A+ A A-

ΒΑΣΙΑ ΤΖΑΝΑΚΑΡΗ

ΒΑΣΙΑ ΤΖΑΝΑΚΑΡΗ
Η καρέκλα του κυρίου Έκτορα
γράφτηκε σε μια καθισιά, που λέει ο λόγος – μέσα σε λίγους μήνες. Δεν ήταν διηγήματα που είχα γράψει κατά καιρούς και ήθελα να τα βάλω με το ζόρι σε μία συλλογή. Γράφτηκαν όλα μαζί για να είναι μαζί – γιατί οι ήρωες ζουν στον ίδιο κόσμο, έναν κόσμο γεμάτο ματαιώσεις, απογοητεύσεις μα και φευγαλέες στιγμές ευτυχίας, και χρειάζονται ο ένας τον άλλον.

Έγινα συλλέκτρια για να γράψω αυτό το βιβλίο. Ή, καλύτερα, έγραψα αυτό το βιβλίο επειδή είμαι συλλέκτρια. Συλλέγω εικόνες, αναμνήσεις και αφηγήσεις, και τις «φορτώνω» κάθε φορά σε καινούργιους ήρωες που τις εμπλουτίζουν με τις δικές τους. Είχα μαζέψει πολύ υλικό και έπρεπε να το απλώσω πάνω σε ένα ωραίο καθαρό τραπέζι και να το τακτοποιήσω. Μερικές ιστορίες δεν προέκυψαν μέσω συλλογής, αλλά μέσω κλοπής. Κλέβω ασύστολα ζωές, κουβέντες, αγωνίες. Πολλοί πιστεύουν διαβάζοντας ένα βιβλίο ότι διαβάζουν τη ζωή του συγγραφέα. Ακόμα κι όταν χρησιμοποιείς αναμνήσεις και βιώματα, τα «ρετουσάρεις», τα βάζεις σε διαφορετικό πλαίσιο, φέρνεις τα πάνω κάτω. Οι αναγνώστες δεν ενδιαφέρονται για το ημερολόγιό μας. Ενδιαφέρονται όμως για ιστορίες που είτε μοιάζουν με τις δικές τους είτε είναι εντελώς έξω από αυτούς και θα τους εξάψουν την περιέργεια. Κι εδώ έρχεται η μυθοπλασία.

Σκοτάδι και φως. Αν πρέπει να βρω ένα στοιχείο κοινό και στα τρία βιβλία μου είναι μάλλον αυτό. Η συνύπαρξη και η πάλη του σκότους και του φωτός στην ανθρώπινη φύση.

Οι ιστορίες μου χτίζονται σιγά σιγά. Δεν φτιάχνω σκελετό. Ποτέ. Ξεκινάω συνήθως από μια εικόνα και μια ιδέα κι ύστερα όπου με βγάλουν οι ήρωες και τα πάθη τους. Πολύ συχνά με βγάζουν σε σκοτεινούς τόπους και, παρόλο που το έχω συνηθίσει, τους λυπάμαι τους ήρωές μου, συμπάσχω μαζί τους. Φυσικά ξεχωρίζω κάποιους ήρωες, όπως το κορίτσι στην «Γκαζόζα», τη Σπυριδούλα στο «Σπυριδούλα Revisited», τη γυναίκα στο «Βετέξ», τον περιπτερά στο «Περίπτερο». Και έχω αδυναμία στα πιο «μαύρα» διηγήματα, όπως είναι ο «Πάπιος», οι «Διάβες» και «Το βασίλειο των τάπερ».

Η ιδέα για το τελευταίο διήγημα, που δένει τα υπόλοιπα, προέκυψε ένα πρωί που έκανα βόλτα στα δρομάκια της Κυψέλης. Αναρωτιόμουν τι κοινό έχουν οι ιστορίες μου, πέρα από το ότι αφορούν τα βάσανα των ανθρώπων, και κατέληξα ότι είναι ιστορίες που συμβαίνουν δίπλα μας, όσο εμείς καθόμαστε πίσω από τα κλειστά παράθυρά μας και ζούμε ζωές που μοιάζουν με τις ζωές των γύρω μας. Για να δείξω αυτή τη στατικότητα του παρατηρητή επέλεξα την καρέκλα, ως αντικείμενο με ανάλογες συνδηλώσεις. Ο κύριος Έκτορας είναι ένας άντρας εβδομήντα ετών, του οποίου η κίνηση δυσχεραίνεται για διάφορους λόγους, και χρειάζεται κάτι πολύ ξεχωριστό για να σηκωθεί από την καρέκλα του και να γίνει ένα με την κοινωνία. Και αυτό το πολύ ξεχωριστό εμφανίζεται στο παράθυρό του. Την όλη ιδέα την είδα και σαν μια μεταφορά, ότι αυτή την εποχή που ζούμε πρέπει να σηκωθούμε, να βγούμε στον δρόμο, να αφουγκραστούμε ο ένας τις ανάγκες του άλλου, να έρθουμε κοντά. Όσο για το όνομα, περνούσα από την οδό Έκτορος κοντά στο σπίτι μου και μου φάνηκε πολύ ταιριαστό για τον συγκεκριμένο ήρωα· είναι επιβλητικό και κάπως παλιομοδίτικο. Πιστεύω στις συμπτώσεις, έτσι τις αφήνω να τρυπώνουν στα βιβλία μου, όπως το φως τρυπώνει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο από τις γρίλιες.

Σκοτάδι και φως. Αν πρέπει να βρω ένα στοιχείο κοινό και στα τρία βιβλία μου είναι μάλλον αυτό. Η συνύπαρξη και η πάλη του σκότους και του φωτός στην ανθρώπινη φύση.

Η καρέκλα του κυρίου ΈκτοραΗ καρέκλα του κυρίου Έκτορα
Βάσια Τζανακάρη
Μεταίχμιο
192 σελ.
Τιμή € 11,00
1-patakis-link

 

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr