A+ A A-

«Επιπλέων βυθιζόμενος»: Έκθεση ζωγραφικής του Φώτη Γαλανόπουλου

«Επιπλέων βυθιζόμενος»: Έκθεση ζωγραφικής του Φώτη Γαλανόπουλου


Πιστός στην ποίηση της εικόνας, ο Φώτης Γαλανόπουλος παρουσιάζει την ατομική έκθεση ζωγραφικής, υπό τον τίτλο «Επιπλέων Βυθιζόμενος», στην Αίθουσα Τέχνης «Καπλανών 5». Την έκθεση ζωγραφικής πλαισιώνουν νέα ποιήματα με σκοπό να αναδείξουν το προσφυγικό ζήτημα.

Προσφυγικό. Κυνισμός και υποκρισία. Πολιτισμός. Επιπλέων βυθιζόμενος κι’ αυτός.

Θα σταματήσω τις ταχύτατες χελώνες
Που γερνούν τον χρόνο
Στις παραλίες της λήθης

Θα επιπλέω βυθιζόμενος
Στην άσπιλη θαλπωρή
Των κόκκινων γιγάντων
Που γεννούν την ελπίδα.

Γεννημένος το 1961 στη Δράμα, ο Φώτης Γαλανόπουλος ασχολείται με τη ζωγραφική, συμμετέχοντας σε εκθέσεις που οργανώνονται σε αίθουσες τέχνης ανά τον κόσμο, αλλά και με την ποίηση. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές, οι οποίες συνδυάζουν τον λόγο με τη ζωγραφική.

 

Εμφανίσεις: 888

Περισσότερα...

Kaplanon galleries: Συμμετοχή σε Διεθνείς Εκθέσεις Σύγχρονης Τέχνης στην Ισπανία

Kaplanon galleries: Συμμετοχή σε Διεθνείς Εκθέσεις Σύγχρονης Τέχνης στην Ισπανία


Κατά το εξάμηνο Σεπτέμβριος 2015 - Φεβρουάριος 2016, οι καλλιτέχνες των kaplanon galleries (αίθουσες τέχνης kaplanon5 & ena) συμμετείχαν σε δύο διεθνείς εκθέσεις Τέχνης στην Ισπανία: πιο συγκεκριμένα, την Swab Art Fair (Βαρκελώνη, 1-4 Οκτωβρίου 2015) και την Art Madrid (Μαδρίτη, 24-28 Φεβρουαρίου 2016). Η διεθνής παρουσία των καλλιτεχνών δεν παύει να αποτελεί πρωταρχικό στόχο για τις kaplanon galleries και, υπό αυτό το πρίσμα, οργανώνουν μια έκθεση ώστε οι καλλιτέχνες να μοιραστούν με το φιλότεχνο κοινό τις εμπειρίες που αποκόμισαν.

Η ομαδική έκθεση θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα τέχνης ena, όπου θα εκτίθενται τα έργα των καλλιτεχνών που συμμετείχαν στις δύο αυτές εκθέσεις στο εξωτερικό. Η έκθεση θα εγκαινιαστεί τη Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016, στις 8 το βράδυ, και θα διαρκέσει μέχρι και την Κυριακή, 3 Απριλίου 2016.

 

Εμφανίσεις: 791

Περισσότερα...

Γιάννης Ζιώγας: συνέντευξη στην Ιωάννα Ασσάνη

Γιάννης Ζιώγας


Ο Γιάννης Ζιώγας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1962. Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Καλές Τέχνες (MFA) από τη Σχολή Εικαστικών Τεχνών της Νέας Υόρκης (1991). Το 2013 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου για τον Στάμο και την έννοια του πεδίου. Έχει πραγματοποιήσει είκοσι ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διδάσκει ζωγραφική στο Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας από το 1998 και από το 2006 στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών. Για το έργο του έχουν γραφεί κριτικές στον ελληνικό και διεθνή τύπο. Έχει γράψει κείμενα για τη θεωρία της τέχνης, καθώς και πολλά βιβλία, ανάμεσά τους: Ο βυζαντινός Μάλεβιτς, Ο Ταρκόφσκι στη Χαλκίδα και Όψεις Λογοκρισίας (συλλογικός τόμος).

 

Από το 2006 είστε επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Φλώρινας. Από το 2007 και μέχρι σήμερα πραγματοποιείτε τη δράση με τίτλο, Εικαστική πορεία προς τις Πρέσπες. Ποιος είναι ο χαρακτήρας της δράσης;

Η δράση αυτή έχει ως σκοπό να δημιουργήσει ένα άνοιγμα προς μια πραγματικότητα πέρα από εκείνο που είναι προσδιορισμένο. Η έναρξή της Πορείας συνέπεσε με την έναρξη λειτουργίας του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, που είναι η τρίτη Σχολή Καλών Τεχνών που ιδρύθηκε στην Ελλάδα. Τα ιδιαίτερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά αυτής της σχολής είναι ο διασυνοριακός της χαρακτήρας, η θέση της στην ύπαιθρο και η συνομιλία που γίνεται στη Φλώρινα με την πρόσφατη ελληνική πολιτική ιστορία. Θεώρησα ως ένας καλλιτέχνης του λεγόμενου Κέντρου ότι ευρισκόμενος σε μια τέτοια οριακή θέση δεν είχα δικαίωμα να παραμείνω στους τοίχους (και τείχη) μιας Accademia, αλλά αντίθετα είχα κάθε λόγο να επιχειρήσω μια περαιτέρω έξοδο προς το πέραν. Και αυτό το πέραν είναι οι Πρέσπες.

Υπηρετεί περισσότερο την εκπαιδευτική ή την καλλιτεχνική διαδικασία; Επιδιώκει επίσης την ατομική ή τη συνολική παραγωγή ενός έργου;

Κάθε δράση που σχετίζεται με την τέχνη δεν μπορεί παρά να έχει ένα ευρύτερο πολιτιστικό χαρακτήρα. Δίχως αυτόν τον χαρακτήρα, η καλλιτεχνική δραστηριότητα δεν αποτελεί παρά μόνο μια πράξη ναρκισσιστικής αυτοϊκανοποίησης, που για εμένα είναι παντελώς αδιάφορη. Επομένως, η καλλιτεχνική πρακτική είναι ενιαία, δεν είναι ούτε αποκλειστικά ατομική ούτε κυρίως αισθητική, ούτε ατομική ούτε συλλογική. Είναι ένα όλον, θα έλεγα ένα αναξιμάνδρειο άπειρο. Σε αυτό το πλαίσιο η Εικαστική Πορεία προς τις Πρέσπες εφαρμόζει την προσέγγιση όπου οι διαχωρισμοί παύουν να υφίστανται, όπου το σώμα καθίσταται ένα εργαλείο βίωσης, όπου οι βεβαιότητες αναθεωρούνται κι όπου η περιοχή των Πρεσπών, αλλά και ευρύτερα των Βαλκανίων, καθίσταται μια αχανής ερευνητική ζώνη που ενεργοποιεί καλλιτεχνική πρακτική. Το σύνολο αυτών των πρακτικών υπερασπίζονται το δικαίωμα (διότι θεωρώ ότι είναι δικαίωμα) του καλλιτέχνη στην ευθύνη που έχει, μια ευθύνη σε κάθε πτυχή και εκδοχή αυτού του Όλον στο οποίο δραστηριοποιείται.

Υπάρχει κάποιος κεντρικός άξονας που διαπερνά τα έργα που κατά καιρούς παρουσιάζετε –δημιουργία δράσεων,  συγγραφή βιβλίων, δημιουργία προγραμμάτων. Για παράδειγμα, το ομαδικό έργο: Αόρατες Πόλεις, τα βιβλία: Ο Ταρκόφσκι στη Χαλκίδα, το Ημερολόγιο ενός Πολιτιστικού Πρόσφυγα, η δράση: Εικαστική πορεία προς τις Πρέσπες κ.α.;

Όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ερώτηση, όλα αυτά δεν αποτελούν θραύσματα ή διασπάσεις, τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω, αλλά επεισόδια ενός στοχασμού που από τότε που τον ξεκίνησα, πολύ νέος, παράγει τα απότοκα τα οποία όλα είναι εικαστικοί στοχασμοί και οπτικές καταθέσεις. Ένα καλλιτεχνικό έργο δεν είναι αντι/κείμενο, αλλά ζώσα πραγματικότητα που μορφοποιείται με οιοδήποτε διαθέσιμο τρόπο. Στο έργο μου Ασπίδα του Αχιλλέα 1978-2013, το απωθημένο μιας μνήμης εργάστηκα (και συνεχίζω να εργάζομαι) τα τέσσερα τελευταία χρόνια στο φιλόξενο χώρο της Γλυπτοθήκης, υπό διαμόρφωση Γρηγοριάδη, σε μια διαδικασία ανοικτότητας ενός ανοικτού χώρου, όπου ένα προσωπικό βίωμα μετασχηματίστηκε από μια σχεσιακή πρακτική σε μια διαρκώς προεκτεινόμενη εγκατάσταση.

 

Εμφανίσεις: 1857

Περισσότερα...

«Φωτεινή Στεφανίδη: “Έρως – έρος”» της Γεωργίας Κακούρου-Χρόνη

Έρος μυθόπλοκος 52 αφηγήματα ελληνικών μύθων για τον έρωτα Φωτεινή Στεφανίδη Εκδόσεις Στεφανίδη


Βρέθηκα στο «Ερωτικό Εικονοστάσι» της Φωτεινής Στεφανίδη σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση. Την ημέρα που η ίδια ξενάγησε τους επισκέπτες της έκθεσης (20/02/2016). Από τις καλημέρες, τα χαμόγελα, τα σταυρωτά φιλιά κατάλαβα ότι οι περισσότεροι γνωρίζονταν μεταξύ τους και ότι γνώριζαν το έργο, πολλοί και προσωπικά την καλλιτέχνιδα. Η οικειότητα των άλλων με παρέσυρε και αισθάνθηκα κι εγώ οικεία απέναντί τους, παρόλο που δεν γνώριζα κανέναν. Αυτή η φιλική ατμόσφαιρα μού δημιούργησε μια διάθεση ασφάλειας και ήρεμης, χαμογελαστής, ενατένισης των έργων.

Ονόματα, ιστορίες που ήξερα, άλλες που βάλθηκα να φαντάζομαι, εκείνες που αποκάλυπτε η αφήγηση του πίνακα, κι αυτές που τις έκρυβε παιχνιδιάρικα υπαγορεύοντάς μου να αναζητήσω τη συνέχεια και να γνωρίσω το τέλος αργότερα, σε κατ’ οίκον ενασχόληση.

Και σε λίγο ξέχασα τις ιστορίες, τους έρωτες και τα πάθη, τις χαρές και τους θρήνους και παρασύρθηκα στα ωραία μονοπάτια της «γραφής» με τη χαρά μικρού παιδιού που του χαρίζεται ο άγνωστος κόσμος: ένα χελιδόνι που κρατά στη φτερούγα του μια μαργαρίτα, κόκκινη κλωστή δεμένη... στο χέρι ενός κοριτσιού που εμπιστεύεται το κουβάρι της παιχνίδι στα ψάρια· ένας νιούτσικος ναύτης που ποιος ξέρει τι έρωτες έχει να ταξιδέψει με τα κουπιά του· ένα ποτήρι κρασί, δυο χρυσόψαρα, ένα ελάφι, τα άλογα, ένα μισό φεγγάρι, το φλυτζάνι του αχνιστού καφέ· ρόδα και λιόκλαδα, κισσός και καλαμιές, ένα ολόγιομο φεγγάρι· το αεράκι που επιλεκτικά διαλέγει ποια δέντρα θα χαϊδολογήσει· ο ταύρος, τα φτεράκια των πολλών ερώτων· ένα σπιτάκι όμοιο με αυτό που σχεδιάζαμε παιδιά μόνο που από την καμινάδα του φαίνεται να «θρώσκει άνω» αντί για τον καπνό, ένα δέντρο· ένα αλογάκι από τα παιδικά μας παιχνίδια, το σχοινάκι μας και η πολύχρωμη μπάλα μας, εκείνη που φτιάχναμε με τα παλιά κουρέλια της γιαγιάς· και ο αιώνιος Οδυσσέας δίπλα σε μια Ναυσικά που την ονειρεύεται, γιατί η ίδια πρόλαβε κιόλας και τον ερωτεύτηκε πριν καν την αντικρύσει· ελιές, ρόιδα, φράουλες, σταφύλια, σύκα, κεράσια, καρπούζι κι ολόλαμπρος ο ήλιος, ένα αστεράκι, η μέρα και η νύχτα· μια σβούρα, ένα σπουργίτι, ένας μικρός πήγασος, τα φτερά του παγωνιού και ένα ψάρι μέσα στο ναυτικό καπέλο· κι αυτοί οι ναύτες, έτσι αναποδογυρισμένοι που θα τους ζήλευε και ο Σαγκάλ, για πού ετοιμάζονται να σαλπάρουν και να αφήσουν όλες τις ηδονές της στεριάς; Για πού τό ‘βαλαν και περιφρονούν τον δείπνο; Μια δημιουργική γραφή που ανασυνθέτει εκφάνσεις της ελληνικής ζωής και παράδοσης.

 

Εμφανίσεις: 932

Περισσότερα...

«Νιζάρ Αλί Μπαντρ: Από τη Συρία με… αγάπη» της Νατάσας Αβούρη

«Νιζάρ Αλί Μπαντρ: Από τη Συρία με… αγάπη» της Νατάσας Αβούρη


Σπάνιο εύρημα αποτελεί για τα μέσα μαζικής κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook και το Twitter, η παρουσίαση ή η ανακάλυψη κάποιας ενδιαφέρουσας πολιτιστικής είδησης· ενός άγνωστου, ξεχασμένου αλλά συνάμα σημαντικού γεγονότος, προσώπου, έργου τέχνης που αξίζει να διαδοθεί και να προωθηθεί, έστω με τρόπους που δεν συγκαταλέγονται συνήθως στους παραδεδεγμένους και παραδοσιακούς διαύλους επικοινωνίας μεταξύ καλλιτεχνών/δημιουργών και θεατών. Από την «κλειδαρότρυπα», λοιπόν, της διαδικτυακής «ζωής των άλλων» συνάντησα κι εγώ πρόσφατα το έργο –αλλά δυστυχώς όχι τις ημέρες– του Σύριου καλλιτέχνη Νιζάρ Αλί Μπαντρ (Nizar Ali Badr· στη γλώσσα του جبل صافون).

Για τον δημιουργό αυτό δεν θα βρείτε βιογραφίες ή λήμματα σε εγκυκλοπαίδειες· δεν υπάρχουν βιβλιογραφικές αναφορές σε εγκεκριμένα περιοδικά Τέχνης και το όνομά του δεν εμπεριέχεται στις λίστες κάποιου μακρινού, έστω, Υπουργείου Πολιτισμού. Μερικές μόνο σκόρπιες φωτογραφίες του εν ώρα δουλειάς, ένα σχεδόν ανενεργό προφίλ του στο Facebook και, βέβαια, χιλιάδες ιστοσελίδες κυρίως κάποιων πολιτικά και πολιτισμικά ευαισθητοποιημένων, ίσως και υποσυνείδητα ενοχικών Ευρωπαίων, με εικόνες και σχόλια για τα έργα του. Γιατί ο Νιζάρ Αλί Μπαντρ είχε την τύχη –ή την ατυχία– να γεννηθεί Σύριος, αλλά και το πείσμα να παραμένει στη χώρα του «δέσμιος» και ταυτόχρονα «Ελεύθερος Πολιορκημένος» των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών που χρόνια τώρα την καταστρέφουν.

Κάτοικος της παραλιακής Λαττάκειας, μιας πόλης με σημαντική βιομηχανική παραγωγή και πλούσιο εμπόριο –τουλάχιστον πριν από τον Εμφύλιο– ο Νιζάρ Αλί Μπαντρ, σα σύγχρονος εξόριστος στον ίδιο του τον τόπο, βρίσκει και αναπλάθει έναν παμπάλαιο αλλά πάντα γλαφυρό τρόπο έκφρασης: τα βότσαλα της παραλίας. Είτε από ηθελημένη πρόθεση είτε από έλλειψη άλλων υλικών δημιουργίας, ο καλλιτέχνης δένει σφιχτά τη μοίρα του με το πατρικό χώμα που του έδωσε ζωή και έμπνευση, έστω κι αν τώρα αυτό το ίδιο χώμα παίρνει ζωές, καταστρέφει και ξεριζώνει τα παιδιά του.

 

Εμφανίσεις: 1464

Περισσότερα...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Email:
Θέμα:
Μήνυμα:

ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ 4 (ΠΛΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ)
11635 ΑΘΗΝΑ, ΤΗΛ.-FAX: 210-7212307
info@diastixo.gr

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER

*  Το email σας:

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΤΥΑ

facebook icontwitter icongoogle plus iconpinterest iconyoutube iconrss icon

Με την υποστήριξη του diastixo.gr - Designed by: artspr