A+ A A-

«Μια πονηρή Αλεπουδίτσα στην Εθνική Λυρική Σκηνή» της Μαρίας Κοτοπούλη

«Μια πονηρή Αλεπουδίτσα στην Εθνική Λυρική Σκηνή» της Μαρίας Κοτοπούλη
Με τη μαγεία του μουσικού παραμυθιού και τον παραβολικό του λόγο, ο Τσέχος συνθέτης Leoš Janáček, με πλούσιο συνθετικό και λαογραφικό έργο, μας μεταφέρει στον «αθώο» κόσμο των ζώων που έρχεται αντιμέτωπος με την ανθρώπινη βία και διεκδικεί το δικαίωμα στη ζωή, στον έρωτα, στην ελευθερία, στην αυτοδιάθεση. Μια λαμπερή παράσταση συνόλου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, που έγινε στις 28 Μαρτίου στο κατάμεστο θέατρο «Ολύμπια» και καταχειροκροτήθηκε από το κοινό.

Ο Leoš Janáček (1854-1928) ανήκει στην τριλογία των μεγάλων Τσέχων συνθετών μαζί με τον Smetana (1824-1884) και τον Dvořák (1841-1904). Συνθέτης, θεωρητικός, διευθυντής ορχήστρας και δάσκαλος, εμπνέεται από την πλούσια κλασική παράδοση και τη σλάβικη μουσική, καθώς και από συνθέτες όπως ο Claude Debussy, στο έργο του οποίου η φύση έχει εξέχουσα θέση, και δημιουργεί ένα δικό του πρωτότυπο μουσικό έργο. Με την όπερά του Γενούφα (1902), που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1904 στο Μπρνο, κατέκτησε τη διεθνή αναγνώριση. Σημαντικά επίσης έργα του είναι: Κάτια Καμπάνοβα (1921), Υπόθεση Μακρόπουλου (1926) και Από το σπίτι των νεκρών (1927).

Η Πονηρή Αλεπουδίτσα πρωτοπαρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο του Μπρνο στις 6 Νοεμβρίου 1924. Όπερα σε τρεις πράξεις, σε κείμενο του συνθέτη, βασίζεται στο εικονογραφημένο, από τον ζωγράφο Stanislav Lolek, μυθιστόρημα, το δημοσιευμένο σε συνέχειες στην εφημερίδα Λαϊκά Νέα του Μπρνο το 1920. Ένα ποιμενικό ειδύλλιο, ύμνος στη ζωή, που διαδραματίζεται σε ένα παραμυθένιο σκηνικό του δάσους, όπου αναβιώνει, από την Elaine Tyler-Hall, η ιστορική παραγωγή του 1980 της Εθνικής Όπερας της Ουαλίας και της Σκοτίας σε σκηνοθεσία του David Pountney, ο οποίος και τίμησε με την παρουσία του την πρεμιέρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

«Μια πονηρή Αλεπουδίτσα στην Εθνική Λυρική Σκηνή» της Μαρίας Κοτοπούλη

Ο θαυμαστός κόσμος των ζώων απειλείται από τον άνθρωπο και συγχρόνως απειλείται το οικοσύστημα. Τα ζώα, με το ένστικτο και την εξυπνάδα τους, αμύνονται για να επιβιώσουν. Η Αλεπουδίτσα, για να ξεφύγει από τα δεσμά του Δασοφύλακα, σκοτώνει τις κότες του και, για να αποκτήσει το σπίτι των ονείρων της, κάνει έξωση στον γηραιό Ασβό, αποκαλώντας τον «πλουτοκράτη», ενώ για να κατακτήσει τον εραστή της επιδίδεται σε τεχνάσματα δαιμόνιας γυναίκας. Το αντίπαλο δέος της Αλεπουδίτσας είναι η αόρατη Τέρυνκα, αντικείμενο του πόθου όλων των ανδρών, του Δασοφύλακα, του Εφημέριου, του Δασκάλου, ο οποίος, γονυπετής, κάνει ερωτική εξομολόγηση σε ένα ηλιοτρόπιο, νομίζοντας ότι είναι η ποθητή του, ενώ πίσω από το άνθος κρύβεται η Αλεπουδίτσα. Από όλους τους επίδοξους μνηστήρες θα την κερδίσει ο πραματευτής-λαθροκυνηγός Χάραστα, κάτι ανάμεσα σε Πάνα και άνθρωπο –εξαιρετικά ερμηνευμένος από τον βαρύτονο Χάρη Ανδριανό–, ο οποίος πραματευτής δεν θα διστάσει να σκοτώσει την Αλεπουδίτσα, προκειμένου να πάρει τη γούνα της και να τη χαρίσει στη μνηστή του, αφήνοντας ορφανά τα μικρά της. Εμφανής η αλληγορία με τις παραπομπές στα νοητά όντα, στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις της εποχής, στην αργή χειραφέτηση του γυναικείου φύλου, στην άμετρη αλαζονεία του ανθρώπου, στους αριστοτεχνικούς υπαινιγμούς όλων των αιχμηρών θεμάτων που ταλάνισαν τους ανθρώπους την εποχή του Μεσοπολέμου. Όμως μέσα από τον θάνατο πραγματώνεται η αναγέννηση και μια μικρή αλεπουδίτσα θα πάρει τη θέση της μάνας της για να μη σταματήσει ποτέ το θαύμα της ζωής και ο κύκλος να ξαναρχίσει.

«Μια πονηρή Αλεπουδίτσα στην Εθνική Λυρική Σκηνή» της Μαρίας Κοτοπούλη

Η Όπερα του Janáček ευτύχησε από μια εξαιρετική παράσταση γεμάτη γοητεία και μαγεία. Τον τόνο της μαγείας έδωσε η Maria Björnson με το ονειρικό σκηνικό της, που, με νύξεις και εικαστικές πινελιές, δημιούργησε τις εναλλαγές των εποχών, καθώς και με τον χρωματικό πλούτο των πανέμορφων κοστουμιών της, γεμάτων φαντασία και ευρηματικότητα. Έργο συνόλου, με εντυπωσιακή κίνηση και χορογραφία, όπου αναδεικνύονται όλοι πρωταγωνιστές, με κυρίαρχους Έλληνες μονωδούς. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Δασοφύλακας, που τον ερμήνευσε θαυμάσια ο Καναδός βαθύφωνος Randall Jacobs, ρωμαλέος και τραχύς, όπου ο ρόλος του το απαιτούσε. Η Αλεπουδίτσα στο πρόσωπο της υψιφώνου Μίνας Πολυχρόνου βρήκε την ιδανική ερμηνεύτρια, αρπακτική, πειστική και προκλητική, ερωτική και αεικίνητη, επαναστάτρια και πλανεύτρα, επιβάλλεται στην ανδροκρατούμενη κοινωνία. Απολαυστική και η αρσενική Αλεπού της Έλενας Κελεσίδη. Οι δυο μαζί δημιούργησαν ένα ωραίο ερωτικό ζευγάρι. Εξαιρετικοί στους ρόλους τους οι Ινές Ζήκου, Χαράλαμπος Αλεξανδρόπουλος, Δημήτρης Κασιούμης, Γιάννης Φίλιας, Βούλα Αμιραδάκη. Ξάφνιασαν ευχάριστα οι Κότες με Χόχολχα την Αλεξάνδρα Ματθαιουδάκη. Από τον πρώτο ως τον μικρότερο ρόλο δεν υστέρησε κανείς. Υπέροχα τα παιδιά της Μάτας Κατσούλη, με ωραία δουλεμένες, ζεστές φωνούλες, κινήθηκαν με χάρη, άνεση και φυσικά ήταν στο στοιχείο τους σαν Αλεπουδάκια, Βατραχάκια, Κάμπιες, Γρύλοι, Μύγες, Λαγοί και Σκιουράκια.

Leo Janaek

Κυρίαρχος ο ρόλος της μουσικής, ανέδειξε σε πρωταγωνιστή την Ορχήστρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με προεξάρχοντα τον Τσέχο αρχιμουσικό της Jaroslav Kyzlink, ο οποίος στήριξε τους μονωδούς, πρόβαλε τη συνθετική ευρηματικότητα του Janáček, αξιοποίησε τα ποικίλα ηχοχρώματα των οργάνων της ορχήστρας, ανέπτυξε εκπληκτικούς ρυθμούς, πέτυχε άριστες μιμήσεις του ζωικού βασιλείου και των ήχων της φύσης και, με αιωρούμενη την ελεγειακή νοσταλγία, ολοκλήρωσε υπέροχα τον αιώνιο, μαγικό κύκλο της ζωής. Μια παράσταση χαρούμενη με λυπημένο τέλος, που αξίζει να δουν μικροί και μεγάλοι.

 

Διαβάστε επίσης
ΜΟΥΣΙΚΗ
Χρήστος Λεοντής – Δημήτρης Λέντζος: «Φλόγα που καίει»

Κυκλοφόρησε η καινούρια δισκογραφική δουλειά των δύο γνωστών δημιουργών. Το έργο Φλόγα που καίει, σε μουσική του Χρήστου Λεοντή και στίχους του Δημήτρη Λέντζου, είναι η δεύτερη επιτυχημένη συνεργασία τους,...

ΜΟΥΣΙΚΗ
«Από τον Bach στον Chopin με τον Σωτήρη Λουίζο στο Ωδείο Athenaeum» της Μαρίας Κοτοπούλη

Πόσο τυχεροί αισθανόμαστε, όταν μας δίδεται η ευκαιρία να χαρούμε και να εκτιμήσουμε τη μαγεία και την ομορφιά έργων μεγάλων δημιουργών, μέσα από ερμηνείες νέων σολίστ, όπως αυτή που παρακολουθήσαμε στο Ρεσιτάλ Πιάνου, από τον...

ΜΟΥΣΙΚΗ
«“Το χαμόγελο της Τζοκόντας” με την Καμεράτα στο Μέγαρο Μουσικής» της Μαρίας Κοτοπούλη

Το Χαμόγελο της Τζοκόντας έδωσε τον τίτλο στην ωραία συναυλία με έργα των Antonio Vivaldi και Μάνου Χατζιδάκι, που παρακολουθήσαμε στις 23-3-2017 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, από την Καμεράτα Ορχήστρα των...

ΦΙΛΙΚΑ SITE

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr