ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑτου Κωνσταντίνου Μπούρα

Μια πραγματικά αξιοσημείωτη εκπαιδευτική προσφορά για μικρά και μεγάλα παιδιά. Η βασική λειτουργικότητα του θεάτρου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα είναι κυρίως ψυχαγωγική κι εκπαιδευτική. Οι μύθοι από το συλλογικό ασυνείδητο της Πανανθρώπινης Ψυχής βρίσκουν ευοίωνο δίαυλο το λόγο των συγγραφέων και των ποιητών, και –μέσα από τα σώματα των ηθοποιών, με τη βοήθεια του σκηνογράφου, του μουσικού, του ενδυματολόγου και του κινησιολόγου-χορογράφου– φτάνουν στην ατομική ψυχή του θεατή-συνδημιουργού της παράστασης στον εγκέφαλό του, κινητοποιώντας συναισθήματα, αρχέτυπα, βαθιές πνευματικές δομές προκειμένου ν’ αποφορτίσουν το σώμα από την περισσευούμενη αρνητική ενέργεια, που θα μπορούσε να καταστεί νοσογόνος παράγοντας. Ο Αριστοτέλης μίλησε πολύ καλά για τον έλεον και τον φόβον που κατέχει τους θεατές και συνέχει το σύνολο δημιουργών-ερμηνευτών-αποδεκτών σε μια ενεργειακή δίνη υψηλής ψυχοκινητικής ενέργειας.

 

Εμφανίσεις: 1718

Περισσότερα...

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟτου Κωνσταντίνου Μπούρα

Οι δυσκολίες μιας ψυχής που αναζητεί το δρόμο της αγάπης και της αποδοχής σε έναν κόσμο σκληρό, εχθρικό, ξένο κι αφιλόξενο. Από άθλο σε άθλο κι από δυσκολία σε άλλη δυσκολία, ο χαρακτήρας χαλυβδώνεται και το άτομο μετέχει θριαμβικά στη δικαίωσή του. Η Αλήθεια υπερτερεί του Ψεύδους, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι λαμπερότερη και δεν γίνεται να αποκρυβεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Μέχρι τότε όμως χρειάζεται υπομονή, επιμονή, εργατικότητα, θετική ενέργεια, αγάπη για τους άλλους κι αλληλεγγύη. Η καθαρότητα της καρδιάς, η άδολη ψυχή που αναζητεί το δρόμο της επιστροφής στην ουράνια Ιθάκη, είναι οι προϋποθέσεις για τη λύτρωση από τα εγκόσμια βάσανα. Κι αν όλο αυτό έγινε μόνο και μόνο για να εκπαιδευτεί το πνεύμα μας στις δυσκολίες της παχύρρευστης, κολλώδους Ύλης που μας παραπλανά με τις επίγειες Σειρήνες αμφίβολων ηδονών και πρόσκαιρων;

 

Εμφανίσεις: 2108

Περισσότερα...

Ο ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΤΕΡΣΕΝ

Ο ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΤΕΡΣΕΝτης Ξένιας Καλογεροπούλου

Πολλές φορές γονείς, δάσκαλοι αλλά και αναγνώστες βάζουν στο ίδιο καλάθι τα παραμύθια των αδερφών Γκριμ με εκείνα του Άντερσεν. Κι όμως, σε τίποτα δεν μοιάζουν μεταξύ τους.

Στη συλλογή των αδερφών Γκριμ, όλα τα παραμύθια είναι γεννημένα από αφηγήσεις λαϊκών παραμυθάδων. Και, όπως όλα τα λαϊκά παραμύθια, δεν αναφέρονται σε ψυχολογικά θέματα, δεν περιγράφουν αισθήματα. Σε αφήνουν να τα φαντάζεσαι όπως θέλεις.

Τα παραμύθια του Άντερσεν, αντίθετα, είναι «γραμμένα». Και είναι σχεδόν όλα έμμεσα ή και άμεσα αυτοβιογραφικά. Η στέρηση, η φτώχεια, η περιφρόνηση των άλλων, η κοινωνική αδικία είναι θέματα που τα γνώρισε ο ίδιος και που τον πόνεσαν σε όλη του τη ζωή. Τα παραμύθια του αψηφούν τον κόσμο των γονιών, των δασκάλων ή και των παιδικών βιβλίων που προσπαθούν να κρατάνε μακριά από τα παιδιά κάποια θέματα όπως ο φόβος της απομόνωσης, της εγκατάλειψης, ακόμη και του θανάτου. Θέματα που έχουν σχέση με κάθε είδους πόνο, αλλά και με την ανεκπλήρωτη ερωτική επιθυμία.

 

Εμφανίσεις: 1576

Περισσότερα...

Ο ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΣ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ

Ο ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΟΣ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩτου Νίκου Βασιλειάδη

Η παράσταση του «Συμβολαιογράφου» από την Υρώ Μανέ, στη θεατρική διασκευή των Γιώργου Καραμίχου και Εμμανουέλας Αλεξίου, μου επιφύλαξε εκπλήξεις –ευχάριστες ευτυχώς…

Η πρώτη και συναρπαστική, θα έλεγα, ήταν η απόδοση του χαρακτήρα από την Υρώ. Σε ηλικία που να μην έχει προλάβει να ζήσει την ελληνική επαρχία του ’50, πού βρήκε αυτή η νέα γυναίκα τις απίθανες λεπτομέρειες με τις οποίες ζωντάνεψε τόσο αληθινά την ταλαίπωρη Ερασμία; Από πού άντλησε εκείνο το πατσαβουριασμένο μες στη χούφτα της λευκό μαντηλάκι με το οποίο σκούπιζε κάθε τόσο από την πυρωμένη της φάτσα τον ιδρώτα του ερωτικού της παιδεμού; Σε ποια ξεχασμένη γωνιά του μυαλού της βρισκόταν το χαρτόνι, με το οποίο ανέμιζε το ξαναμμένο υπόγειο κάτω από τη φούστα της, όπου έδρευε εκείνο το ανελέητο θηρίο που την βασάνιζε; Ήταν ένας αταβισμός; Πήρε μπρος κάποιο υπνώττον γονίδιο; Ξύπνησαν λησμονημένες εικόνες της παιδικής ηλικίας; Άγνωστο –όσο και αδιάφορο. Εκείνο που έχει σημασία είναι πως απέδωσε, ή μάλλον, βίωσε την Ερασμία τόσο γνήσια, ώστε με έπεισε ότι αυτή ήταν η εικόνα της ηρωίδας μου και όχι η άλλη που είχα κατά νουν, όταν έγραφα το κείμενο.

 

Εμφανίσεις: 1471

Περισσότερα...

Ο ΡΙΤΣΟΣ, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Ο ΡΙΤΣΟΣ, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ	του Κωνσταντίνου Μπούρα


Στο λιτό θέατρο «Εν Αθήναις» μια απολύτως σύγχρονη ερμηνεία της διαχρονικής «Ισμήνης» από την Τέταρτη Διάσταση του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου. Η Άσπα Τομπούλη προσάρμοσε το έργο στη σύγχρονη πολυπολιτισμική και σαστισμένη Αθήνα του χάους και των ρύπων παντός είδους. Η Κάτια Γέρου είναι μια απόλυτα εύπλαστη ηθοποιός με γερή φιλολογική αρματωσιά και τη μεγάλη παράδοση του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν να την εμπνέει και να καθοδηγεί με ασφάλεια τα βήματά της σε κάθε σκηνικό της εγχείρημα. Θαύμασα την απόλυτη σωματοποίηση του ποιητικού λόγου, την ακέραια έκφραση, τη μουσική εκφορά των λέξεων, των συλλαβών, των ήχων, τις ανάσες, τα αισθήματα, τους ρυθμικούς βηματισμούς, την εκφραστικότητα των χεριών, τη στιλιζαρισμένη μιμική του προσώπου. Η Ισμήνη του Ρίτσου βρίσκεται πια στην τέταρτη διάσταση, στον άχρονο χώρο των νεκρών, των φαντασμάτων και των αθάνατων λογοτεχνικών προσώπων. Κινείται στην επικράτεια του μύθου κι εμείς ακούμε το είδωλο της μορφής της να εκστομίζει μεγάλες αλήθειες με τον πλέον συνηθισμένο τρόπο, αφού στο βασίλειο του τετελεσμένου καμία φιλοδοξία, υποβολή, επιβολή, χειρισμός δεν έχει θέσιν. Έτσι κι ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος μιλάει, μέσα από την περσόνα της αδελφής της ηρωικής Αντιγόνης, για όλα εκείνα που συνιστούν τη ζωή, πριν από την επέλασιν των μονοθεϊστικών θρησκειών που χώρισαν τον άνθρωπο στα δύο και πέταξαν το κάτω μέρος (όπως λέει ο ίδιος). Η ηθική των αρχαίων Ελλήνων δόξαζε τη Ζωή και προετοιμαζόταν για το Θάνατο απόλυτα συμφιλιωμένη με τον πρόσκαιρο χαρακτήρα των φαινομένων, χωρίς να υποτιμά τις γήινες ηδονές, χωρίς να αρνείται το φιλί και το χάδι. Αυτή η σωματικότητα είναι το χαρακτηριστικό των ύστερων έργων του πολιτικοποιημένου ποιητή. Η Ισμήνη του θέλει να ζήσει τον ατομικό παράδεισο του αισθησιασμού και της απόλαυσης μακριά από την κιμαδομηχανή της Ιστορίας. Παραβολή για το ξόδεμα ενός κοινωνικοποιημένου ταλέντου που βλέπει τη ζωή να φεύγει και συνειδητοποιεί ίσως ότι στον ισολογισμό των ενεργειών το σώμα είναι ο μόνος χαμένος. Ο Θάνατος ούτως ή άλλως μας περιμένει. Το χρυσό νόμισμα για τον φριχτό περατάρη κύλησε στο χώμα και χάθηκε, ξοδεύτηκε, εκλάπη, σπαταλήθηκε, αγνοήθηκε, παραπετάχτηκε. Ούτως ή άλλως θα μας πάρει που θα μας πάρει. Γιατί να τον πληρώσουμε κιόλας; Αυτό αναρωτιέται η Ισμήνη του Ρίτσου. Ποθεί, σαν τον Οδυσσέα, να ήταν μια φτωχή, ανώνυμη γυναίκα του λαού, που θα απολαύσει αυτά που η ζωή τής επιφυλάσσει, αυτά που της αναλογούν και ίσως λίγα παραπάνω (αν συνυπολογίσεις και την αξία του χρυσού νομίσματος – προίκα και σταυρός του μαρτυρίου). Ο Ρίτσος είναι πια ώριμος στην Τέταρτη Διάσταση. Καίριος, λιτός, αμφισβητίας, αιρετικός, εικονοκλάστης. Η αποκαθήλωση των εμβληματικών μορφών, η σωματική μνήμη που ξυπνά κι απαιτεί, η απουσία καλολογικών στοιχείων, η χειρουργική πένα που βυθίζεται στα αποστήματα της νεοελληνικής παθογένειας και μια κάποια πίκρα στα χείλη για τα ροδάκινα που δεν προλάβαμε να γευτούμε ανάμεσα σε δυο χαμένους στόχους και μια επιτυχημένη σκοποβολή.

 

Εμφανίσεις: 1756

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr