Μαρία Σαμπατακάκη

Κείμενα σαν και του Μώτου παρέχουν τη δυνατότητα στον ιστορικό να μιλήσει για θέματα σύνθετα ή πολύπλοκα με τρόπο κατανοητό, προσεγγίσιμο από ένα ευρύτερο κοινό, να καταδείξει την επικαιρότητα και τη χρησιμότητα της ιστορικής επιστήμης στον δημόσιο, συλλογικό βίο.

Κείμενα σαν και του Μώτου παρέχουν τη δυνατότητα στον ιστορικό να μιλήσει για θέματα σύνθετα ή πολύπλοκα με τρόπο κατανοητό, προσεγγίσιμο από ένα ευρύτερο κοινό, να καταδείξει την επικαιρότητα και τη χρησιμότητα της ιστορικής επιστήμης στον δημόσιο, συλλογικό βίο. Ο λόγος τους παραπέμπει στην οικειότητα και την εμπιστοσύνη που δημιουργούν στα εγγόνια οι εξιστορήσεις των παππούδων για το παρελθόν. Ο Παύλος, έχοντας μια έμφυτη τάση για «τα γράμματα» και σχετικές προσλαμβάνουσες, επιχείρησε να φτιάξει ένα κείμενο που να συνδυάζει αυτή την παράδοση με την πληροφοριακή ακρίβεια και τη λογοτεχνική επιμέλεια. Πρόθεσή του: να εκδοθεί και να διαβαστεί κάποτε το απομνημόνευμά του.

Επομένως, δεν είχα παρά να σεβαστώ την επιθυμία του. Ακολούθησα την ιστορική πεπατημένη, κάνοντας μικρή αλλά απαραίτητη αρχειακή και βιβλιογραφική έρευνα τόσο προς τεκμηρίωση των γραφομένων του, όσο και προς τοποθέτησή τους στο γενικότερο πλαίσιο της εποχής. Καθώς το ημερολόγιο στην πρωτόλεια μορφή του παρουσίαζε προβλήματα έκφρασης, που σε ορισμένα σημεία μπέρδευαν τα νοήματα, καθιστώντας δύσκολη την ανάγνωση, χρειάστηκε να γίνει μια σχετική επεξεργασία. Διατηρώντας τη δομή και το ύφος του πρωτοτύπου, επιχείρησα να ανασυνθέσω σκηνές επαναδιατυπώνοντές τες μέσω αναδιάταξης των ίδιων του των λέξεων. Στο μυαλό μου είχα εμβληματικά έργα της ελληνικής πεζογραφίας που πέτυχαν να εναρμονίσουν ιδανικά το ιστορικό ντοκουμέντο-μαρτυρία με τη συγγραφική τέχνη, όπως Η ιστορία ενός αιχμαλώτου του Στρ. Δούκα, το Νούμερο 31328 του Ηλ. Βενέζη και το Μάουτχάουζεν του Ι. Καμπανέλη (χωρίς ωστόσο να αποτολμώ οποιαδήποτε σύγκριση μαζί τους) και κινήθηκαν στο μοτίβο που εύστοχα κάποτε περιέγραψε ο Ντάριο Φο: να κάνουν τον κόσμο «να δει το μέγεθος της εκμετάλλευσής του». Βαδίζοντας σε τέτοιους δρόμους, Ο τελευταίος του Κάισλινγκεν επιχειρεί εντός της σύγχρονης προβληματικής πραγματικότητας να επαναφέρει μια ξεχασμένη αλλά αναγκαία για την επιβίωση συνθήκη, το κουράγιο και την πεποίθηση στην καινούργια μέρα: «προσγειωθήκαμε στην Ελευσίνα [...] Η Άννα στεκόταν ακριβώς εκεί όπου την είχα αφήσει. Μου φαίνονταν όλα τόσο δικά μου και την ίδια στιγμή τόσο διαφορετικά και ξένα. Μου γεννήθηκε η επιθυμία να ψηλαφίσω ανθρώπους κι αντικείμενα για να ξαναβρώ την επαφή μου μαζί τους. Αναρωτήθηκα ποιος άλλαξε περισσότερο, εγώ ή αυτοί; Δεν αναζήτησα την απάντηση. Τι σημασία είχε, άλλωστε; Αρχίζαμε απ' την αρχή έτσι κι αλλιώς».

Ο τελευταίος του Κάισλινγκεν Μαρία ΣαμπατακάκηΟ τελευταίος του Κάισλινγκεν
Στα στρατόπεδα εργασίας των Ναζί
επιμέλεια: Μαρία Σαμπατακάκη
Τόπος
94 σελ.
Τιμή € 10,00
001 patakis eshop

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΣΕ Α' ΠΡΟΣΩΠΟ
Ο Hero Hokwerda σε α΄ πρόσωπο

Ο δρόμος μου προς τον Δημήτρη Χατζή Στο «κλασικό γυμνάσιο» της Ολλανδίας, τη δεκαετία του ’60, έκανα πέντε χρόνια αρχαιοελληνικά (και έξι χρόνια λατινικά). Ο καθηγητής όμως που είχα αρκετά χρόνια για τα αρχαία...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER