A+ A A-

ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ

ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ
Από μικρή μού άρεσαν οι ιστορίες. Οι ιστορίες των άλλων, οι ιστορίες των βιβλίων που διάβαζα, οι ιστορίες που ονειρευόμουν, μπλέκονταν με την καθημερινότητα.

Μεγαλώνοντας ανακάλυπτα ότι παρόλο που στόχος μπορεί να είναι να ξεπερνάμε τα όριά μας, οι ίδιοι βάζουμε δεσμά στη ζωή μας, μικρά σύνορα που δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε, τα όχι που είπαμε, τα σ' αγαπώ που δεν είπαμε κι ύστερα αμφιβολίες –κι αν ήταν αλλιώς, πώς θα ήμουν τώρα– και στο τέλος πάντα αυτή η γλυκιά νοσταλγία για όλα αυτά που ζήσαμε και, πιο πολύ, για όλα αυτά που δεν ζήσαμε και πάντα θα τα κουβαλάμε σαν αόρατη καμπούρα στην πλάτη μας. Αυτή τη φορά, το «Μια φορά κι έναν καιρό» έφερε την πρώτη μου ιστορία για ενήλικες.

Εκεί και πάντα αλλού... Μικρές καθημερινές στιγμές, ρουτίνα, ανάσες, ένα ταξίδι, μια υπόσχεση, μια βόλτα, ερωτηματικά κι αγωνία να μην έχεις την ίδια τύχη μ' αυτούς που έφυγαν χωρίς να παλέψουν, χωρίς να καταλάβουν αν άξιζε η ζωή που έζησαν. Η Δώρα, μια γυναίκα λίγο μετά τα σαράντα, ανακαλύπτει ότι η ζωή που βολεύτηκε πολλά χρόνια δεν τη χωράει πια. Ασκήσεις θάρρους, ακόμα μια προσπάθεια να το πάρει αλλιώς, μήπως κάτι της ξέφυγε. Δεν είναι εύκολο να παραδεχτεί ότι τόσα χρόνια άλλα ζούσε κι άλλα ήθελε. Μια πικρή γεύση στο στόμα, τα πρώτα σημάδια δυσανεξίας στη συνήθεια κι αδυναμία να ονειρευτεί κάτι καινούργιο με τον άνθρωπο που μοιράστηκε τόσα χρόνια, κάτι απλό σαν εκδρομή. Αναζητείται απολεσθείς παράδεισος. Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται η Δώρα, η ηρωίδα του βιβλίου Εκεί και πάντα αλλού. Εκεί που ζει κι αλλού που ονειρεύεται να είναι.

Η μεγάλη Ιστορία συχνά γράφεται ερήμην των μικρών ιστοριών. Αυτές οι μικρές ιστορίες μ’ ενδιέφεραν, φυτεμένες η καθεμιά σε εντελώς διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο, αλλά που με κάποιον τρόπο λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, όπως άλλωστε και οι μνήμες των ανθρώπων. Ο καθένας είναι το αποτέλεσμα συνάντησης πολλών ιστοριών.

Η Δώρα και η Σαπφώ. Τις χωρίζει μισός αιώνας. Δυο γυναίκες σε δυο εντελώς διαφορετικές περιόδους της Ελλάδας. Οι δυο ιστορίες βιώνονται η καθεμία στον δικό της χρόνο, αλλά η μια αποκαλύπτει με κάποιον τρόπο κρυφές πτυχές της ζωής της άλλης.

Η Δώρα ζει με τον Γρηγόρη πολλά χρόνια. Ένα σύγχρονο ζευγάρι που βιώνει τις δυσκολίες της καθημερινότητας και, από την άλλη, ύστερα από τόσα χρόνια κοινής ζωής ανακαλύπτουν ότι όλα μπορεί να μην ήταν όπως ήθελαν. Στο νοσοκομείο όπου εργάζεται η Δώρα θα γνωρίσει μια ηλικιωμένη γυναίκα, τη Σαπφώ, και θα συνδεθεί μαζί της. Όταν εκείνη πεθάνει, θα της αφήσει το ημερολόγιό της. Ακολουθώντας η Δώρα τα ίχνη της Σαπφώς, θα εξημερώσει και τις δικές της σκιές και θα τολμήσει να δει τη ζωή της στις αληθινές της διαστάσεις.

Κάθε ιστορία υπάρχει μέσα στη δραματική της συγκυρία. Στις σελίδες της Δώρας, η καθημερινότητα της κρίσης υπάρχει σαν φόντο χωρίς να γίνεται ανάλυση ή θέμα συζήτησης. Στο ημερολόγιο της Σαπφώς, η δραματική συγκυρία είναι πιο έντονη και αυτή καθοδηγεί και την εξέλιξη της ιστορίας. Η μεγάλη Ιστορία συχνά γράφεται ερήμην των μικρών ιστοριών. Αυτές οι μικρές ιστορίες μ' ενδιέφεραν, φυτεμένες η καθεμιά σε εντελώς διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο, αλλά που με κάποιον τρόπο λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, όπως άλλωστε και οι μνήμες των ανθρώπων. Ο καθένας είναι το αποτέλεσμα συνάντησης πολλών ιστοριών. Η Δώρα μπορεί να μην έχει ζήσει την ιστορία των χρόνων της Σαπφώς, με μια έννοια όμως την κουβαλάει. Η Σαπφώ δεν τόλμησε ποτέ να ξεπεράσει τα όρια, να πολεμήσει γι' αυτά που ήθελε και λαχταρούσε. Νιώθοντας ότι ο χρόνος τελειώνει, γράφει την ιστορία της ελπίζοντας πως όσα έζησε κι όσα δεν έζησε μπορούν να μπολιάσουν μια καινούργια ζωή. Ο έρωτας που δεν έζησε μπορεί να γίνει αφορμή για να το τολμήσει κάποιος άλλος. Κάπως έτσι κληρονομεί η Δώρα την ιστορία μνήμης της Σαπφώς και μαζί τη λαχτάρα «αν ξεκινούσα πάλι από την αρχή, τι θα έκανα».

Επειδή προέρχομαι από τον χώρο της παιδικής λογοτεχνίας και του παραμυθιού, θα έλεγα ότι αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας ως το αληθινό σπίτι είναι το ιδανικό ζητούμενο για κάθε παραμυθά. Να ενώσει τον χρόνο και τον χώρο, το αλλού με το εδώ. Στο τέλος, να μπορεί να πει, πάμε σπίτι, και να το εννοεί. Και σπίτι είναι εκείνο το σημείο όπου ο καθένας ζει αρμονικά με τον εαυτό του, τους προσωπικούς του δαίμονες και τους γύρω του. Νομίζω ότι ώσπου να βρεις αυτό το σπίτι, η αναζήτηση δεν τελειώνει.

Εκεί και πάντα αλλού Μαρία Παπαγιάννη Πατάκης
Εκεί και πάντα αλλού

Μαρία Παπαγιάννη
Πατάκης
312 σελ.
Τιμή € 14,70
001 patakis eshop

 

Διαβάστε επίσης

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr