A+ A A-

«“Αΐντα” του Τζουζέππε Βέρντι από την Εθνική Λυρική Σκηνή» του Κώστα Καρασαββίδη

«“Αΐντα” του Τζουζέππε Βέρντι από την Εθνική Λυρική Σκηνή» του Κώστα Καρασαββίδη


Από το 1955 μέχρι σήμερα, η Εθνική Λυρική Σκηνή εξακολουθεί να είναι ο κρατικός καλλιτεχνικός φορέας που άτυπα εγκαινιάζει το Φεστιβάλ Αθηνών, καθώς οι παραστάσεις της παραδοσιακά προηγούνται των υπόλοιπων εκδηλώσεων. Στο πλαίσιο αυτό, η έναρξη του Φεστιβάλ Αθηνών 2016 πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουνίου με την Αΐντα του Τζουζέππε Βέρντι από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο κατάμεστο κόσμου Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Η Αΐντα, στην πρεμιέρα των τεσσάρων ήδη sold out παραστάσεών της, ενθουσίασε το κοινό με την καλλιτεχνική της αρτιότητα σε επίπεδο σκηνοθεσίας και σκηνογραφίας, την καλά συντονισμένη ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Μύρωνα Μιχαηλίδη και τους εξαίρετους, συνολικά, σολίστες και χορωδούς της Ε.Λ.Σ. Αποτέλεσε την πανηγυρική έναρξη ενός άκρως ενδιαφέροντος και καλλιτεχνικά πλούσιου Φεστιβάλ, που θα αποτελέσει τον κύριο άξονα του πολιτιστικού τοπίου της Αθήνας για τους επόμενους σχεδόν τρεις μήνες.

 

Εμφανίσεις: 1037

Περισσότερα...

«Τζον Κάρπεντερ: Lost Themes II» της Πέρσας Σούκα

Τζον Κάρπεντερ: Lost Themes II


«Οι πτυχές της προσωπικότητάς μου κρύβουν μια τεράστια γκάμα συναισθηματικών αποχρώσεων. Μονίμως πηγαινοέρχομαι από την απαισιοδοξία στην αισιοδοξία, καταλήγοντας τις πιο πολλές φορές στο σκοτάδι, γιατί αυτήν την αίσθηση μού βγάζει η ανθρώπινη φύση. Αλλά μου συμβαίνει ταυτόχρονα και το εξής παράδοξο: Έχω την εντύπωση ότι η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη. Δεν θέλω να αισθάνομαι περιορισμένος. Θέλω να εκφράζομαι με όποιον τρόπο μπορώ και η μουσική είναι ένας τρόπος» δήλωσε σε μια πρόσφατη συνέντευξη του ο σκηνοθέτης-θρύλος των ταινιών τρόμου και φαντασίας, Τζον Κάρπεντερ [John Carpenter].

Στις 15 Απριλίου του 2016, η Sacred Bones Records κυκλοφόρησε το δεύτερο κατά σειρά
non-soundtrack άλμπουμ του σκηνοθέτη με τίτλο «Lost Themes II». Δουλεύοντας πυρετωδώς μαζί με τον γιο του, Κόντι Κάρπεντερ [Cody Carpenter], και τον βαφτισιμιό του, Ντάνιελ Ντέιβις [Daniel Davies], δημιούργησαν έναν instrumental δίσκο με 12 κομμάτια. Οι μουσικές άλλοτε ρυθμικές, άλλοτε μπαλάντες, κινούνται στο ύφος του ονειρικού, του μυστηριώδους· συχνά απόκοσμες περνούν τον ακροατή μέσα από τους δρόμους του λυκόφωτος, που τόσο πολύ αγαπάει ο σκηνοθέτης. Οι μελωδίες, παρόλο που δεν είναι φτιαγμένες για ταινία, έχουν πολύ έντονη κινηματογραφική ατμόσφαιρα, βάζοντας τον ακροατή να δημιουργήσει την δική του μυθοπλασία, με την τάση προς “το κακό παραμονεύει εκεί έξω” και “τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται”, περιπλανώμενος μέσα σε ομιχλώδη τοπία, έρημες πόλεις, αντικρίζοντας την παρακμή σε οτιδήποτε, έμψυχο ή μη. Η ενορχήστρωση του «Lost Themes II», στα περισσότερα κομμάτια, έχει έντονα στοιχεία του ροκ της δεκαετίας του 1980, με κάποιες πινελιές ηλεκτρονικού χαρακτήρα. Το «Lost Themes II» είναι ένα σκοτεινό μελωδικό παραμύθι με διφορούμενο τέλος, σίγουρα όχι χαρούμενο. Λυτρωτικό... ίσως.

 

Εμφανίσεις: 779

Περισσότερα...

«“Οι επτά λόγοι του Ιησού στο Σταυρό” του Joseph Haydn στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» της Μαρίας Κοτοπούλη

«“Οι επτά λόγοι του Ιησού στο Σταυρό” του Joseph Haydn στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών»


«Οι επτά λόγοι του Ιησού στο Σταυρό» ακούστηκαν σαν αίνος που αποκαθαίρει την ψυχή. Δύο εξαίρετοι άνδρες, ο διακεκριμένος πιανίστας Νίκος Λαάρης και ο κορυφαίος φωτορεπόρτερ Γιάννης Μπεχράκης, υπό την αιγίδα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ένωσαν τις δυνάμεις τους και το ταλέντο τους για να ενισχύσουν τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα στο ανεκτίμητο έργο τους, στις 25.04.2016, στην αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος. «Με το φωτορεπορτάζ μου θέλω να πληροφορήσω το παγκόσμιο κοινό για το τι γίνεται στον πλανήτη. Έτσι κανείς δε θα μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Θέλω να κάνω τους πολίτες της Γης να νιώθουν συνυπεύθυνοι για τα καλά και τα κακά που συμβαίνουν παγκοσμίως. Θέλω να σας κάνω να πιστέψετε ότι μπορείτε να κάνετε κάτι για να γίνει ο κόσμος ένα καλύτερο μέρος για εμάς και για τους επόμενους». Λίγα από τα λόγια του πολυβραβευμένου, και πρόσφατα με Pulitzer, φωτορεπόρτερ Γιάννη Μπεχράκη.

Epta logoi Jesus2

Το «Οι επτά λόγοι του Ιησού στο Σταυρό», έργο ορχηστρικό του Γιόζεφ Χάυντν [Joseph Haydn] (1732-1809), αποτελείται από επτά ολιγόλεπτα adagio που χαρακτηρίζονται από την τέλεια διαύγεια του μουσικού λόγου του πατέρα της συμφωνίας. Το έργο γράφτηκε για την ακολουθία της Μεγάλης Παρασκευής και παίχτηκε στις 6 Απριλίου του 1787. Ήταν παραγγελία του ιερωμένου Χοσέ Σάενζ [José Sâenz], για το Ναό Σάντα Κούεβας, τον κατασκευασμένο μέσα σε σπήλαιο, στο Κάδιθ της Ισπανίας. Ο ίδιος ο Χάυντν αναφέρεται στην ειδική εκείνη Θεία Ακολουθία και περιγράφει ότι ολόκληρος ο Ναός ήταν καλυμμένος με πένθιμα παραπετάσματα. Σκοτάδι απόλυτο επικρατούσε και μόνο ένα καντήλι φώτιζε τον Εσταυρωμένο, δημιουργώντας μια άκρως υποβλητική και καθηλωτική ατμόσφαιρα. Μόλις οι πόρτες του Ναού έκλεισαν, μετά από μια σύντομη Ακολουθία, ο Επίσκοπος ανέβηκε στον Άμβωνα απάγγειλε έναν, έναν τους επτά λόγους του Ιησού, ενώ ακούγονταν διαδοχικά τα adagio της σύνθεσης. Στο τέλος κατέβηκε από τον Άμβωνα και γονάτισε μπροστά στο Ιερό, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης. Η αμοιβή του Χάυντν για το έργο αυτό έγινε με ασυνήθιστο τρόπο, αφού ο Ιερωμένος του Ναού έστειλε στο συνθέτη ένα κέικ το οποίο ήταν γεμάτο με χρυσά νομίσματα. Το έργο δημοσιεύτηκε το 1786 και παίχτηκε στο Παρίσι, το Βερολίνο και τη Βιέννη. Το 1787 ο συνθέτης το προσάρμοσε για κουαρτέτο εγχόρδων και του έδωσε τη μορφή Ορατορίου το 1796, προσθέτοντας μια εισαγωγή και ένα φινάλε με τίτλο «Σεισμός». Ο εκδότης του Χάυντν είχε στα χέρια του μία μεταγραφή για πιάνο την οποία πρότεινε και ο συνθέτης ενέκρινε. Εκτός από τον Χάυντν, δεκαέξι ακόμα συνθέτες έχουν γράψει μουσική με το ίδιο θέμα, ανάμεσά τους οι Περγκολέζι [Pergolesi], Σαρλ Γκουνώ [Charles Gounod] και Σεζάρ Φρανκ [César Frank].

 

Εμφανίσεις: 2346

Περισσότερα...

«Ορχήστρα Νέων Gustav Mahler στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» της Μαρίας Κοτοπούλη

Ορχήστρα Νέων Gustav Mahler στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών


Τα εκθαμβωτικά νιάτα της Ορχήστρας Νέων Γκούσταβ Μάλερ [Gustav Mahler], υπό την μπαγκέτα του διακεκριμένου Γερμανού Αρχιμουσικού Ντάβιντ Άφκχαμ [David Afkham] και του βιρτουόζου βιολονίστα Φρανκ Πέτερ Τσίμμερμαν [Frank Peter Zimmermann], γέμισαν με χάρη και ομορφιά τη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στις 03.04.2016 και, με το ταλέντο τους, έδωσαν αξέχαστες ερμηνείες, που δικαιώνουν την τιμητική αναγνώρισή τους ως την «Καλύτερη Ορχήστρα Νέων του κόσμου» και τη βράβευσή της από το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Ίδρυμα.

Η Ορχήστρα δημιουργήθηκε από τον Κλάουντιο Αμπάντο [Claudio Abbado] το 1986-87 στη Βιέννη. Απαρτίζεται από νέους ως 26 ετών από όλα τα κράτη της Ευρώπης και τελεί υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης. Μεγάλοι Μαέστροι την έχουν διευθύνει κατά καιρούς και μαζί της έχουν συμπράξει μεγάλοι σολίστ. «Είναι συναρπαστικό να βλέπεις την πραγματική Ευρώπη να αναδύεται μέσα από τη σφαίρα της τέχνης και του πολιτισμού με πρωταγωνιστές νέους ανθρώπους, πέρα από επίσημες συνεδριάσεις και δηλώσεις», θα πει ο πρόεδρος της Ορχήστρας.

orchistra neon2

Το πρώτο έργο της συναυλίας ήταν του Γάλλου συνθέτη Ανρί Ντυτιγέ [Henri Dutilleux] (1916-2013), με τίτλο Métaboles (Métamorphosis) – τίτλος που παραπέμπει στον Λατίνο ποιητή του πρώτου μ.Χ. αιώνα, Οβίδιο. Και ενώ ο Οβίδιος αρχίζει πάντα από το αρχέγονο χάος, ο Γάλλος συνθέτης αρχίζει με Επίκληση. Το έργο είναι αφιερωμένο στον αρχιμουσικό Tζορτζ Σελ [George Szell], ο οποίος το είχε παραγγείλει και πρώτος το παρουσίασε με την Ορχήστρα του Κλίβελαντ στην ομώνυμη πόλη στις 24 Ιανουαρίου 1965. Οι Μεταβολές αποτελούνται από πέντε μέρη: «Επικλητικό», που ήδη αναφέραμε, «Γραμμικό», «Με εμμονή», «Ληθαργικό», «Φεγγοβόλο», που περιέχει και το φως της διανοίας. Τα πέντε αυτά μέρη έδωσαν την ευκαιρία στην Ορχήστρα Νέων Γκούσταβ Μάλερ, υπό τον Άφκχαμ, να αναδείξει τις ιδέες και τη βαθιά σκέψη του Ντυτιγέ. Ανέδειξε όμως και τις ικανότητες των ξύλινων πνευστών, τον λυρισμό των εγχόρδων, την εκπληκτική δεξιότητα υψηλών ταχυτήτων της Ορχήστρας, την κυριαρχία των Χάλκινων πνευστών, τον πλούτο των κρουστών, την από κάθε ομάδα μουσικών οργάνων αξιοποιημένη, μοναδική συγχορδία της σύνθεσης και τέλος, το απαστράπτον φινάλε, με τη συμπύκνωση της αέναης ροής ολόκληρου του έργου.

 

Εμφανίσεις: 1968

Περισσότερα...

«PRINCE» της Πέρσας Σούκα

«PRINCE» της Πέρσας Σούκα


«Το να είσαι καλά με τον εαυτό σου σημαίνει να αντέχεις τον εαυτό σου, μα πάνω απ’ όλα να είσαι ψύχραιμος. Για να το ανακαλύψεις αυτό το μόνο που έχεις να κάνεις είναι ν’ αναρωτηθείς: Yπάρχει κάποιος που φοβάμαι; Υπάρχει κάποιος που όταν μπω σ’ ένα δωμάτιο και τον δω θα φοβηθώ; Αν η απάντηση είναι αρνητική, τότε ναι, είσαι καλά με τον εαυτό σου, είσαι ψύχραιμος», είχε εκμυστηρευτεί σε συνέντευξη του ο Prince.

Ο οξυδερκής μουσικός, αν μη τι άλλο, φημιζόταν για τον τρόπο που μιλούσε, πάντα χωρίς περιστροφές, τα έβαζε με όποιον υποτιμούσε τη νοημοσύνη του και επιχειρούσε να τον χρησιμοποιήσει. Ήξερε την αξία του και δεν δίσταζε να πάρει αυτό που του αντιστοιχούσε. Ούτως ή άλλως, δεν ήθελε τίποτα παραπάνω από αυτό που του άξιζε κι ο ίδιος έλεγε πως: «Το να κάνω επιτυχημένα τραγούδια για μένα είναι το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο».

Πάντα αφιερωμένος στη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική, ώρες επί ωρών κλεισμένος στο στούντιό του δημιουργούσε συνεχώς και απορούσε με τους άλλους καλλιτέχνες που αργούσαν να βγάλουν άλμπουμ, εκφράζοντας την άποψη ότι «δεν είμαι ο άνθρωπος που μπορεί να περιμένει τέσσερα χρόνια για να βγάλει ένα άλμπουμ. Τι θα κάνω στο μεταξύ; Μόνο τραγούδια πάλι».

Η μουσική κυλούσε μέσα του, ζούσε γι’ αυτή και ήταν το μόνο σταθερό πράγμα στη ζωή του. Ήξερε να έχει μέτρο, έλεγε συχνά όχι κι ας στενοχωρούσε οποιονδήποτε που του ζητούσε κάτι έξω από τα πιστεύω του. Κάποια στιγμή ο Τζον Μπον Τζόβι του ζήτησε να ηχογραφήσει ένα τραγούδι με την μπάντα του κι εκείνος του απάντησε, «Τι πράγμα; Είναι σαν να μου ζητάς να κοιμηθείς με τη γυναίκα μου».

Δεν δεχόταν εύκολα την αποτυχία, αλλά δεν τον πτοούσε. Κάποια στιγμή πήρε μια άσχημη κριτική για την ταινία του Graffiti Bridge και υπερασπίστηκε τη δουλειά του, λέγοντας ότι είναι μια αγνή ταινία, πνευματώδης, χωρίς βία, χωρίς έντονες ερωτικές σκηνές, προσθέτοντας ότι ακόμη και ο Μάγος του Οζ αδικήθηκε στην αρχή.

Έλεγε τα πράγματα όπως ήταν και η διπλωματία δεν ήταν στα ατού του. Κάποια στιγμή τον ρώτησαν για την αρνητική του συμπεριφορά κι εκείνος είπε: «Βλέπω μονίμως να με περιγράφουν ως υπερόπτη. Απλώς κάνω αυτό που θέλω, αν αυτό είναι υπεροψία, τι να πω; Άκουσα μια φορά τη Γιόκο Όνο να τραγουδάει... μου ήρθε τρέλα, στάματα να το κάνεις αυτό τώρα, φώναξα!»

Οι συνεργασίες με γυναίκες τραγουδίστριες ήταν πολύ περισσότερες απ’ ό,τι με άνδρες τραγουδιστές και πίστευε ότι με τις γυναίκες τα πήγαινε καλύτερα, γιατί δεν απειλούνταν από εκείνον καλλιτεχνικά. Όταν ήρθε σε ρήξη με την εταιρία του τη Warner Records και αποδεσμεύτηκε, ένιωσε πιο ελεύθερος από ποτέ. «Οι καλλιτέχνες δεν είμαστε επιχειρηματίες», είπε σε μια συνέντευξη του. «Θέλουμε να εκφραστούμε, να έχουμε μια όμορφη σχέση με το κοινό. Στην εποχή του Μότσαρτ η επιτυχία πήγαινε από στόμα σε στόμα, δεν υπήρχε κάποιος να πουλήσει τη μουσική του. Η μουσική βγαίνει από το μυαλό, αυτός που την πουλάει από που βγαίνει; […] Τα συμβόλαια δημιουργούνται γιατί υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των παραγωγών και των καλλιτεχνών. Δίνεις την κληρονομιά σου που είναι κάτι ανεκτίμητο. Το χρήμα κάποτε τελειώνει».
Έτσι αποφάσισε να πουλάει πλέον ο ίδιος τη μουσική του, χωρίς μεσάζοντες, χωρίς να υπερχρεώνει τα άλμπουμ του, διαθέτοντας όπως ο ίδιος θέλει τον εαυτό του και την τέχνη του αλλάζοντας το όνομα του σε «The Artist».

Ο Prince Rogers Nelson γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου του 1958 στη Μινεσότα και έφυγε από τη ζωή μέσα στο ασανσέρ όπου στεγαζόταν το στούντιο του στο Πέισλι Παρκ στη Μινεσότα. Έζησε όλη του τη ζωή εκεί. Τις τελευταίες εβδομάδες μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία από μια βαριά γρίπη που τον ταλαιπωρούσε, τελικά δεν άντεξε και κατέληξε το πρωί της περασμένης Πέμπτης στα 57 του χρόνια.

Υπήρξε ένα τεράστιο είδωλο της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, και όχι αδικα. Εκκεντρικός από τη φύση του, ένα τεράστιο ταλέντο που ξεπερνούσε κάθε μουσικό φάσμα, ένας μελωδός της Rhythm n’ Blues και της ποπ, ένας εξαιρετικός μουσικός και σαρωτικός περφόρμερ. Με 7 βραβεία Γκράμι και αμέτρητες υποψηφιότητες μεσουράνησε στη μουσική βιομηχανία, όχι μόνο ως Prince αλλά γράφοντας τραγούδια για πολλές τραγουδίστριες και μπάντες χρησιμοποιώντας διάφορα ψευδώνυμα. Κυκλοφόρησε 39 σόλο άλμπουμ και δεν σταμάτησε ποτέ να συνθέτει. Η μουσική κληρονομιά που άφησε πίσω του είναι μεγάλη και  πολλά από τα τραγούδια του μεταξύ των οποίων τα «Purple rain», «Nothing compares to you», «I feel for you», «Let’s go crazy», «The most beautiful girl in the world», «Get off», «Raspberry beret», «Kiss», «Cream» θεωρούνται πλέον κλασικά.

Ο Prince υπήρξε ένας δυναμικός και ανατρεπτικός καλλιτέχνης, ένας πεισματάρης άνθρωπος, ιδιότροπος κι επίμονος που είχε στοχευθεί άπειρες φορές για τις πεποιθήσεις του. «Ένα ισχυρό πνεύμα ξεπερνά τους κανόνες», συνήθιζε να λέει και δεν χαριζόταν σε κανένα. Ούτε στον εαυτό του.


Prince - Purple Rain (1984)

 

Εμφανίσεις: 882

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr