ΡΟΥΛΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΡΟΥΛΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το επί δεκαετίαν χρονογράφημα, υλικό από το οποίο φτιάχτηκε αυτό το βιβλίο, είναι μια πάρα πολύ ανθυγιεινή συνήθεια. Προϋποθέτει κακό ύπνο και πρωινό ξύπνημα με άγχος, καφέδες, τσιγάρα, τζανκ φουντ, κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου οσφυϊκής μοίρας, ανοιχτά ραδιόφωνα, εφημερίδες και Ίντερνετ, περιστροφές γύρω απ' τον άξονά σου (και λίγο μακρύτερα), όλα αυτά μέχρι να σε χτυπήσει στα νεύρα μια «είδηση της ημέρας» και ν' αρχίσει να αναβλύζει από μέσα σου μια αυστηρά προσωπική ιστορία, που να μοιάζει με τις ιστορίες των άλλων. Από εκεί και πέρα αρχίζει το γράψιμο, δηλαδή ένα τρικούβερτο γλέντι που συνήθως γίνεται κεκλεισμένων των θυρών. Κι αυτό γιατί δεν είναι καθόλου ωραίο να έχεις μάρτυρες την ώρα που παλεύεις με την πρώτη σου ύλη. Συμβαίνουν εργατικά ατυχήματα, παρατηρούνται αστοχίες υλικού, πετάγονται μπογιές, ρινίσματα ξύλου, πιτσιλιές πηλού, ξαστοχεί καμιά φορά ο τόρνος κι αντί να πιάσει χειρόγραφο μπορεί να σου μαγκώσει το χέρι ή –στην καλύτερη περίπτωση– τον άτιμο τον ναρκισσισμό σου. Υπάρχει χρονογράφος χωρίς ναρκισσισμό; Ειλικρινα δεν ξέρω, με βολεύει πάντως αφάνταστα αυτό για τη «δοτικότητα του ναρκίσσου» που διάβασα σε ένα ψυχαναλυτικό περιοδικό.

Υπάρχει η αίσθηση του «άλλου» την ώρα που γίνεται η δουλειά; Προσωπικά, έχω πολλούς μπάστακες κι είναι όλοι τους ένας κι ένας. Πλάσματα της φαντασίας μου, κάτι σαν τους επτά νάνους αλλά κάπως προς το ψηλό τους. Με κοροϊδεύουν, με ενθαρρύνουν, μου σηκώνουν το φρύδι, καμιά φορά με χαστουκίζουν και σπανίως με επιβραβεύουν με ένα γάργαρο καρτουνίστικο γέλιο. Αυτή είναι και η ανταμοιβή μου. Τα υπόλοιπα ανήκουν στη Διεύθυνση της εφημερίδας και στους αναγνώστες της.

Υπάρχει ζόρι σ' αυτή την ιστορία; Υπάρχει, και για μένα λέγεται «ποσότητα». Να, ακόμη και αυτήν τη στιγμή που σας γράφω, νομίζω ότι έχω εξαντλήσει τις δυνατότητές μου, εθισμένη καθώς είμαι στις 211 λέξεις που έχω να παραδώσω κάθε μέρα στην εφημερίδα, κι εδώ φτάσαμε αισίως στις 302. Πώς θα καταφέρω να φτάσω στις 600 που μου ζητήθηκαν; Πολύ φοβάμαι ότι δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω. Αντί να αρχίσω τις «σάλτσες», τα επίθετα, τις παραθέσεις, τις πασούλες, τα θεατρινίστικα φάουλ και το φλύαρο παιχνίδι στον χώρο του κέντρου, ας βγουν παρακαλώ οι μαζορέτες και τα μπαλέτα μέχρι να ανακτήσω δυνάμεις και να περάσω στον άλλο γύρο.

Ο άλλος γύρος είναι για μένα το θέατρο. Σ' αυτό το είδος του ντεμί γραπτού λόγου που από μόνος του έχει τον «αδιάβαστο», ελπίζω να επιδοθώ με μεγαλύτερη συνέπεια μια μέρα, αν η τύχη μού δώσει χρόνια, το μυαλό μου τράτο και το ασφαλιστικό μου ταμείο μια κάποια αξιοπρεπή σύνταξη. Πέντε θεατρικά έργα τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι λίγα ή πολλά; «Είναι μικρά», μου το ξεκόβανε οι σκηνοθέτες κάθε φορά που έπαιρνα το θάρρος, εγώ όμως δεν είχα λόγο (ούτε κότσια) να γράψω τη Μαχαμπαράτα. Ευτυχώς που η Πέπη Οικονομοπούλου ενδιαφέρθηκε για τις πρώτες μου απόπειρες και η Κατερίνα Ευαγγελάκου και ο Θοδωρής Γκόνης για τις πιο πρόσφατες, αλλιώς θα μ' είχε φάει το μαύρο συρτάρι.

Τελευταίο ερώτημα για σήμερα: μπορεί κανείς να γράφει το πρωί χρονογράφημα και το βράδυ θεατρικά έργα; Εγώ λέω ότι μπορεί και παραμπορεί, αρκεί βεβαίως να έχει συναίσθηση και να προσέρχεται με το κατάλληλο ένδυμα στην κάθε περίσταση. Ρούχα κοκτέιλ για το πρώτο, πιτζάμες για το δεύτερο. Όπως και να ντυθώ, νιώθω χάλια. Κατά βάθος θα ήθελα να ήμουν ζωγράφος ή ντράμερ. Θα ήμουν, νομίζω, πολύ ευτυχισμένη και καθόλου μα καθόλου δεν θα μ' ένοιαζε που και αυτό το κείμενο μου βγαίνει μικρότερο κατά 39 λεξούλες. Αν κάνω καμιά πιρουέτα παραπάνω, αν ζοριστώ λίγο περισσότερο, αν βάλω τα δυνατά μου, αν με ρίξεις κι εσύ στο φιλότιμο, τότε διόλου απίθανο και να τις γράψω τελικά. Να, ορίστε, για μέτρα. Νομίζω ότι τα κατάφερα.

Γυναίκα μετρίου αναστήματοςΓυναίκα μετρίου αναστήματος
Δέκα χρόνια χρονογραφήματα
Ρούλα Γεωργακοπούλου
Πατάκης
254 σελ.
Τιμή € 11,50
1-patakis-link

 

Τα σχόλια σας  

#1 Μαρία Κουγιουμτζή 13-04-2014 20:54
Έντιμο, νευρώδες, στοχαστικό, ερεθιστικό. γνήσιο.
Παράθεση
#2 Κατερίνα Σ.Μ. 14-04-2014 23:39
Καφέδες, τσιγάρα, τζανκ φουντ, ίντερνετ, εφημερίδες και γράψιμο με ελεύθερο ωράριο - τυχερές οι γυναίκες που βρήκαν τέτοια δουλειά.

Σκέπτομαι πόσο πιο χρήσιμο και πόσο πιο ενδιαφέρον θα ήταν να μαθαίναμε τις σκέψεις άλλων γυναικών, αν τους περίσσευε χρόνος για γράψιμο. Όλων αυτών των γυναικών που παλεύουν πραγματικά και που δεν εξαντλούνται προσπαθώντας απλώς να αφαιρέσουν λέξεις από κείμενα. Αυτών των γυναικών την πάλη θα ήθελα να διαβάζω, γραμμένη από το χέρι τους. Αλλά πού να τους μείνει χρόνος και κέφι για γράψιμο. Και πού να τους περισσέψει ναρκισσισμός γι αυτό που προσφέρουν;
Παράθεση

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 7
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER