A+ A A-

ΙΑΚΩΒΟΣ ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗΣ

ΙΑΚΩΒΟΣ ΑΝΥΦΑΝΤΑΚΗΣ«Υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος, αλλά είναι μέσα σε αυτόν εδώ.» Θυμάμαι να βλέπω τους στίχους του Paul Éluard παντού στην Αθήνα πριν από δυο χρόνια, την περίοδο που έγραφα τις Αλεπούδες στην πλαγιά. Οι Γερμανοί παππούδες που κάθονται στις μπιραρίες και συζητάνε για το παρελθόν στην ουσία επινοούν τους προγόνους τους, έτσι ώστε να ταιριάξουν στο παρόν τους. Λόγια ενός από τους αγαπημένους μου δασκάλους όταν εξηγούσε, μέσα από τον Μαρξ, πώς αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι την εθνική –αλλά και την προσωπική– ιστορία τους. Για να δημιουργηθεί ένα έθνος πρέπει όχι μόνο να φτιάξει μια αφήγηση με όσα συνδέουν τα μέλη του, αλλά και να παραλείψει όσα τα χωρίζουν. Η θεωρία του μεγάλου Γάλλου ιστορικού Ernest Renan για το πώς οι συμπατριώτες του χρειάστηκε να ξεχάσουν τη σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου για να ενωθούν σε ένα έθνος.

Αυτά και λίγα ακόμα με έκαιγαν όσο έγραφα τις Αλεπούδες. Είχα σχηματίσει ήδη την ιστορία στο μυαλό μου. Η Γεωργία, μια φαινομενικά άχαρη μητέρα τριών παιδιών που πλησιάζει τα σαράντα, κρατά κρυμμένο από όλους και κυρίως από τον εαυτό της το ηδονικό της παρελθόν. Συναντάει τυχαία έναν παλιό της φίλο. Για κείνον, η Γεωργία δεν υπάρχει έξω από εκείνο το παρελθόν. Αυτή η κρίση ταυτότητας ήταν το κεντρικό μου ερώτημα. Είναι αρκετό το να διαγράψει το παρελθόν της για να σταματήσει αυτό να υπάρχει; Και τι συμβαίνει όταν βρεθεί απέναντι σε κάποιον που θυμάται ακόμα; Η Γεωργία είναι το παρόν της ή ό,τι υπήρξε κάποτε;

Η ιστορία ξετυλίγεται σε τρεις διαδοχικές χρονικές περιόδους: το 2009, το 2002 και το 1997. Αλλά είναι μια ιστορία ή μήπως τρεις, με τρία διαφορετικά ζευγάρια, αφού στα μεσοδιαστήματα έχουν αλλάξει τόσο πολύ οι άνθρωποι και οι σχέσεις τους, ώστε πρόκειται για τρία διηγήματα που συνδυάζονται μόνο εξαιτίας της ομοιότητας των ηρώων τους. Κάθε φορά ορίζουν εκ νέου τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Ο άνδρας, αφηγητής όλης της ιστορίας, ξεχνάει κι αυτός με τη σειρά του επιλεκτικά τα κομμάτια από το παρελθόν του που δεν τον ωφελούν πια, επινοεί διαρκώς τον εαυτό του και την ιστορία του.

Το φυσιολογικό ερώτημα όσο διαβάζουμε ένα βιβλίο είναι: «Τι θα συμβεί μετά;» Ήθελα να κάνω το αντίστροφο. «Τι έγινε πριν;» Το μέλλον είναι αυτό που δίνει νόημα στο παρόν, όμως χωρίς το παρελθόν το παρόν μένει ακατανόητο. Ένα ενσταντανέ, μια φωτογραφία χωρίς λεζάντα, μια λέξη χωρίς τις υπόλοιπες που θα τη σχηματίσουν σε πρόταση με ειρμό. Όσο μεταβάλλεται το πριν, τόσο αλλάζει και ο τρόπος που καταλαβαίνουμε το τώρα.

Ο τίτλος οφείλεται σε έναν στίχο του Wallace Stevens από το «Α postcard from the volcano». «Τα παιδιά που θα βρουν τα κόκαλά μας, δεν θα σκεφτούν ποτέ ότι κάποτε αυτά υπήρξαν γρήγορα, σαν αλεπούδες στην πλαγιά». Αλλά αν κοιτάξουν πίσω οι δύο ήρωες, υπήρξαν γρήγορα τα δικά τους κόκαλα; Υπήρξαν επιθυμητά τα σώματά τους; Κι αντίστοιχα ολόκληρη η εποχή της ασφαλούς ευδαιμονίας από το 1997 ως το 2009, που τόσο νοσταλγούμε τώρα. Είναι χρόνια που μας λείπουν επειδή ήταν υπέροχα ή επειδή χάθηκαν οριστικά και πια ξέρουμε ότι δεν οδηγούσαν πουθενά;

Όλα αυτά προσπάθησα να τα πω συνδυάζοντας τρία βιβλία. Οι δυο κεντρικοί χαρακτήρες υπήρξαν συμφοιτητές στη Φιλοσοφική και αντιλαμβάνονται ακόμα τον κόσμο τους ως μια τυπολογία της λογοτεχνίας: Ο Κλόουν του Heinrich Böll, η Μαντάμ Μποβαρί του Gustave Flaubert και ο Θάνατος στη Βενετία του Thomas Mann. Όταν βρίσκονται σε αδιέξοδο στην καθημερινότητά τους, βρίσκουν απαντήσεις μέσα από τους χάρτινους ήρωες. Μεταφέρουν τα λογοτεχνικά διλήμματα στη δική τους ζωή και διαβάζουν τα βιβλία κατά τρόπο που να δικαιώνει τις προσωπικές τους επιλογές.

Αλεπούδες στην πλαγιά Νουβέλα Ιάκωβος Ανυφαντάκης ΠατάκηςΑλεπούδες στην πλαγιά
Νουβέλα
Ιάκωβος Ανυφαντάκης
Πατάκης
117 σελ.
Τιμή € 7,90

 

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr