A+ A A-

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΑΡΛΑΣΗ

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΑΡΛΑΣΗΤο άκουγα πολύ συχνά: «Έχετε σκεφτεί να γράψετε τη συνέχεια;». Όλο και κάποιος, μικρός ή μεγάλος αναγνώστης, με παρότρυνε να γράψω τη συνέχεια του βιβλίου Ονειροφύλακες. Μου φαινόταν αδιανόητο. Ό,τι είχα να πω, το είχα πει. Επιπλέον, ένιωθα πως το κρατικό βραβείο κι η πολύ καλή πορεία του βιβλίου ήταν βαρύ κληροδότημα για να το «πειράξω». Ποτέ μη λες ποτέ, όμως…

Ήταν το 2011. Είχα μόλις ολοκληρώσει το Με λένε… Σύννεφο όταν ξεκαθαρίζοντας παλιά αρχεία, βρήκα σημειώσεις από ιστορίες και ήρωες που δεν είχαν βρει τη θέση τους σ’ εκείνο το πρώτο βιβλίο των Ονειροφυλάκων. Είχαν περάσει χρόνια, είχαν μεσολαβήσει άλλα βιβλία κι είχα πλέον αποστασιοποιηθεί. Άρχισαν να μου μπαίνουν… ιδέες. Και πάλι, όμως, δεν μου αρκούσε.

Λίγο πριν, λίγο μετά ήταν που άκουσα κάποιον νεαρό να λέει: «Τα όνειρά μας αργοπεθαίνουν» και σε μια ταμπέλα ενός εφηβικού δωματίου διάβασα: «Χώρος ελεύθερης διέλευσης Ονείρων». Κόλλησα στις φράσεις εκείνες.

Η κρίση είχε μπει για τα καλά στη ζωή μας κι οι συναντήσεις μου με νεαρούς αναγνώστες, το ένιωθα, ήταν διαφορετικά φορτισμένες. Ήταν λες και για κάποια παιδιά οι Ονειροφύλακες ήταν σχεδόν υπαρκτοί και πως τα όνειρα θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν, αφού υπήρχαν εκείνοι που στο δικό τους παράλληλο σύμπαν αγωνίζονταν για τη διάσωση των ανθρώπινων ονείρων. Κάποιο παιδί το είπε απροκάλυπτα, απαιτητικά σχεδόν: «Πρέπει, δεν γίνεται αλλιώς… πρέπει να υπάρχουν Ονειροφύλακες. Αλλιώς τα όνειρά μας κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα».

Η ανάγκη εκείνου του παιδιού να καταφεύγει στο βιβλίο και στον κόσμο των Ονειροφυλάκων ως παρηγοριά του με συντάραξε. Επιστρέφοντας σπίτι σημείωσα τα λόγια του, που είναι κι η προμετωπίδα του βιβλίου, κι άρχισα να γράφω για τον Σεμπάστιαν, ένα αγόρι που φορτωμένο ένα όνειρο πετούσε πολύ ψηλά για την ηλικία του. Δεν ήξερα ακόμη ποιος ήταν και τι σχέση μπορούσε να έχει με την ιστορία του πρώτου βιβλίου. Λίγο αργότερα ένα μυστηριώδες, ταλαιπωρημένο κορίτσι με μια βαλίτσα στο χέρι εμφανίστηκε από το πουθενά χτυπώντας την πόρτα της συμμορίας του Σείριου, της συμμορίας των κατώτερων παιδιών που στέκονταν αλληλέγγυα σε όσους το είχαν ανάγκη. Αυτό που με μάγεψε, πέρα από τη σιωπηλή της παρουσία, ήταν η λάμψη στα μάτια της κι η επιμονή της να μην αποκαλύπτει τίποτε για το λόγο ύπαρξής της. Την έλεγαν Αστερινή.

Τότε κατάλαβα… Αν πραγματικά υπήρχε λόγος να ασχοληθώ εκ νέου με τους Ονειροφύλακες ήταν για να αφηγηθώ πως ο κόσμος τους βίωνε, ακόμη μία φορά, αντίστοιχα προβλήματα και αγωνίες με τον δικό μας. Κι άρχισα να περιγράφω μια δυστοπία προσπαθώντας να επεξεργαστώ εντός μου τα όσα ζούσαμε και τα όσα οι μικροί αναγνώστες μού είχαν εκμυστηρευτεί – ντυμένα το ένδυμα του φανταστικού και της αλληγορίας, ίσως να πλήγωναν λιγότερο.

Ποτέ ξανά δεν είχα αισθανθεί τόσο οικείους τους στίχους από τον «Τελευταίο σταθμό» του Γ. Σεφέρη: «Κι αν σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές, είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα».

Είχα ανάγκη κι εγώ το παραμύθι των Ονειροφυλάκων. Για να μιλήσω για την εισβολή του Φόβου, για την απώλεια των ονείρων, για την απειλή των Ονειροκτόνων, για το διχασμό της φυλής σε κατώτερους και ικανούς, για το ρατσισμό κι εντέλει για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και στο όνειρο. Ήρωες από το πρώτο βιβλίο μου εμφανίστηκαν κι άλλοι δεν χωρούσαν στο Οι Ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρων – ανήκαν ήδη σ’ ένα άλλο σύμπαν. Κι έτσι άρχισα να κρατάω σημειώσεις για το τρίτο βιβλίο – για να καταλήξω στην τριλογία των Ονειροφυλάκων.

Συνήθως όταν βρίσκομαι κάπου στα μισά ενός βιβλίου μου, γράφω το τέλος. Σ’ αυτό το βιβλίο δεν το έκανα – δεν μπορούσα. Μέχρι και που έγραψα τις τελευταίες γραμμές, είχα αγωνία κι ανάγκη να μάθω, να καταλάβω, να παρηγορηθώ, να ελπίσω.

Και, φυσικά, είναι αφιερωμένο σε όλα εκείνα τα παιδιά…

Οι Ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρωνΟι Ονειροφύλακες και ο φάρος των ονείρων
Αγγελική Δαρλάση
Πατάκης
268 σελ.
Τιμή € 12,70

 

Διαβάστε επίσης
ΣΕ Α' ΠΡΟΣΩΠΟ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ

Ο έρωτας –οι αέναες, πολυποίκιλες εκφάνσεις και πτυχές του– κυρίως χαρακτηρίζει την ποίησή μου, στις επτά συλλογές που έχω εκδώσει. Βέβαια, ανάμεσα στα ερωτικά ποιήματα, σε μικρό ποσοστό, έχουν τη θέση τους και κοινωνικά θέματα. Το διαφορετικό στην καινούργια συλλογή μου, Το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων, είναι ότι τα...

ΣΕ Α' ΠΡΟΣΩΠΟ
ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

Ήταν μια από τις ιδέες εκείνες που κυοφορούνται χρόνια σε μυστικά εργαστήρια της ψυχής και ξαφνικά αναδύονται στο φως. Αυτό συνέβη τον περασμένο Μάιο, ενώ τα συγγραφικά μου σχέδια ήταν...

ΣΕ Α' ΠΡΟΣΩΠΟ
ΚΩΣΤΙΑ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ

Αυτοί που μνημονεύουν κι αυτοί που μνημονεύονται είναι οι ζωντανοί, είπα και βάλθηκα να εξιστορήσω τα πάθη των προγόνων των Μικρασιατών κι έφτασα ως τα σήμερα, και βγήκαν τα στοιχειά και ζητούσαν το δικό τους μερίδιο από το κισμέτ των ανθρώπων, από τον ξεριζωμό και τη νοσταλγία τους, για τις πατρίδες που άφησαν πίσω τους,...

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr