«Σοπενιάδα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» της Μαρίας Κοτοπούλη

«Σοπενιάδα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» της Μαρίας Κοτοπούλη

Ο Chopin συνέθεσε πολλά έργα εμπνεόμενος από την πλούσια κληρονομιά της πολωνικής παράδοσης, γεγονός που τον φέρει ανάμεσα τους πρωτοπόρους nationalist συνθέτες. Αξιοποίησε άριστα τους ρυθμούς και το πάθος των πολωνικών χορών και τραγουδιών προσδίδοντας ανθρώπινη λαλιά, χάρη και πλούσιο συναίσθημα στις συνθέσεις του. Στα είκοσι χρόνια του εγκαταλείπει την πατρίδα του, λίγο πριν ξεσπάσει η επανάσταση του πολωνικού λαού, στις 29 Νοεμβρίου 1830, ενάντια στη ρωσική αυτοκρατορία. Φτάνει στο Παρίσι, την πόλη του πνεύματος και της τέχνης, τη στιγμή που κυριαρχούν προσωπικότητες όπως οι Liszt, Berlioz, Rossini, Cherubini, συγγραφείς όπως οι Hugo, Balzac, Sand, με την οποία και συνδέθηκε, Vigny, Lamartine, Gautier, Musset, ζωγράφοι όπως ο Delacroix, ο Ingres και άλλοι. Γίνεται αποδεκτός και εντυπωσιάζει προκαλώντας κρίσεις και σχόλια από τον Mendelssohn, που θα πει ότι ο Chopin δημιουργεί νέους δρόμους στο πιάνο, όπως ο Paganini στο βιολί, και πετυχαίνει πράγματα που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Ο Liszt τον θαυμάζει και υιοθετεί πολλές από τις ιδέες του.

«Σοπενιάδα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» της Μαρίας Κοτοπούλη

Η πλαστικότητα και η πλήρης ελευθερία στον ρυθμό της Ναταλίας Μιχαηλίδου, τόσο προσεκτικά μελετημένη, έμοιαζε φυσική και αναδείκνυε τη σοπενική αριστοκρατικότητα και χάρη στα δύο αέρινα Βαλς, στη γεμάτη πάθος Μπαλάντα και στο Σκέρτσο. Εντυπωσιακή η ερμηνεία της Βαρκαρόλας σε φα δίεση μείζονα, έργο 60, με την ποιότητα της τεχνικής και τις ιμπρεσιονιστικές πινελιές. Και εκφραστικότατα τα δύο εύθραυστα Νυχτερινά, όπου μέσα από την απόλυτα ρομαντική αίσθηση και μελωδικότητα της αφήγησης, η Σολίστ ανέδειξε εξαίσια το κλασικό στοιχείο, αναπόσπαστο μέρος της σύνθεσης.

Η περίφημη βιρτουοζιτέ, ανάγκη έκφρασης για τον Σοπέν, δεν τον εμπόδισε να είναι λυρικός και να κρατά εκπληκτικές ισορροπίες με τη δραματική αφήγηση. Ο Θοδωρής Τζοβανάκης, που προηγήθηκε, φώτισε με τη θαυμάσια ερμηνεία των πέντε Βαλς και της Μπαλάντας τις λεπτές αυτές σχέσεις λυρισμού και δραματικότητας. Συγκλόνισε με την κραυγή του πόνου και τη γαλήνη της λύτρωσης που απελευθέρωσε από τη Σονάτα σε σι ύφεση ελάσσονα, έργο 35, αρ.2, τη γνωστή ως Funeral March, που παίρνει το προσωνύμιο από το 3ο μέρος της σύνθεσης και ενέχει πατριωτικές ρίζες, αφού ο Chopin τη συνέθεσε αυτοσχεδιάζοντας το 1837, κατά τον εορτασμό μνήμης της πολωνικής κοινότητας του Παρισιού για την επανάσταση του λαού της (29 Νοεμβρίου 1830). Η Σονάτα ολοκληρώθηκε το 1839. Στον ακτινοβόλο ήχο του σολίστ, στον τόνο και στη φράση, το κράτημα της «ανάσας» έμοιαζε με ξεδίπλωμα της «ψυχής» του πιάνου, με ξεδίπλωμα της ψυχής του ίδιου του Δημιουργού.


 

Τα σχόλια σας

Κάντε το σχόλιο σας, με σύνδεση από το facebook ή συμπληρώστε τα στοιχεία σας, στην παρακάτω φόρμα.

 


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ
Δημήτρης Σκύλλας: «The Great Transition» στο Κέντρο Πολιτισμού – Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Με αφορμή την παγκόσμια πρεμιέρα της νέας του μουσικής σύνθεσης «The Great Transition», η οποία είναι βασισμένη στον πίνακα «Tοwards the Forest» του Έντβαρτ Μουνκ, ο Δημήτρης Σκύλλας μοιράζεται για...

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΕΙΣ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το μήνυμά σας

Διεύθυνση

Πτολεμαίων 4
(Πλατεία Προσκόπων)
11635 Αθήνα,
Τηλ.-fax: 210.7212307
info@diastixo.gr
ISSN: 2585-2485

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

Εγγραφείτε τώρα στο newsletter μας και μάθετε πρώτοι τα τελευταία νέα για το βιβλίο και για τις τέχνες.

 

Το email σας: