ΦΩΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΝΤΗΣ

Αυτό δεν είναι εύκολο· πρέπει να πάω κοντά τους, να μπω μέσα τους και να δω μέσα από τα μάτια τους. Όμως οι ήρωές μου είναι επιφυλακτικοί: «Τι θέλει αυτός εδώ; Με ποιο δικαίωμα χώνεται στα προσωπικά μας αυτός ο αδιάκριτος; Πώς είναι δυνατόν να τον αφήνουμε να μας βλέπει να κλαίμε;» Και εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα. Στο μυθιστόρημα καλλιεργείται μια βαθμιαία εξοικείωση του συγγραφέα με τον ήρωα, η σχέση είναι μακρόχρονη και συνεπώς προοδευτική, ενώ στο διήγημα ο πάγος πρέπει να σπάσει γρήγορα, οι ήρωες να πειστούν να ανοίξουν την καρδιά τους και να μιλήσουν μέσα στα όρια λίγων σελίδων – αυτή είναι η μεγαλύτερη δυσκολία σε ένα διήγημα! Εκεί ο συγγραφέας επιστρατεύει όλες του τις ικανότητες, όλες τις μεθόδους, όλα τα κόλπα για να κάνει τον απελπισμένο πατέρα της Ματούλας ή τον Χρήστο με το αστείο επίθετο ή την αισθησιακή κυρία Χρύσα Κόντογλου να μιλήσουν επιτέλους. Από το απειλητικό «Μεγάλε, δίνε του μην τα πάρω τώρα» μέχρι το παρεξηγήσιμο «Μα πώς τολμάτε, κύριε Φώτη;» πρέπει να περάσουμε στην εξομολογητική αφήγηση άνευ όρων. Η διαδικασία είναι εξουθενωτική, ο ήρωας χρειάζεται πολιορκία, φλερτ, κανάκεμα, απειλή, υπόσχεση, ακόμη και εξαπάτηση, όπως ακριβώς σε μια ερωτική σχέση: Πες τα μου και θα σε δείξω ωραία, λύσε μου τον γρίφο των αισθημάτων σου και θα σε κάνω σούπερ σταρ, ομολόγησε τι σ' έκανε να κλάψεις και θα σε κάνω να σ' ερωτευτούν όλες... ή να σε μισήσουν... ή να σε λυπηθούν, φτάνει να μου πεις ποιος είσαι και τι θέλεις πραγματικά!

Κάθε διήγημα, κάθε ήρωας, κάθε ιστορία έχει ένα τέτοιο παρασκήνιο: ο άνθρωπος, η εικόνα του, οι εκφράσεις του, τα λόγια του, η καρδιά του, το πρόβλημά του, κάποιες ενδείξεις, η πρώτη δειλή αποκάλυψη, η ενθάρρυνση, η εξομολόγηση. Κάθε διήγημα ένας γρίφος για τον συγγραφέα, που όταν ζορίζεται γίνεται κλειστός, συνοφρυώνεται, κοιτάζει αλλού... «Τι έχεις;», «Συμβαίνει κάτι;» σε ρωτάνε. Και πώς να πεις ότι υπάρχει κάποιος που τον λένε Μιχάλη –ή Νίκο, δεν έχει σημασία–, που τον είδες στο μετρό και ούτε που τον ξέρεις, αλλά έχει μια ιστορία σκοτεινή πίσω του και δεν καταφέρνεις να τον κάνεις να ανοίξει επιτέλους τα χαρτιά του και να σου την πει χαρτί και καλαμάρι; Κι ακόμη χειρότερα, όταν το καταφέρνεις και ο Μιχάλης –ή Νίκος– κάνει επιτέλους την κατάθεσή του και την υπογράφει, έχεις δηλαδή την πολυπόθητη ιστορία και νιώθεις ανακούφιση, τι να πεις; «Επιτέλους, αυτό το κωλόπαιδο αποφάσισε να ανοίξει το στόμα του»; Αναγκαστικά το χαίρεσαι μόνος σου, χαμογελώντας σαν μαλάκας, μη δίνοντας σημασία στα απορημένα βλέμματα...

Έτσι δύσκολα και επίμονα γράφτηκαν οι ιστορίες του Δυστυχώς απολύεσαι. Και το κλειδί που άνοιγε τις πόρτες ήταν αυτό που ανοίγει κάθε είδους πόρτα τελικά: οι ήρωές μου ξεκλείδωσαν την καρδιά τους και μίλησαν όταν κατάλαβαν ότι ο συγγραφέας τους τους αγαπούσε.

Δυστυχώς απολύεσαιΔυστυχώς απολύεσαι
Φώτης Καλαμαντής
Κριτική
190 σελ.
Τιμή € 9,00
1-patakis-link

 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER