A+ A A-

«Νιζάρ Αλί Μπαντρ: Από τη Συρία με… αγάπη» της Νατάσας Αβούρη

«Νιζάρ Αλί Μπαντρ: Από τη Συρία με… αγάπη» της Νατάσας Αβούρη


Σπάνιο εύρημα αποτελεί για τα μέσα μαζικής κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook και το Twitter, η παρουσίαση ή η ανακάλυψη κάποιας ενδιαφέρουσας πολιτιστικής είδησης· ενός άγνωστου, ξεχασμένου αλλά συνάμα σημαντικού γεγονότος, προσώπου, έργου τέχνης που αξίζει να διαδοθεί και να προωθηθεί, έστω με τρόπους που δεν συγκαταλέγονται συνήθως στους παραδεδεγμένους και παραδοσιακούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ καλλιτεχνών/δημιουργών και θεατών. Από την «κλειδαρότρυπα», λοιπόν, της διαδικτυακής «ζωής των άλλων» συνάντησα κι εγώ πρόσφατα το έργο –αλλά δυστυχώς όχι τις ημέρες– του Σύριου καλλιτέχνη Νιζάρ Αλί Μπαντρ (Nizar Ali Badr· στη γλώσσα του جبل صافون).

Για τον δημιουργό αυτό δεν θα βρείτε βιογραφίες ή λήμματα σε εγκυκλοπαίδειες· δεν υπάρχουν βιβλιογραφικές αναφορές σε εγκεκριμένα περιοδικά Τέχνης και το όνομά του δεν εμπεριέχεται στις λίστες κάποιου μακρινού, έστω, Υπουργείου Πολιτισμού. Μερικές μόνο σκόρπιες φωτογραφίες του εν ώρα δουλειάς, ένα σχεδόν ανενεργό προφίλ του στο Facebook και, βέβαια, χιλιάδες ιστοσελίδες κυρίως κάποιων πολιτικά και πολιτισμικά ευαισθητοποιημένων, ίσως και υποσυνείδητα ενοχικών Ευρωπαίων, με εικόνες και σχόλια για τα έργα του. Γιατί ο Νιζάρ Αλί Μπαντρ είχε την τύχη –ή την ατυχία– να γεννηθεί Σύριος, αλλά και το πείσμα να παραμένει στη χώρα του «δέσμιος» και ταυτόχρονα «Ελεύθερος Πολιορκημένος» των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών που χρόνια τώρα την καταστρέφουν.

Κάτοικος της παραλιακής Λαττάκειας, μιας πόλης με σημαντική βιομηχανική παραγωγή και πλούσιο εμπόριο –τουλάχιστον πριν από τον Εμφύλιο– ο Νιζάρ Αλί Μπαντρ, σα σύγχρονος εξόριστος στον ίδιο του τον τόπο, βρίσκει και αναπλάθει έναν παμπάλαιο αλλά πάντα γλαφυρό τρόπο έκφρασης: τα βότσαλα της παραλίας. Είτε από ηθελημένη πρόθεση είτε από έλλειψη άλλων υλικών δημιουργίας, ο καλλιτέχνης δένει σφιχτά τη μοίρα του με το πατρικό χώμα που του έδωσε ζωή και έμπνευση, έστω κι αν τώρα αυτό το ίδιο χώμα παίρνει ζωές, καταστρέφει και ξεριζώνει τα παιδιά του.

 

Εμφανίσεις: 1518

Περισσότερα...

«“Βάζω χρώμα στην πλατεία”: ένα βιβλίο για ένα έργο» της Τούλας Ρεπαπή

«“Βάζω χρώμα στην πλατεία”: ένα βιβλίο για ένα έργο» της Τούλας Ρεπαπή


Ένα βιβλίο-λεύκωμα τύπωσε ο Δήμος Αγίου Δημητρίου Αττικής –σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων– με τίτλο Βάζω χρώμα στην πλατεία. Αναφέρεται στη γλυπτική σύνθεση από ανοξείδωτο ατσάλι του Νίκου Σαπέρα, που βρίσκεται στην Πλατεία Δημοκρατίας του εν λόγω Δήμου.

Αυτό το λεύκωμα συγκεντρώνει, μέσα από σύντομα κείμενα και πολλές εικόνες, τις διάφορες φάσεις για την υλοποίηση του έργου. Ποτέ η τελική εικόνα ενός έργου δεν μαρτυρά τι έχει προηγηθεί από την πρώτη σκέψη του δημιουργού, τα αρχικά του σχεδιάσματα, τα κατασκευαστικά σχέδια, τη διαδικασία στο εργαστήριο, τη μεταφορά του, που δηλώνει συνήθως το μέγεθος και τον χειρισμό του, μέχρι την εγκατάσταση. Ως εκ τούτου, το λεύκωμα αυτό μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα άλλο έργο πολύτιμο για τον δημιουργό, αφού η καταγραφή αυτή είναι γεμάτη ερεθίσματα, μνήμες και πληροφορίες, που αποκαλύπτουν ό,τι είχε συντελεστεί. Κι όταν το έργο αυτόνομο πλέον εκτεθεί, τότε αποκτά μια σχέση με τους ανθρώπους γύρω του, μεταφέροντας στους πολλούς, που δεν έχουν δει από κοντά τα «φρούτα» εν τη γενέσει τους, την ατμόσφαιρα και την αίσθηση του έργου, «ζώντας» και αυτοί ως έναν βαθμό όσα έγιναν.

Το έργο αυτό ανήκει στην ενότητα του Ν. Σαπέρα Οπώρες, όπως ακριβώς παρουσιάστηκε το ’75. Σε αυτή την ενότητα, το στοιχείο της ταινίας συμμετέχει στο κυρίως ζητούμενο, τη σύνθεση, περιγράφοντας και αποδίδοντας μορφές καθημερινές, γνωστές, διαφοροποιημένες ως προς τα φυσικά χαρακτηριστικά, χωρίς τοπικές ή ιστορικές αναφορές, με αποτέλεσμα να γίνονται αναγνωρίσιμες και κατανοητές από όλους.

 

Εμφανίσεις: 1027

Περισσότερα...

«Ερωτικό εικονοστάσι» της Φωτεινής Στεφανίδη στην Γκαλερί «7»

«Ερωτικό εικονοστάσι» της Φωτεινής Στεφανίδη στην Γκαλερί «7»


Μια καινούργια ενότητα έργων της Φωτεινής Στεφανίδη, με τίτλο Ερωτικό εικονοστάσι, παρουσιάζεται τώρα τον Φεβρουάριο στην Γκαλερί «7». Την ενότητα αυτή συνθέτουν είκοσι οκτώ αβγοτέμπερες ποικίλων διαστάσεων και τέσσερις λιθογραφίες.
Η Φωτεινή Στεφανίδη σημειώνει: «Γυναίκες, άγουρες έφηβες, θεές, νύμφες. Θεοί, ήρωες αθάνατοι, νεαροί και ώριμοι θνητοί από θεϊκές γενιές, βασιλιάδες, πρίγκιπες αλλά και βοσκοί, αγρότες, κυνηγοί. Έλληνες. Ο Έρωτας τους χρησιμοποίησε. Τον χάρηκαν ή τους δοκίμασε. Τον άρπαξαν διψασμένοι ή τον αρνήθηκαν. Ζήσαν λαμπρά ή χάθηκαν. Τις πιο πολλές φορές άφησαν απογόνους, που κι αυτοί βεβαίως αγάπησαν. Μια ατέλειωτη αλυσίδα ερωτοχτυπημένων που η άκρη της φτάνει, από προσωπική αποθυμιά, μέχρι το δωμάτιό μου κι αφήνει επάνω στις ζωγραφιές μισοπιωμένο το κρασί, τα φρούτα φρεσκοσερβιρισμένα, το γάλα με το μέλι, τον καφέ, τον έρωτα ν’ αχνίζει στο φλιτζάνι. Και παίρνει σχήμα και μορφή εκεί, ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, με τον πατέρα των θεών να φορά λευκό πουκάμισο, τις Μαινάδες ή τις Ωκεανίδες ντυμένες με τα σημερινά, τις θεές μεταμορφωμένες σε κορίτσια της γειτονιάς και τον Έρωτα να τριγυρνά με μακό φανελάκι. Οι αμέτρητες ιστορίες τους, ωστόσο, ανθίζουν και καρπίζουν αλλιώς στον καθένα μας, μας δίνονται ξανά και ξανά, χωρίς τελεία στο τέλος της αφήγησης».

 

Εμφανίσεις: 1408

Περισσότερα...

«Βαρβάρα Σπυρούλη: “Χώροι των τόπων”» του Εμμανουήλ Μαυρομμάτη

«Βαρβάρα Σπυρούλη: “Χώροι των τόπων”» του Εμμανουήλ Μαυρομμάτη


Η αρχική ιδέα της Βαρβάρας Σπυρούλη, την οποία είχα σχολιάσει σε μια εκτεταμένη ανάλυση το 1996[1], ήταν η προσαρμογή ενός επιλεγμένου συστήματος στις εκάστοτε καταστάσεις με τις οποίες θα μπορούσε να διασυνδεθεί. Η προσαρμογή ήταν η κύρια ιδέα: ήταν συρμάτινα πλέγματα μιας επιλεγμένης, κάθε φορά διαφορετικής δομής, που είχαν την ιδιότητα να επωμίζονται και να υποδύονται τις κάθε φορά νέες καταστάσεις ως προς τις οποίες λειτουργούσαν. Επρόκειτο για την επιλογή ενός συστήματος ικανού να προσαρμόζεται σε διαφορετικές μεταξύ τους συνθήκες και στο οποίο η κύρια αντιπαράθεση αφορούσε δύο συντεταγμένες: τη γενικότητα του συστήματος, να είναι ικανό να προσαρμόζεται στις διαφορετικές καταστάσεις του εκάστοτε χώρου, και την ειδικότητα των καταστάσεων, την τοπικότητα των καταστάσεων, να εξειδικεύουν κάθε φορά, τη γενικότητα των πολλαπλών λειτουργιών του συστήματος. Αυτή η ιδέα την ακολούθησε στη ζωή της ως κανόνας συμπεριφοράς ή ως κανονισμός εργασίας και εννοούσε ότι η λειτουργία του καλλιτέχνη συνίσταται στη διεκδίκηση της προσαρμογής της ιδέας σε ένα καθεστώς συγκεκριμένων συνθηκών, τόσο ως προϋπόθεση για να γίνει μορφή η ιδέα, όσο και για να αναγνωρίζεται η ίδια στην εκάστοτε εφαρμογή της. Η επιδιωκόμενη διαφάνεια αποδόθηκε με τη μορφή πλεγμάτων που πρακτικά ήταν άδειες οργανωτικές δομές και συνιστούσαν την υπόδειξη του άλλου από τον εαυτό τους στο οποίο παρέπεμπαν, ως το επιδεχόμενο να τις συμπληρώσει, να τις γεμίσει με μια έννοια, με μια εικόνα, με τον λόγο της εγκατάστασής τους. Τα πλέγματα ήταν οι υποδείξεις μεταβάσεων σ’ αυτό το οποίο δεν ήταν αυτά τα ίδια, αλλά ήταν ο λόγος για τον οποίο έγιναν.

 

Εμφανίσεις: 1008

Περισσότερα...

Η Αθωνική Πολιτεία του Μιχάλη Βασιλόπουλου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Η Αθωνική Πολιτεία του Μιχάλη Βασιλόπουλου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης


Με το πιο ελαφρύ ξύλο στον κόσμο «έχτισε» τα πιο βαριά μνημεία της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης ο Μιχάλης Βασιλόπουλος και τα παρουσιάζει στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, σε μια έκθεση που θα διαρκέσει μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2016.

Ολόκληρη η Αθωνική Πολιτεία με τα είκοσι ιστορικά μοναστήρια της κατασκευάστηκε από μικρά κομμάτια ξύλου μπάλσα, όπως μπορεί κανείς να δει στο φρεσκοτυπωμένο τρίγλωσσο (ελληνικά, αγγλικά, ρωσικά) βιβλίο που συνοδεύει την έκθεση.

Οι δημιουργίες του Μιχάλη Bασιλόπουλου αποτυπώνουν με κάθε λεπτομέρεια την αγιορείτικη αρχιτεκτονική κληρονομιά, όπως σώζεται σήμερα. Οι μακέτες των είκοσι Μονών τοποθετημένες πάνω στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής σπάνε το «άβατον» και προσφέρουν μια νοερή περιήγηση στα απρόσιτα για τον θηλυκό πληθυσμό μοναστήρια.

«Σε κάποια στιγμή της ζωής μου αποφάσισα ν’ ασχοληθώ και ν’ αφοσιωθώ, όχι στον Θεό, αλλά σε κατασκευές που λίγο ή πολύ σχετίζονται μαζί Του», γράφει ο καλλιτέχνης και προσθέτει: «Μιλώ για απεικονίσεις και μακέτες μοναστηριών, βυζαντινών εκκλησιών, μνημείων ιστορικών που ανακάλυψα ότι με συγκινούν. Με συγκινεί η αρχιτεκτονική ιστορία τους και βέβαια, σε συνέχεια, η αρχιτεκτονική τους τύχη».

Η έκθεση συνδιοργανώθηκε από το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και τις Διεθνείς Σχέσεις Πολιτισμού με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των 100 χρόνων από την ενσωμάτωση του Αγίου Όρους στην Ελληνική Πολιτεία.

Την έκθεση έχει θέσει υπό την αιγίδα του ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος Β’, ο οποίος στο μήνυμα που έστειλε στα επίσημα εγκαίνια της έκθεσης μεταξύ άλλων γράφει «[...] το Άγιον Όρος καθίσταται έως και σήμερα όχι μόνον τόπος ασκήσεως και αγιασμού, αλλά εστία πολιτισμού, γραμμάτων, καλλιτεχνικών επιτευγμάτων, κειμηλιοφύλακας αλλά και θεματοφύλακας της παράδοσης. Το καλλιτεχνικό τάλαντο του κ. Μιχάλη Βασιλόπουλου, τον οποίο συγχαίρω ολοθέρμως, συνυφασμένο με την αγάπη για την παράδοση και τον βυζαντινό πολιτισμό, που ίδρυσε τα ιερά οικοδομήματα της Αθωνικής Πολιτείας, μας προσφέρουν σήμερα ένα μοναδικό αποτέλεσμα. Αποτέλεσμα όχι μόνο υψηλής αισθητικής και αρχιτεκτονικής ακρίβειας, αλλά, κυρίως, πνευματικότητας».

Διάρκεια έκθεσης: έως τις 31 Ιανουαρίου 2016
Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα-Σάββατο: 10.00-18.00, Κυριακή: 11.00-15.00
Πληροφορίες για σχολεία και συλλόγους: 2310.895882, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
athoniki politeia poster

 

Εμφανίσεις: 990

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr