τα δάχτυλα του χεριού για να στερεώσει καλά το μολύβι και τελικά να γράψει. Ναι, συμμετέχουν, με πάθος, όλα τα δάχτυλα –κάπως στριμωγμένα– και είναι σαν να κρατάω ένα μικρό μαχαίρι πάνω από μια κόλλα χαρτί (ύστερα από λίγα χρόνια κατάλαβα πως η γραφή μπορεί να είναι ακόμα πιο κοφτερή απ’ το μαχαίρι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...). Το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο γελοίο, καθώς το χέρι μου γέρνει προς το χαρτί, σέρνεται πάνω του την ώρα που γράφω και το δέρμα μου γεμίζει από μελάνια ή μολυβένιες στάμπες, μουτζουρώνοντας συγχρόνως και την υπόλοιπη σελίδα! Είναι ένα χάλι, το ξέρω! Αν με βλέπατε να γράφω, μπορεί κι εσείς να γελούσατε τώρα. Φίλοι, συνάδελφοι, αναγνώστες μου σε παρουσιάσεις, καθώς υπογράφω βιβλία, με έχουν ρωτήσει πολλές φορές (με την ανάλογη πια διακριτικότητα, ευγένεια και χαμογελαστή έκφραση) αν αυτός είναι ο πραγματικός τρόπος που με βολεύει να κρατώ το στιλό.

 

Εμφανίσεις: 4569

Περισσότερα...

ΛΙΛΑ ΚΟΝΟΜΑΡΑ

ΛΙΛΑ ΚΟΝΟΜΑΡΑ Όλα ξεκινούν από ένα δείπνο μεταξύ φίλων μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά. Αβρότητες, γέλια, ανάλαφρες κουβέντες… Μέχρι που η εικόνα ανατρέπεται. Κάποιος σχεδιάζει μια εκδίκηση, κάποιος ερωτεύεται, κάποιος πεθαίνει. Αυτό είναι ένα βιβλίο για το τυχαίο και την ευθύνη. Κανένα από τα πρόσωπα της ιστορίας δεν φαντάζεται την απρόβλεπτη αλληλουχία γεγονότων που θα θέσει σε τροχιά εκείνη η βραδιά, ούτε τον καθοριστικό ρόλο που θα παίξει η επιλογή του ενός στη ζωή του άλλου. Οι περιπέτειες των ηρώων –εσωτερικές και μη– μας γίνονται γνωστές μέσα από τρεις διαφορετικές αφηγήσεις οι οποίες έχουν κοινό άξονα μεν, αναπτύσσονται όμως η καθεμιά προς άλλη κατεύθυνση. Η δομή του βιβλίου αντανακλά αυτό που συμβαίνει και στην πραγματικότητα: οι ιστορίες των ανθρώπων συμπορεύονται για λίγο κι ύστερα αποκλίνουν. Η μία μπορεί να αποτελεί την αφετηρία ή απλώς ένα σύντομο επεισόδιο μιας άλλης. Ορισμένες αποφάσεις για τις οποίες οι ήρωες φέρουν την απόλυτη ευθύνη φαίνεται να είναι καθοριστικής σημασίας για τη ζωή τους, αλλά εξίσου σημαντικό ρόλο αποδεικνύεται ότι μπορεί να παίξει και το τυχαίο, ανατρέποντας όλα τους τα σχέδια.

 

Εμφανίσεις: 3805

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr