A+ A A-

«Φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης Orange Water»

«Φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης Orange Water»
Το φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης Orange Water ξεκινά φέτος το καλοκαίρι τις δράσεις του με εκθέσεις Ελλήνων και Ολλανδών καλλιτεχνών σε 10 χώρους στην Κρήτη, την Πάρο και την Αθήνα. Το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να επισκεφθεί εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής, εγκαταστάσεις και performances με δωρεάν είσοδο από τις 18 Ιουλίου έως και τις 15 Σεπτεμβρίου.

Ηράκλειο, Χανιά, Νάουσα, Παροικιά, Λεύκες και Αθήνα ενοποιούνται για τις ανάγκες του Orange Water και αξιοποιούν τους χώρους μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που διαθέτουν – πινακοθήκες, δημοτικά κτίρια, αρχαιολογικά μνημεία, ανεξάρτητους εκθεσιακούς χώρους, κ.ά. Ο κάθε χώρος που συμμετέχει στις δράσεις έχει ανεξάρτητη ημερομηνία έναρξης και λήξης, και φιλοξενεί μια ομαδική έκθεση-δράση σε συγκεκριμένες ημερομηνίες μέσα στη γενική διάρκεια λειτουργίας του Φεστιβάλ.

Με τη στήριξη της Ολλανδικής Πρεσβείας και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του Υπουργείου Τουρισμού, η φετινή φεστιβαλική δράση, σε πείσμα των δύσκολων καιρών για τη χώρα, θα δώσει το παρών με τη συμμετοχή 50 Ελλήνων και Ολλανδών σημαντικών καλλιτεχνών, με αντιπροσωπευτικά δείγματα της σύγχρονης εικαστικής σκηνής και των δύο χωρών. Πρόκειται για μια γέφυρα πολιτισμού και μια κίνηση εξωστρέφειας μέσω της εικαστικής δημιουργίας.

Το γενικό εννοιολογικό πλαίσιο του φετινού φεστιβάλ είναι το «Τοπίο Μνήμης», ενώ το κεντρικό κείμενο της επιμέλειας υπογράφει η Δρ. Ντόρα Ρογκάν.

 

Εμφανίσεις: 1226

Περισσότερα...

Χρήστος Χρυσόπουλος: «DISJUNCTION / Η συνείδηση του πλάνητα»

Χρήστος Χρυσόπουλος: «DISJUNCTION / Η συνείδηση του πλάνητα»
Ο ανθρώπινος χώρος (κυρίως ο δημόσιος) ορίζεται από μια καθολική διαλεκτική: ανάμεσα στο περιεχόμενο και το κενό, την πρόθεση και την τύχη, ανάμεσα στο νόημα και την απουσία του, την Ιστορία και τη λήθη. Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν μέσα σε αυτή την ιδιότυπη ομοιόσταση τα αντικείμενα καθίστανται απόξενα και μονήρη, όταν αυτονομούνται χάνοντας τη «σύνδεση» που είχαν με τον αρχικό τους σχεδιασμό, τη χρήση και το περιβάλλον τους; Όταν απορρυθμίζονται; Και τι σημαίνει αυτό για το νέο «οικοσύστημα» που προκύπτει από τις απορρυθμισμένες πλέον παρουσίες; Αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να διερευνήσει ο Χρήστος Χρυσόπουλος στην έκθεση DISJUNCTION / Η συνείδηση του πλάνητα. Πλέγματα φωτογραφιών που εστιάζουν σε μεμονωμένα αντικείμενα, ένας ημιτελής χάρτης του κέντρου των Αθηνών και εννέα βίντεο στα οποία η παγωμένη εικόνα συμπλέκεται με τη ροή του χρόνου και τη γλώσσα, δημιουργούν ένα περιβάλλον ανοιχτών διερωτήσεων.

Παράλληλα με την έκθεση κυκλοφορεί το βιβλίο Η συνείδηση του πλάνητα (Εκδόσεις Οκτώ, 2015), μια συλλογή κειμένων και φωτογραφιών (κάποιες κοινές με την έκθεση), όπου ο Χρήστος Χρυσόπουλος προσεγγίζει το συνεκδοχικό ερώτημα για το πώς συνδέονται τα υποκείμενα με την απορρυθμισμένη πραγματικότητα, τι είδους συνείδηση διαμορφώνουν τα πρόσωπα που διατρέχουν τον δημόσιο χώρο και με ποιον τρόπο ο ίδιος ο καλλιτέχνης επιχειρεί να αναστοχαστεί την αντίληψή του. Η συνύπαρξη του έργου και του βιβλίου στον χώρο της γκαλερί ARTWALL μεταμορφώνει την έκθεση του Χρήστου Χρυσόπουλου σε ένα ανοιχτό, υπό διαμόρφωση αρχείο λόγου, εικόνας και εννοιών.

 

Εμφανίσεις: 1443

Περισσότερα...

«Γκράφιτι – η τέχνη της καθημερινότητας» της Ιωάννας Ασσάνη

«Γκράφιτι – η τέχνη της καθημερινότητας» της Ιωάννας Ασσάνη
Συνέντευξη από έναν «καλλιτέχνη του δρόμου»

Περπατώντας μια μέρα στα στενά, εσωτερικά δρομάκια της πανεπιστημιούπολης του ΑΠΘ, βρέθηκα σε έναν κλειστό προαύλιο χώρο γεμάτο από έργα γκράφιτι. Έργα επισκιασμένα με αόριστα γράμματα, δυσανάγνωστες λέξεις, γραφικά αποτυπώματα, όλα μαζί σε μια πολυσχιδή γραφιστική σύνθεση. Εκεί συνάντησα έναν νέο να τακτοποιεί μια σειρά από σπρέι επάνω στο τσιμέντο. Η συνάντησή μας κάτω από τη σκέπη των χρωμάτων και των εικόνων έδωσε την πρώτη ευκαιρία για συζήτηση και γέννησε τα πρώτα ερωτήματα:

Μου συστήνεσαι ως «Pars». Το ψευδώνυμο αυτό είναι η υπογραφή στα έργα σου ή ένα άλλο όνομα που σε ακολουθεί και στην καθημερινότητα;

Είναι απλά ένα όνομα με το οποίο υπογράφω τις περισσότερες φορές. Άλλες πάλι υπογράφω με διαφορετικό όνομα. Καμιά φορά δεν υπογράφω καν.

Γκράφιτι ή ζωγραφική; Τι εντέλει από τα δύο κάνεις;

Δεν μπορώ να απαντήσω με ακρίβεια, γιατί δεν χρησιμοποιώ μόνο σπρέι, αλλά και ακρυλικά χρώματα και συνεπώς πινέλα. Συγκεκριμένα, τον τελευταίο καιρό που ασχολούμαι με την καλλιγραφία και την τυπογραφία επιλέγω κυρίως πινέλα, οπότε θα έλεγα ότι συνδυάζω στοιχεία του γκράφιτι και της γραφιστικής.

Υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην επιφάνεια που διαλέγεις να χρησιμοποιήσεις, τα οποία είναι απαραίτητα για να δουλέψεις σωστά το έργο σου, ή σε εξυπηρετεί κάθε επιφάνεια;

Προτιμώ να μη διαλέγω τυχαία τοίχους, αντιθέτως, προτιμώ τις μακρόστενες, καθαρές, δίχως ιδιαίτερες ρωγμές επιφάνειες, ανεξάρτητα από το εάν είναι «καθαρές» ή όχι.

 

Εμφανίσεις: 1714

Περισσότερα...

Έκθεση «Trinity» στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου του Ρότερνταμ

Έκθεση «Trinity» στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου του Ρότερνταμ
Την Κυριακή 31 Μαΐου εγκαινιάζεται στη WTC Gallery, στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου του Ρότερνταμ, η έκθεση των Αποστόλη Ζολωτάκη, Lulwah Al Homoud και Κέλλυς Αθανασιάδου με τίτλο «Trinity».

Η επιμελήτρια της έκθεσης, δρ Ντόρα Ρογκάν-Ηλιοπούλου, σημειώνει: «Οπωσδήποτε, δεν είναι τυχαία ούτε και καταναγκαστική η συνύπαρξη των τριών συγκεκριμένων δημιουργών στην τωρινή παρουσίαση. Πρόκειται, δίχως υπερβολή, για μια χαρισματική, ενστικτωδώς και οργανικά βιωμένη εναρμόνιση της εικαστικής γραφής και των τριών δημιουργών μέσ' από την επιμέρους απόλυτα προσωπική εικαστική έκφραση του καθενός. Ιδιαίτερα σημαίνον και σημαντικό εδώ είναι ότι ο όρος trinity, υπερσκελίζοντας την όποια συμπτωματική αριθμητική αναφορά στους τρεις δημιουργούς, επιβάλλεται αυτούσια και συνάγεται –ουσιαστικά– από το μεταφυσικό περιεχόμενο της δουλειάς τους. Περιεχόμενο βιωμένο, εικαστικά, νοητικά, ψυχολογικά, κοντολογίς οργανικά, σε μια διαρκή διαπασών από τον καθένα. Και στις τρεις περιπτώσεις που αποτελούν οι σημαντικοί αυτοί καλλιτέχνες διαπιστώνουμε ή, καλύτερα, γινόμαστε κάθε φορά συνεργοί εκείνης της μεταφυσικής διαδικασίας που μεταλλάσσει το πνεύμα σε ύλη, και αντίστροφα».

 

Εμφανίσεις: 1515

Περισσότερα...

«Ιωάννα Ασσάνη: Καμπυλότητες – Curvatures» του Εμμανουήλ Μαυρομμάτη

«Ιωάννα Ασσάνη: Καμπυλότητες – Curvatures» του Εμμανουήλ Μαυρομμάτη
Η εργασία της Ιωάννας Ασσάνη τα τελευταία χρόνια ακολούθησε ένα σύστημα ανάλυσης των εικόνων επάνω στις οποίες εργαζόταν η καλλιτέχνις, σε άλλες επιμέρους εικόνες που τις συνιστούσαν και που προέκυπταν διαδοχικά από το εσωτερικό τους. Από αυτές, με τη σειρά τους και της καθεμίας, ανέλυε την εικόνα σε επόμενες επιμέρους εικόνες, εκ νέου από το εσωτερικό τους κ.ο.κ. Έτσι προέκυπτε μια πολυπλοκότητα προς δύο κατευθύνσεις: Η μία ήταν ότι οι εικόνες παρέπεμπαν σε εικόνες μέσα από ένα
κεντρομόλο σύστημα, του οποίου η προοπτική ανοιγόταν προς τις εκάστοτε συνιστώσες των εικόνων και προς τις επόμενες, τις αναδυόμενες συνιστώσες τους. Ήταν συνεπώς ένα σύστημα κλειστό. Η άλλη ήταν ότι το σύστημα, αναφερόμενο από εικόνες σε εικόνες και αυτές επίσης σε εικόνες, απέκλειε την παρεμβολή μιας εξωτερικής συνθήκης που δεν θα υπαγόταν στις προηγούμενες και τις εμπεριεχόμενες εσωτερικές αναδύσεις εικόνων, με αποτέλεσμα να αποκλείεται ο χώρος και το σύστημα να είναι επίπεδο.

Η επιπεδότητα είναι η κατεξοχήν ιδεολογία της Ασσάνη, δηλαδή η αντίληψη ότι ο καλλιτέχνης δεν απασχολείται με τη σύγκριση του φαινομένου που προσλαμβάνει με εκείνο που δεν είναι αυτό όπως προϋποθέτει η κλασική αντίληψη της παραγωγής ομοιότητας (και της προοπτικής), αλλά αντίθετα, απασχολείται με τη λογική της προέλευσης: πώς αυτό προέκυψε από εκείνο; Αυτή η λογική είναι το έργο, δηλαδή η αντίληψη ότι ο καλλιτέχνης βαδίζει σε έναν δρόμο του οποίου αποκαλύπτονται τα διαδοχικά επόμενα στάδια, που έχουν όμως ήδη προβλεφθεί και είναι ήδη εκεί, ώστε να είναι υποχρεωμένος να τα ανακαλύψει. Αυτή η εσωτερικότητα του έργου, το κλειστό του σύστημα, η αναγκαστική του ελευθερία, ήταν για την Ασσάνη η πρόκληση να ερευνήσει, σε ένα επόμενο στάδιο, όχι πλέον τη σύγκριση της ομοιότητας και της παραπομπής, αλλά τη διαφορετικότητα ως προς το άλλο – ως προς εκείνο που δεν είναι η ίδια η εικόνα. Πώς θα μπορούσε, για παράδειγμα, να λειτουργήσει η επιπεδότητα ως προς την πλήρη της αντίθεση, δηλαδή τον χώρο και το βάθος του χώρου; Πώς θα μπορούσε να συμφιλιωθεί η πραγματική πρόσληψη ενός τρισδιάστατου κόσμου από ένα σφαιρικό μάτι, με τη φωτογραφική του ή τη ζωγραφική του αποτύπωση σε μια επίπεδη επιφάνεια, που εννοεί ότι τον αντικαθιστά ή ότι είναι έστω το πιστό του αποτύπωμα (ή, η ομοιότητα);

 

Εμφανίσεις: 1318

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr